Τέμπη: Η συγκλονιστική μαρτυρία φοιτήτριας–επιβάτη για την τραγωδία – «Το βαγόνι παραμορφώθηκε, συμπιέστηκε»

Σοκαριστικές ήταν οι περιγραφές των επιβατών της Intercity 62 για τα όσα τραγικά συνέβησαν το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 στον Εφέτη Ανακριτή. Περιγραφές που αποτυπώνουν τις ασύλληπτες και αδιανόητες καταστάσεις που έζησαν εκείνο το βράδυ, με ανθρώπους να χάνονται και τραυματίες να ζητούν βοήθεια μέσα στη φωτιά και τα συντρίμμια.

Το Newpost αποκαλύπτει την περιγραφή μιας φοιτήτριας, η οποία βρισκόταν μαζί με άλλα τρία άτομα σε καμπίνα στο μέσο του βαγονιού Ν2.

“Το βαγόνι είχε παραμορφωθεί – συμπιεστεί.”

*”Ενώ κινούμασταν προς τα Τέμπη, παρατήρησα μια αναστάτωση στο προσωπικό, την οποία δεν μπορούσα να εξηγήσω. Περίπου δεκαπέντε λεπτά μετά την αναχώρηση από τη Λάρισα, ένιωσα μια δυνατή σύγκρουση και εκτοξεύθηκα προς τα πάνω. Χτύπησα στο δεξί μέρος του κεφαλιού μου και έχασα τις αισθήσεις μου. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν καταλάβαινα τίποτα, μέχρι που ένας νεαρός άνδρας, που ταξιδεύαμε μαζί, με σκούντησε και μου είπε να σηκωθώ για να απομακρυνθούμε. Μου ζήτησε να ανοίξω τον φακό του κινητού.

Το βαγόνι είχε παραμορφωθεί – συμπιεστεί. Είχαν σπάσει τα καθίσματα, κρέμονταν καλώδια, και το μόνο φως που είχαμε ήταν από τη φωτιά που έκαιγε από κάτω.”

Τέμπη: «Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς σε αυτό το τρένο» – Στον τόπο της τραγωδίας φοιτητές

Μαζί με άλλους επιβάτες, προσπαθούσε να βρει τρόπο να βγει έξω, να σωθεί.

*”Είχε δημιουργηθεί ένα άνοιγμα ανάμεσα στη δική μας καμπίνα και στη διπλανή, και από εκεί περάσαμε στην επόμενη καμπίνα. Εκεί βρισκόμασταν περίπου δέκα άτομα. Ήταν επιβάτες από τις διπλανές καμπίνες.

Από το μπροστινό μέρος του βαγονιού δεν μας ακολούθησε κανείς. Ερχόταν πολύς καπνός από εκεί, και υπήρχαν πολλά συντρίμμια. Ακούγαμε ανθρώπους που φώναζαν βοήθεια.”*

“Πετάξαμε τις βαλίτσες για να πηδήξουμε πάνω τους.”

Κάθε λεπτό μετρούσε. Όλοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν, αγνοώντας πως το τρένο τους είχε συγκρουστεί με ένα άλλο.

*”Από το παράθυρο που κοιτάξαμε, είδαμε ότι βρισκόμασταν σε ύψος περίπου τεσσάρων μέτρων, ενώ υπήρχαν συντρίμμια και μηχανές. Σε εκείνο το σημείο πετάξαμε τις βαλίτσες για να πέσουμε πάνω τους και έπειτα πηδήξαμε από την αριστερή πλευρά προς τον αγρό.

Ακούγαμε ανθρώπους που φώναζαν βοήθεια. Λογικά, πρέπει να ήταν από τις μπροστινές καμπίνες. Αφού προσγειωθήκαμε, βρεθήκαμε περίπου 15-20 άτομα μαζί. Είδαμε πολλούς βαριά τραυματισμένους ανθρώπους, οι οποίοι, μάλλον, είχαν εκτοξευθεί από τη σύγκρουση.

Πρέπει να μας πήρε περίπου 15 λεπτά να βγούμε από το βαγόνι. Θυμάμαι ότι μαζέψαμε τα πράγματά μας, ενώ κάποιοι μετέφεραν τραυματίες. Παραμείναμε τουλάχιστον 20 λεπτά εκεί, προσπαθώντας να προσανατολιστούμε και να καταλάβουμε από πού μπορούμε να φύγουμε.”*

“Αυτό που μύρισα, δεν το έχω ξαναμυρίσει.”

Ο Εφέτης Ανακριτής ρώτησε τη μάρτυρα αν υπήρχε κάποια χαρακτηριστική οσμή που θα μπορούσε να δώσει ένδειξη για το φλεγόμενο υλικό και την επέκταση της πυρκαγιάς.

“Ήταν κάτι που σίγουρα δεν έχω ξαναμυρίσει. Πολύ περίεργη μυρωδιά. Πολύ έντονη και πολύ βαριά.”

Η φοιτήτρια περιέγραψε και τις εστίες φωτιάς που είδε, τονίζοντας:

“Έχω υποστεί ισχυρό σοκ και αισθάνομαι θλίψη και στεναχώρια για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους.”

• Δικαιοσύνη
• επιζώντες
• κράτος δικαίου
• Μαρτυρίες
• Τέμπη