Αλέξη κάντο όπως ο Κυριάκος!

Ο Αλέξης Τσίπρας – γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε – έχει έναν υπέρμετρο θαυμασμό για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Νίκος Παπανδρέου είχε αποκαλύψει στην εκπομπή του Τάκη Χατζή στον «Σκάι» ότι παραμονές εκλογών του 2015 στενοί συνεργάτες του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκαν στο Ίδρυμα Παπανδρέου και ζήτησαν αρχειακό υλικό (ομιλίες κλπ) του Ανδρέα. Ο ίδιος αισθάνθηκε περίεργα, αντιμετώπισε ένα δίλημμα, αλλά τελικά ανταποκρίθηκε στο αίτημα. Άλλωστε το Ίδρυμα Παπανδρέου είναι μια ιστορική παρακαταθήκη, δεν είναι απλά μια κομματική ή οικογενειακή υπόθεση.

Ο Αλέξης Τσίπρας κόπιαρε αρκετά από τα μηνύματα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και η «πολιτική αλλαγή» που ζητάει τώρα, του Ανδρέα ήταν. Αρκετές φορές ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ακούστηκε να μιλάει ακόμη και με χροιά που παρέπεμπε στη φωνή του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ όπως τον κατηγορούσαν κακεντρεχείς και μη.

Ποτέ βεβαίως δεν έγινε Ανδρέας. Αλλά στο μέτρο του δυνατού πέτυχε και εκείνος ανατροπές που αποτελούν ιστορικό αποτύπωμα με την, για πρώτη φορά αριστερά, στην κυβέρνηση, που ήταν προσωπικό του επίτευγμα, ασχέτως εάν συμμάχησε με τον, προς το βαθύ μπλε, Πάνο Καμμένο για να μετακομίσει στο Μαξίμου, ακολουθώντας τη ρήση ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Τώρα επικεντρώνει στο κόμμα του ενόψει του συνεδρίου. Προτείνει άνοιγμα στην κοινωνία, εκλογή από τη βάση του αρχηγού και των μελών της Πολιτικής Επιτροπής, θητείες. Οι θητείες ποτέ δεν μου έλεγαν κάτι διότι πάντα ψηφίζονται χωρίς αναδρομική ισχύ και στην πράξη δεν λένε και τίποτα. Η θητεία μπορεί να είναι αποτρεπτική για τον άξιο και προνόμιο για κάποιον που δεν το αξίζει. Περισσότερο είναι ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Σπάνια τηρείται. Όσο για την εκλογή του αρχηγού από τη βάση όταν καθιερώθηκε στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, είναι αυτονόητη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι σαν μονόδρομος.

Το μείζον θέμα για έναν αρχηγό όμως είναι η γεωγραφία του ευρύτερου κομματικού μηχανισμού. Αυτή αποτυπώνει την ισχύ του. Εάν είναι διαιρεμένο και άγεται και φέρεται από τη μία ή την άλλη τάση, συνιστώσα, φατρία κλπ. που θέλει να περιχαρακώσει το «οικοπεδάκι» της, είναι μεν μια δημοκρατική έκφραση αλλά καλή για καφενείο όχι για κομματικούς οργανισμούς που θέλουν να κυβερνήσουν. Η πολυφωνία και η μεταξύ τους αμφισβήτηση δημιουργεί θολούρα. Χρειάζονται καθαρές γραμμές και θέσεις, αυτές θέλουν οι πολίτες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2016 όταν εξελέγη αρχηγός της ΝΔ ήταν στην ουσία ένας ξένος στο κόμμα του. Το συνέδριο που έκανε ήταν η μεγάλη ευκαιρία του να αλλάξει τους συσχετισμούς των εσωκομματικών «στρατών», να ανοίξει το κόμμα στην κοινωνία και σε πρόσωπα που δεν θα είχαν σκεφθεί να εμπλακούν στην πολιτική. Το πέτυχε. Όταν δημιουργήθηκαν επεισόδια στις ψηφοφορίες για τους σύνεδρους που θα συμμετείχαν στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ που είθισται να γίνεται λίγο μετά από το τακτικό του κόμματος, δεν δίστασε να διαλύσει την οργάνωση της νεολαίας της ΝΔ και να την φτιάξει από την αρχή. Το εσωκομματικό σοκ ήταν τεράστιο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε τα ηνία του κόμματος στα χέρια του και τα κράτησε γερά. Μπορεί να είχε κάποιες απώλειες από εσωκομματικούς που θίγησαν τα συμφέροντα τους και εξασθένησαν οι σφαίρες επιρροής τους, αλλά κέρδισε τις επόμενες εκλογές με ένα ποσοστό κοντά στο 40%. Μιλώντας στους πρέσβεις πριν από λίγες ημέρες τους κάλεσε σε εγρήγορση, και τους θύμισε τη φράση του Γιώργου Σεφέρη, ότι οι ευκαιρίες πάντα φαίνονται μεγαλύτερες όταν φεύγουν, παρά όταν έρχονται. Μεγάλη κουβέντα!

Με «Πολάκηδες» και λοιπούς ο Αλέξης Τσίπρας θα μείνει εγκλωβισμένος στις χαμηλές πτήσεις. Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ευκαιρία του. Στο χέρι του είναι να μην την χάσει. Γι αυτό μπορεί να θαυμάζει τον Ανδρέα αλλά ας το κάνει (το συνέδριο) όπως ο Κυριάκος!

• Αλέξης Τσίπρας
• Ανδρέας Παπανδρέου
• Συνέδριο
• ΣΥΡIZA