Η «εθνική μεμψιμοιρία», οι «Ντε Γκρες», η κυβερνητική κοινωνική αναλγησία και η Κομισιόν που τραβάει το αυτί της ελληνικής κυβέρνησης!…
Οι χώρες που έχουν μονάρχη, έστω και διακοσμητικό, έχουν σταθερότητα και μπορούν να αποτρέπουν την ανάμιξη ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά τους.
Οι χώρες που έχουν μονάρχη, έστω και διακοσμητικό, έχουν σταθερότητα και μπορούν να αποτρέπουν την ανάμιξη ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά τους.
Φαίνεται αστείο! Μάλλον κάποιος εκεί στην κυβέρνηση είδε ότι αποκάλυψα το σχέδιο τους για χρήση της λέξης “μιζέρια, μίζερος ” προκειμένου να απαξιώσουν βρόμικα κάθε αντιπολιτευτικό λόγο. Και κάθε σκεπτόμενο πολίτη που τους ασκεί σοβαρή κριτική. Διότι την σοβαρή κριτική είναι που φοβούνται. Και μη έχοντας απαντήσεις σε τέτοια κριτική επιστρατεύουν, με υπόδειξη Αμερικανών επικοινωνιολόγων, ρητορική υποτίμησης και χλευασμού των αντιπάλων. Χωρίς επιχειρήματα. Σκέτο:μίζεροι όλοι πλην αυτών! Βλέπω λοιπόν ότι μετά την επισήμανση αυτής τους της τακτικής, ανασύρουν νέο όπλο από την φαρέτρα. Την λέξη ” μεμψιμοιρία”… Διαβάζω σε άρθρο φιλοκυβερνητικής εφημερίδας: “Είναι η στιγμή να αναγνωρίσουμε το θεσμικό μας κεκτημένο ως συλλογική επιτυχία. Δίχως εθνική ΜΕΜΨΙΜΟΙΡΊΑ.”… Αστειεύεστε; Μόνο το “θεσμικό μας κεκτημένο “; Όλα τα υπέροχα επιτεύγματά μας να δούμε χωρίς “μεμψιμοιρία”! Τα κενά που εντοπίζει η Ευρώπη στο ελληνικό κράτος δικαίου, την ρεμούλα και την διαφθορά στο ελληνικό δημόσιο, την συγκάλυψη ευθυνών πολιτικών προσώπων από την ίδια τη βουλή!!! Μιλάμε για σειρά κεκτημένων, θεσμικών, κοινωνικών, οικονομικών και διαχείρισης της εξουσίας που πρέπει να δούμε “δίχως μεμψιμοιρία”…
Για να είμαι δίκαιος, το άρθρο όπου συνάντησα για πρώτη φορά τη νέα λέξη-κλειδί της επικοινωνιακής τακτικής του κυβερνώντος κόμματος, αφορά ένα θέμα για τις εξελίξεις του οποίου συμφωνώ με τις κυβερνητικές επιλογές. Διότι, ναι αγαπητοί αναγνώστες, μπορώ να συμφωνώ ΚΑΙ με κάποιες κυβερνητικές επιλογές και θέσεις. Όπως θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι ώριμοι πολιτικά σκεπτόμενοι πολίτες. Κι όχι να απορρίπτουν ή να επικροτούν τα πάντα ως πρόβατα στο μαντρί του κάθε κόμματος. Μάλιστα, με την ευκαιρία, να σας πω ότι έχω δεχθεί δημόσια σκληρή κριτική, χλευασμούς και ρατσιστικές επιθέσεις από ορδές “οπαδών “, συνήθως γαλάζιων, για αυτή μου τη στάση. Μπείτε για παράδειγμα στην σελίδα του Πρώτου Θέματος και πληκτρολογήστε το όνομα μου. Ευχαριστώ τους συναδέλφους εκεί για τα κείμενα των άρθρων που με αφορούν. Ειδικά αυτά που αναφέρονται στην πολιτική μου δράση και τοποθέτηση. Σε κάποια με ειρωνεύονται, αλλά είναι δικαίωμά τους . Εγώ δεν θα το έκανα για συνάδελφο με πορεία 38 ετών στον χώρο. Όμως είμαι ΟΚ με αυτό. Το ζήτημα είναι αλλού. Διαβάστε κάτω από τα άρθρα που με αφορούν τα σχόλια των αναγνωστών της ιστοσελίδας “το Πρώτο Θέμα”… Θα φρίξετε! Τουλάχιστον τα μισά περιλαμβάνουν ποινικά κολάσιμο περιεχόμενο. Κι αναρωτιέμαι: τόση άνεση πιά;;; Τόσο τσιγκουνιά; Δεν μπορούν να έχουν ένα συντάκτη να σβήνει τα άρρωστα και παράνομα μηνύματα των αναγνωστών τους; Ή μήπως τελικά συμφωνούν με αυτά; Και άραγε ΕΝΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑΣ ΥΠΆΡΧΕΙ ΣΕ ΑΥΤΉ ΤΗ ΧΏΡΑ; Ή πρέπει να αυτοπροστατευόμαστε απέναντι σε κάθε κίνδυνο, όπως μας είχε συστήσει παλαιότερα υπουργός Δημόσιας Τάξης;
Επιστρέφω στο άρθρο περί “εθνικής μεμψιμοιρίας”. Το θέμα λοιπόν του άρθρου είναι η κυβερνητική επιλογή να διευθετηθεί γρήγορα η ληξιαρχική εκκρεμότητα για την ανάκτηση της ελληνικής ιθαγένειας από την τέως βασιλική οικογένεια. Φυσικά έπρεπε να τελειώνει το ζήτημα και φυσικά θα έπρεπε να τους επιτραπεί να έχουν όποιο επίθετο επιθυμούν. Οι φόβοι που ορισμένοι εκφράζουν ότι το επίθετο Ντε Γκρες παραπέμπει σε τίτλο ευγενείας είναι αβάσιμοι και κατά την άποψή μου, ανόητοι. Η τέως βασιλική οικογένεια δεν έχει δώσει καμία αφορμή για δεύτερες σκέψεις ή για φόβους περί προσπάθειας αλλαγής του πολιτεύματος . Αν κάτι θα έπρεπε να μας απασχολεί και να μας φοβίζει είναι ο κλιμακούμενος ευτελισμός του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει καταστεί διακοσμητικό στοιχείο της πολιτικής ζωής της χώρας. Του έχει αφαιρεθεί κάθε εξουσία και δεν εκλέγεται απευθείας από τον λαό, κάτι που θα του έδινε πολιτική δύναμη να δράσει ως επιτηρητής της ομαλής λειτουργίας της δημοκρατίας. Αλλά και ως κυματοθραύστης για ακραίες επιλογές της εκάστοτε κυβέρνησης όταν αυτές προκαλούν την οργή και την απογοήτευση των πολιτών. Δυστυχώς ο πρόεδρος της δημοκρατίας στην Ελλάδα παίζει πιά το ρόλο του βασιλιά στη Μεγάλη Βρετανία. Χωρίς κανένα δικαίωμα ανάμιξης. Τουλάχιστον εκεί ο πρωθυπουργός παραχωρεί την πρωτοκαθεδρία σε επίσημες εκδηλώσεις στον βασιλιά, όποτε αυτός είναι παρών. Εδώ αντίθετα ο κ. Μητσοτάκης άφησε την Πρόεδρο της δημοκρατίας απλά να χειροκροτεί από την θέση των καλεσμένων στην τελετή εγκαινίων του Μετρό Θεσσαλονίκης, όπου ο πρωθυπουργός…πάτησε το κουμπί! Εν κατακλείδι πιστεύω ότι θα πρέπει να προβληματιστούμε για τον ρόλο που πρέπει να έχει στην χώρα μας ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και όχι απλά για το ποιός θα καθίσει στην συγκεκριμένη καρέκλα όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα.
ολες οι ειδησεις
- Η εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ ως φάρσα
- Κλόε Καρντάσιαν: Επιβεβαίωσε ότι έχει να κάνει σεξ τέσσερα χρόνια
- Ο Τίμοθι Σαλαμέ κλείνει το μάτι στις φήμες
- Λάρνακα: Η ιστορία της κυπριακής πόλης που θα γίνει η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης
Ακολουθήστε το Newpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr