Όταν οι εθνικοί μύθοι γίνονται επικίνδυνοι για το έθνος

Όταν έχεις στην καμπούρα σου τις Πρέσπες, το να βγαίνεις και να αφήνεις υπονοούμενα για εθνικές υποχωρήσεις, θέλει και λίγο θράσος. Γιατί πώς αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις την αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέντευξη Μητσοτάκη και σε όσα είπε περί υποχωρήσεων; Και ειλικρινά ώρες ώρες απορώ με τον ΣΥΡΙΖΑ πού βρίσκει το κουράγιο να διατυπώνει τέτοιες κατηγορίες όταν και ο ίδιος αναγνωρίζει ότι οι Πρέσπες ήταν συμβιβασμός. Όπερ συμβιβασμός σημαίνει αναπόφευκτη υποχώρηση από την αρχική σου θέση…

Όταν λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ θριαμβολογεί για τη Συμφωνία των Πρεσπών, προτιμότερο θα ήταν να σιωπά και να περιμένει τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά πριν πάρει θέση. Και όχι να αρπάζεται από κάτι αυτονόητο που είπε ο πρωθυπουργός για να κάνει αντιπολίτευση.

Ο οποίος τι είπε; Ότι μία διαπραγμάτευση απαιτεί αμοιβαίες υποχωρήσεις. Ότι πας με τον απέναντί σου σε μια διαπραγμάτευση και αν επιτευχθεί συμφωνία, αυτή δεν μπορεί παρά να είναι ένας αμοιβαίος συμβιβασμός απόψεων και συμφερόντων.

Έχει δηλαδή κανείς καμιά αμφιβολία ότι εφόσον διαπραγματευτούμε με τους Τούρκους και καταλήξουμε (αν καταλήξουμε) σε συμφωνία, η συμφωνία αυτή δεν γίνεται να μας ικανοποιεί 100%; Είμαστε τόσο αφελείς να το πιστεύουμε; Να νομίζουμε ότι θα κάτσουμε με τους Τούρκους σε ένα τραπέζι, θα τους βάλουμε τους όρους μας και εκείνοι θα τους αποδεχθούν όλους σαν ηλίθιοι;

Ή μήπως πιστεύουμε ότι θα δικαιωθούμε σε όλα τα θέματα από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης; Δεν υπάρχει πιο μεγάλος και πιο επικίνδυνος εθνικός μύθος από αυτόν. Ε λοιπόν, δεν είναι έτσι τα πράγματα! Ας πάρουμε για παράδειγμα το θέμα του Καστελόριζου. Κανένας από τους ξένους με τους οποίους συνομιλούν εδώ και χρόνια οι δικοί μας δεν μας δίνει δίκιο.

Κανένας τους δεν πιστεύει ότι το μικρό αυτό νησί μπορεί να έχει την ίδια υφαλοκρηπίδα με την ηπειρωτική Τουρκία. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο, ξέεω όμως ότι τους είναι δύσκολο να φανταστούν ότι χάρις σε αυτό το νησάκι, η Ελλάδα έχει ΑΟΖ που φτάνει μέχρι εκείνη της Κύπρου αποκλείοντας πλήρως την Τουρκία.

Για αυτό και επειδή οι δικοί μας γνώριζαν πάντα τις απόψεις των ξένων επί του θέματος, απέφευγαν διαχρονικά και συστηματικά να συνομιλήσουν απευθείας με τους Τούρκους. Δεν μας έλεγαν πάντα ότι οι ξένοι μάς σπρώχνουν να κάτσουμε σε ένα τραπέζι με τους Τούρκους; “Βρείτε τα”, μας καλούν συνέχεια, αποφεύγοντας έτσι να πάρουν θέση. Γιατί το δικό τους το συμφέρον επιβάλλει να τα έχουν καλά και με μας αλλά και με την Τουρκία. Και λόγω της στρατηγικής της θέσης και λόγω της μεγάλης οικονομίας της. Αυτά άλλωστε είναι λίγο πολύ γνωστά.

Επέλεξαν λοιπόν οι ελληνικές κυβερνήσεις τη λύση της Χάγης ώστε να είναι το Διεθνές Δικαστήριο που θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Γιατί οποιαδήποτε λύση που θα ήταν αποτέλεσμα συμβιβασμού, θα είχε πολιτικό κόστος το οποίο φυσικά το φοβούνται οι πολιτικές δυνάμεις. Και είναι λογικό να το φοβούνται.

Για αυτό και ακολούθησαν εδώ και δεκαετίες την “πολιτική της ακινησίας” στα ελληνοτουρκικά και πρωτίστως στο κυπριακό, μια πολιτική την οποία εμπνεύστηκε ο έμπειρος διπλωμάτης και πρώην υπουργός Εξωτερικών Πέτρος Μολυβιάτης.

Βέβαια με την “πολιτική της ακινησίας” μπορεί να αποφεύγαμε τη συμβιβαστική λύση στο θέμα της ΑΟΖ και στο κυπριακό, όμως όσο περνούσαν τα χρόνια, η Άγκυρα πολλαπλασίαζε τις απαιτήσεις της, μεγάλωνε το θράσος της και ζητούσε ακόμα και τα νησιά μας. Έφτασε δε στο σημείο να απαιτεί να μην πηγαίνει εκεί ούτε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή οι υπουργοί μας. Να μας απαγορεύει να αγοράζουμε ακόμη και όπλα για την άμυνά μας!

Επομένως η ώρα για τις δύσκολες αποφάσεις είναι εδώ. Οποιαδήποτε άλλη καθυστέρηση για τολμηρές αποφάσεις μπορεί να γίνει ακόμα πιο επικίνδυνη, ακόμα πιο επώδυνη.

Συμπερασματικά, ο καθορισμός ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας μαζί με το κυπριακό το βασικό ζήτημα που μας χωρίζει από την Τουρκία – και αμέσως μετά είναι το κυπριακό το οποίο κακώς το εγκαταλείπουμε ως έθνος και ως πολιτικό σύστημα – πρέπει να λυθεί με όσο το δυνατόν θετικότερο τρόπο για τα εθνικά μας συμφέροντα. Η ίδια η αποδοχή της Χάγης από την πλευρά της Τουρκίας, θα ήταν μια σημαντική υποχώρηση εκ μέρους της.

Ακόμα είμαστε σίγουρα μακριά από αυτό το σενάριο. Αν ποτέ όμως φτάσουμε σε αυτό το σημείο, τον λόγο δεν θα έχει μόνο η σημερινή κυβέρνηση. Θα έχουν να παίξουν και μάλιστα μείζονα ρόλο και η Βουλή και τα κόμματα. Και τότε όλοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους. Έχοντας πάντα υπόψη τους τη φράση του Διονυσίου Σολωμού: “Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές”…

• ΑΟΖ
• Δικαστήριο της Χάγης
• ΣΥΡIZA
• Τουρκία