Star alert: Γκρέυ, Ηλιάδη και θλίψη…

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
 
-Ο μύθος της πρώτης θαμπώνει απ τα ηδονοβλεπτικά βλέμματα στη ζωή της δεύτερης-  

Η Καίτη Γκρέυ είναι μια εμβληματική, εθνική φωνή του ελαφρολαϊκού τραγουδιού. Άναψε το τσιγάρο δως μου φωτιά, θα ανέβω και θα τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό, μην απελπίζεσαι και δεν θα αργήσει, φωνή, στίχοι, τραγούδια μιας ίδιας Ελλάδας. Η ζωή της; Τόσο δραματικά ανατρεπτική, τόσο κινηματογραφική, που μόνο ασπρόμαυρο φιλμ θα μπορούσε να χει.

Και το αίσθημα της απόγνωσης, ή της ελπίδας, του έρωτα ή της απογοήτευσης, της ανατροπής, της ορφάνιας, της αρχής και του τέλους, της απώλειας, του πολέμου, της εθνικής τραγωδίας, να περνάει στο βραχνό ηχόχρωμα της, να ζευγαρώνει με τις νότες του Καζαντζίδη ες αεί, με μια μορφή μελένια για να είναι ερωτεύσιμη και καθαγιασμένη σε συλλογικό υποσυνείδητο. Της χρωστάμε της Καίτης Γκρέυ.

Της χρωστάμε σέβας, τιμή και ευχαριστίες που στάθηκε σαν επιφάνεια για τις προσωπικές προβολές και αποχρώσεις μας, δεκαετίες τώρα. Μόνο που η ζωή κυλάει και η όποια εξέλιξη δεν προσέχει τις αποχρώσεις. Η εγγονή της, η Αγγελική Ηλιάδη είναι επίσης κούκλα, σα τη γιαγιά, αλλά μοντέρνας ή καλύτερα σύγχρονης εκδοχής. Κοιλιακοί σε θέα, ζωή σε βιτρίνα, ομορφιά σε τηλεθέαση. Και σ΄ αυτήν αποτυπώνονται τραγικές μεταπτώσεις –άλλωστε και από ποιά ζωή απουσιάζουν αυτές;

Μια δολοφονία – εκτέλεση, η παρουσία της, το σοκ μπροστά στις κάμερες, ο θάνατος πλάι της, ένα παιδί, το δικό της ορφανό. Και είναι όμορφη. Μοιραίο πρόσωπο και αυτή, σε γονιδιακή σειρά απ τη γιαγιά της, για ηρωίδα σε εξώφυλλα σα σινερομάντζου. Εξονυχιστική εξέταση. Η δημόσια δουλειά, απαιτεί δημόσια τις πράξεις της να περνούν την Ιερά Εξέταση των μέσων. Και η αρχετυπική γιαγιά; Μια συνέντευξη ακόμα. Με βαριές κουβέντες. Με λέξεις οργής. Με συναισθήματα άσχημα να γίνονται βούτυρο στο ψωμί των ΜΜΕ. Ένα παράπονο που μια γιαγιά θα μπορούσε να εκφράσει για την εγγονή της, γίνεται βέλος πύρινο στα media.

«Βρισκόμουν έντεκα ολόκληρες μέρες στο νοσοκομείο και η Αγγελική δεν πήρε ούτε ένα τηλέφωνο για να ρωτήσει τι κάνω. Μετά από τόσο που της στάθηκα, που ήμουν δίπλα της στις κηδείες, στις καταστάσεις που πέρασε με τον Μπάμπη Λαζαρίδη. Εγώ ήμουν η μάνα της, ο πατέρας της, τα πάντα» δήλωσε η Καίτη Γκρέυ, έχοντας σκιά πάντα το μύθο της, στο πλευρό της. «Ήρθε πολύς κόσμος όταν το μάθανε, αλλά όχι η εγγονή μου. Αυτός που έρχεται πιο τακτικά και με βλέπει από τους καλλιτέχνες είναι ο Γιώργος Μαργαρίτης. Το κορίτσι δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή του. Κρίμα… Πριν από περίπου έναν χρόνο είχε έρθει με το παιδί (τον γιο της, Μπαμπίνο), και μετά δεν ξαναπάτησε καθόλου. Μόνο εγώ της στάθηκα όταν ήταν στον δρόμο. Να λεφτά, να αυτά, πάντα ήμουν δίπλα της. Και τότε εγώ τα “χάλασα” με τον γιο μου. Αυτή τώρα τους αγάπησε. Αυτή είναι πιο γουρούνα και από το γουρούνι! Τα έβαλε με τη μάνα της, με τον πατέρα της. Με όλο τον κόσμο τα έβαλε για τον Μπάμπη Λαζαρίδη, επειδή έκανε τη δουλειά της. Δεν έχει ευαισθησίες, τίποτα δεν έχει αυτή η γυναίκα. Και πόσο της στάθηκα εγώ. Όσο για τον Μπάμπη Λαζαριδη; Κρίμα ήταν. Εγώ τον αγαπούσα πολύ. Θεός σχωρέσ’ τον. Και μένα με αγαπούσε πάρα πολύ. Τον θάψαμε στην Καβάλα και από τότε δεν πήγε η Αγγελική ούτε μία φορά να ανάψει ένα κερί στον τάφο του. Πείτε μου, αυτό τι δείχνει;». Τι δείχνει αλήθεια; 

Μια γιαγιά και η εγγονή της. Δυο γυναίκες τόσο όμοιες σε εμφάνιση, ζωή, επιλογή δουλειάς. Φυσικά και η Ηλιάδη δεν είναι Γκρέυ! Ούτε οι εποχές αλλά ούτε και η φωνή ή ψυχή της που ερμηνεύει πιο πολύ τα τραγούδια, δείχνουν να την προορίζουν για τέτοιο έπαθλο λατρείας και πόνου που μόνο τα είδωλα κάθε γενιάς κατακτούν. Όμως αυτές θα αγαπιούνται και θα τσακώνονται, μπορεί να μη ξαναμιλήσουν, ή μπορεί να ζήσουν ακόμη και μαζί μετά από λίγο, αλλά η αγάπη, το περίσσευμα ή το έλειμμα της, το χόρτασμα ή μη τις αφορά αποκλειστικά. Η δική μας ηδονοβλεπτική, αχόρταγη, σκανδαλοθηρική, δημοσιογραφική σωστά ή όχι ματιά, απλά θαμπώνει έναν μύθο. Αυτόν της Καίτης Γκρέυ. Γιατί πάντα κάποιος από μας θα νιώθει πως θέλει να ανέβει και να τραγουδήσει στο πιο ψηλότερο βουνό, ν΄ ακούγεται στην ερημιά ο πόνος του με την πενιά…

• Καίτη Γκρέυ