Όταν τα αμνοερίφια στην Κρήτη «γεννούσαν»… σαν τα κουνέλια – Η κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ: Ο Ραγκούσης πρώτος… – Ο Τσίπρας και η πολιτική του rebranding – Μια ταινία xωρίς σκηνοθέτη

Τα αμνοερίφια της Κρήτης δεν έχουν μόνο τη μοναδική τους γεύση που κάνει την πατάτα συνοδευτικό πιάτο. Όχι, αυτή τη φορά κάνουν… άλματα στην παραγωγή, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική οικονομία μπορεί να είναι εξίσου απρόβλεπτη με μια κωμωδία του Χόλιγουντ. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, λοιπόν, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πως το σύστημα είναι έτοιμο για δράμα – και όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί καν να βγάλουμε τις βαριές παραγωγές της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

«Η γεννητική παραγωγή της Κρήτης» – Ένας «θαυμαστός κόσμος» στον ΟΠΕΚΕΠΕ

Φανταστείτε το σκηνικό. Το 2015 η Κρήτη δήλωνε μόλις 178.216 αρνιά. Το 2021, τα αρνιά της Κρήτης κάνουν την εμφάνιση τους σε αριθμό 1.441.168. Και αν νομίζετε ότι η διαδικασία του «γεννάνε» είναι κάτι που συμβαίνει κανονικά σε όλα τα πρόβατα, έχουμε κάτι για εσάς: 708,7% αύξηση! Ούτε το πιο φιλόδοξο σενάριο Jurassic Park δεν θα τολμούσε να αποδώσει τόσο θεαματική εξάπλωση… Και σε αυτή την περίπτωση, η μόνη «δωρεά» ήταν το φεγγάρι και η «γεννητικότητα» των αρνιών, που πολλαπλασιάζονται σαν τα κουνέλια. Αν αυτά δεν είναι δεδομένα για όσκαρ, τότε τι είναι;

Τα Χανιά και το Λασίθι κάνουν το ντεμπούτο τους στο Χόλιγουντ

Ας ξεκινήσουμε με τα Χανιά. Η αύξηση των αμνοερίφιων εκεί ξεπερνά το 487%. Από 42.629 το 2015, πηγαίνουμε στα 250.185 το 2021. Αν το ακούγατε σε ταινία, θα λέγατε «πέρασαν τα όρια». Και στο Λασίθι, πώς να το πούμε… Η αύξηση αγγίζει τα 27.972%. Μπορεί να μην το βλέπουμε στις ταινίες δράσης, αλλά αυτή είναι μια κίνηση τόσο θεαματική, που θα την έβαζε οποιοσδήποτε σκηνοθέτης στο Matrix. Σταματάμε εδώ, γιατί φοβάμαι ότι το Speed με το διαστημικό πηδηματάκι των αρνιών δεν θα έχει να ζηλέψει τίποτα!

Το… “θαύμα” της ίδιας μέρας – Όταν τα πρόβατα «γεννούν» με συνέπεια, αλλά χωρίς προσχήματα

Ούτε οι καλύτεροι παραγωγοί του Χόλιγουντ δεν θα μπορούσαν να βρουν καλύτερη ιδέα. Εδώ, παραγωγός εμφανίζεται να δηλώνει εκμετάλλευση στις 21/5/21 και στις 31/5/21 να αγοράζει 250 προβατίνες. Η συνέχεια; Όλες γεννούν ταυτόχρονα, την ίδια μέρα, με αποτέλεσμα 300 θηλυκά αρνιά. Όχι, αυτό δεν είναι το σενάριο για κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Είναι η πολιτική πραγματικότητα του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η επιστημονική φαντασία συναντά την πραγματικότητα με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε, ούτε να προγραμματίσουμε στο Hollywood. Μιλάμε για «γεννητικά θαύματα» και για έναν ΟΠΕΚΕΠΕ που κρατά τη σφιχτή γραμμή των προσχημάτων – μόνο που σε αυτή την περίπτωση, τα προσχήματα είναι πιο χαλαρά από την πιο αστεία κωμωδία που βλέπεις από το 1990.

Όσο η παραγωγή αυξάνεται, τόσο και η πολιτική θα… “γεννά”»

Το κακό με τις αποκαλύψεις του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι πως όλοι, από τους παραγωγούς μέχρι τις κεντρικές αρχές, ξέρουν πώς να χειρίζονται την κατάσταση. Τα νούμερα αυξάνονται, και οι καταστάσεις περνούν στον κόσμο της πολιτικής μυθοπλασίας. Στην πραγματικότητα, τα αμνοερίφια της Κρήτης μπορεί να μεγαλώνουν με πιο γρήγορο ρυθμό από τα όνειρα του Χόλιγουντ, αλλά τα ερωτήματα γύρω από τα «θαύματα» παραμένουν. Εξάλλου, όσο και αν προσπαθείς να το “μετρήσεις”, τελικά θα καταλήξεις να έχεις μία πολύ μεγαλύτερη «γεννητικότητα» από ότι περίμενες, όπως οι ίδιοι οι αρνιοπαραγωγοί του ΟΠΕΚΕΠΕ!

«Ελβίρα», «καφενεία» και 30.000 ευρώ – Η πολιτική μαφία στην ελληνική έκδοση!

Όταν η πολιτική συνάντησε την καφετέρια και τα 30.000 ευρώ έγιναν το επόμενο blockbuster, τότε η πραγματικότητα ξεπέρασε τις προσδοκίες όλων των σενάριων. Δεν είναι πια απλώς πολιτικοί, είναι πρωταγωνιστές σε μια ταινία για την οποία θα ζητούσαν δικαιώματα ακόμα και στο Χόλιγουντ.

«Θα μας εκάψ’ η Ελβίρα!» – Το χολιγουντιανό ρίσκο του ΟΠΕΚΕΠΕ

Δεν χρειάζεσαι τη μαγεία του κινηματογράφου όταν έχεις τέτοια σενάρια να βγαίνουν από την πραγματικότητα. Ο Γιώργος «Φραπές» Ξυλούρης, όλος μες στο σασπένς, αναστενάζει για τη «φωτιά» που έρχεται από την «Ελβίρα». Μόνο που στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η φωτιά δεν είναι από το τζάκι, αλλά από τις επερχόμενες αποκαλύψεις. Και η διαφθορά; Πολύ πιο ρεαλιστική απ’ ότι φανταζόσουν.

«Καν’ τα κουμάντα σου!» – Η ελληνική πολιτική διαπραγμάτευση στο καφενείο

Ποιος χρειάζεται τις πολυτελείς αίθουσες συνεδριάσεων όταν το καφενείο είναι πιο αποτελεσματικό για πολιτικές συμφωνίες; Μπορεί να μην έχουμε οσκαρική παραγωγή εδώ, αλλά το χιούμορ, η ειρωνεία και το καφενειακό σκηνικό τα έχουν όλα: συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, «μιλημένα» κουμάντα και φυσικά τον καφέ στο χέρι. Και όλα αυτά για το καλό της πολιτικής… λογικής!

Η «Προσωπική ανάληψη ευθύνης» του Μητσοτάκη – Μια ταινία πολιτικής στρατηγικής χωρίς σκηνή τελικής δόξας

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν πρωταγωνιστής σε ταινία, τώρα θα βλέπαμε την πιο «ευθύνη» γεμάτη σκηνή του. Όπως κάθε σωστός ηγέτης, αναλαμβάνει το βάρος, παραδέχεται την αποτυχία, και εννοείται, υποσχέθηκε «μέτρα». Από το The Godfather σε Mission Impossible, η πολιτική του σκηνή είναι γεμάτη ανατροπές – μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι και τόσο χολιγουντιανές.

«Αναλαμβάνω την ευθύνη!» 

Ο Πρωθυπουργός αποφασίζει να αναλάβει «το βάρος της ευθύνης». Αλλά αλήθεια, είναι τόσο πειστικός όσο η τελική σκηνή του The Departed; Όταν λες «δεν διστάζω», σημαίνει ότι όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να πιστέψουν ότι οι σκιές του παρελθόντος έχουν εξαφανιστεί. Και για να πω την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρος αν το κοινό μασάει ακόμη τις μεγάλες του υποσχέσεις για «εκσυγχρονισμό» και «ψηφιοποίηση» – το ίδιο κοινό που τους παρακολουθεί από το 2019 και πάλι χωρίς το πολυπόθητο «τέλος του έργου».

Η «Task Force» και τα κονδύλια – Ο εξωτερικός ελεγκτής από την Matrix

Μητσοτάκης επιβεβαιώνει την «task force» για την επιστροφή των παράνομων επιδοτήσεων και την αξιοποίηση της ΑΑΔΕ. Όλα καλά, αλλά η αίσθηση της δράσης θυμίζει λίγο Matrix: πολλά εργαλεία, πολλά συστήματα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα αμφίβολο. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η πολιτική «αναγέννηση» δεν έχει τίποτα το καινούριο – απλώς το ίδιο παλιό σενάριο, με διαφορετική κατεύθυνση.

Ένα πολιτικό θρίλερ με έναν κουρασμένο πρωταγωνιστή

Η στρατηγική του Μητσοτάκη να αναλάβει την ευθύνη θυμίζει περισσότερο σεναριακή τεχνική παρά πραγματική αλλαγή. Σα να περιμένουμε όλοι την ανατροπή, αλλά να ξεχνάμε ότι το τέλος του έργου έχει ήδη γραφτεί. Και, όπως λέει η παροιμία: όταν μιλάς για ευθύνη, καλό είναι να έχεις και τις πράξεις πίσω της. Γιατί όσο κι αν προσπαθείς να «ανασυγκροτήσεις» το κράτος, το μόνο που βλέπουμε είναι μια σκηνή που δεν πείθει ούτε τους πιο πιστούς θεατές.

Η Κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ: Ο Ραγκούσης πρώτος, ποιος να το φανταζόταν;

Και να ‘σου το έργο, με όλα τα συστατικά μιας ταινίας του Χόλιγουντ. Πολιτικά δράματα, ανατροπές και η εντυπωσιακή εμφάνιση ενός… «αναπάντεχου ήρωα». Κανείς δεν θα πίστευε ότι ο Γιάννης Ραγκούσης θα ήταν ο «πρωταγωνιστής» σε αυτό το σενάριο, αλλά ό,τι και να λέμε, είναι πρώτο όνομα στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Εδώ, δεν έχουμε απλώς εκλογές. Έχουμε το πιο αλαφρό χτύπημα σε μια καταρρέουσα πολιτική φιλοδοξία.

Ο Τσίπρας και η πολιτική του rebranding – Μια ταινία xωρίς σκηνοθέτη

Πριν από δέκα χρόνια, το brand του Αλέξη Τσίπρα δεν χρειάζονταν επικοινωνιακά τρικ. Ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης είχε γίνει κάτι σαν το νέο Indiana Jones, μόνο που αντί για το καπέλο του αρχαιολόγου, φορούσε την υπογραφή της «πρώτης φορά Αριστερά». Ο κόσμος φώναζε «ΣΥΡΙΖΑ» σαν να μιλούσε για το αγαπημένο του superhero franchise, χωρίς να καταλάβει ότι ο ήρωας στην πραγματικότητα είχε έναν δαίμονα στον καναπέ του – την ίδια στιγμή που η «σκηνή του δημοψηφίσματος» θύμιζε σκηνές από το The Matrix, με όλους να ψάχνουν την «πράσινη κάρτα» της αλήθειας.

Πρώτος ο Τσίπρας, χαμένος στη… μεταγραφή – Αλλά ποιος να το Φανταζόταν;

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, στις μέρες εκείνες, πριν τον πρώτο «πόλεμο των άστρων» του Αλέξη Τσίπρα. Το brand του είχε γίνει κάτι παραπάνω από μόδα. Όχι απλώς «πρώτος αριστερός πρωθυπουργός», αλλά ο άνθρωπος που κατάφερε να πείσει σχεδόν μισό εκατομμύριο ψηφοφόρους ότι η Ελλάδα θα φύγει από την ευρωζώνη και μετά θα την ξαναμπούν. Δημοψήφισμα, capital controls, 61,31% που φώναξε «Οχι» και… πήγαμε και στο Σεπτέμβριο του 2015, με την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου, αλλά… πέρασαν μόνο 4 έδρες. Ένα σενάριο που θυμίζει λίγο το φινάλε του Casino Royale: όλα να κρέμονται από την τύχη, και την τελευταία στιγμή να φεύγει η μπίλια με το «Ναι».

Αλλά σήμερα, που τα φώτα έχουν σβήσει και οι προβολείς έχουν στραφεί αλλού, ο Τσίπρας δεν μιλά για εκείνη την ιστορική μέρα. Όχι, τώρα δείχνει να σκέφτεται το rebranding. Και όχι, δεν πρόκειται για μια απλή πολιτική αναστροφή. Αυτό είναι κάτι σαν τη Μεταμόρφωση του Κάφκα, αλλά με επικοινωνιολόγους και αναδρομές σε παλιούς τακτικισμούς. Ψάχνει τα πρακτικά του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι αρνήσεις θα έρθουν σαν χιονοστιβάδα. Αυτός είναι ο παλιός καλός Τσίπρας, ο μάστερ της πολιτικής επικοινωνίας – και η ικανότητά του να αναμοχλεύει τις αντιφάσεις του είναι μια τέχνη που ακόμα την κατέχει.

Η αύρα του Άχαστου – Ή μάλλον του… χάμενου

Αλλά ο Τσίπρας του 2025 δεν έχει πια την αύρα του άχαστου. Αυτό το rebranding είναι σαν τις αμερικανικές ταινίες που βλέπεις και στο τέλος λες «Ωραία, αλλά ας το κλείσουμε τώρα». Πώς να πείσει πια τους μετριοπαθείς πως το δημοψήφισμα ήταν μία «πολιτική μπλόφα» και η μετατροπή του «Όχι» σε «Ναι» μια πράξη «πολιτικής ωρίμανσης»; Οι ίδιοι που φώναζαν «Όχι» στις κάλπες, σήμερα βλέπουν ένα πολιτικό δράμα με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που προσπαθεί να σώσει την εικόνα του μέσα από μια κακοστημένη πλοκή. Όπως κάθε blockbuster, η αρχική υπόθεση φαίνεται συναρπαστική, αλλά το τέλος… καταρρέει.

Και όσο κι αν οι επικοινωνιολόγοι του προσπαθούν να τον μετατρέψουν σε μια πολιτική επιτυχία με καταναλωτικά γυαλιά, το κοινό δεν ξεχνάει την ιστορία που είδε στην πρώτη προβολή. Κανένα rebranding δεν σβήνει τις αποτυχίες του παρελθόντος, και καμία «πολιτική ωρίμανση» δεν καλύπτει τη μεταστροφή από το «Όχι» στο «Ναι». Όταν το ριζοσπαστικό πολιτικό σχέδιο ανατρέπεται από την ίδια του την παράδοση, τα λογικά λάθη δεν καλύπτονται με καμία διαφημιστική καμπάνια.

Πολιτικός θρύλος;

Αν κάτι αξίζει να καταγραφεί για το «brand Τσίπρα» είναι ότι κάποτε είχε τη δύναμη να φτιάχνει ιστορία, να «παίζει» το πολιτικό θρίλερ και να δημιουργεί φανταστικούς μύθους για το μέλλον. Όμως η πραγματικότητα είναι σαν εκείνη την ταινία που ξεχνάς να αναφέρεις, αν και έχει σπουδαία ατμόσφαιρα και καλούς ηθοποιούς. Όσο κι αν προσπαθεί να παίξει τον Raging Bull και να επανέλθει στην πολιτική σκηνή, η στροφή του 2015 θα τον ακολουθεί πάντα. Όσο μεθοδικά κι αν προσπαθήσει να ξαναγράψει την ιστορία του, η αλήθεια δεν είναι με το μέρος του. Και σε αυτή τη σκηνή, δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιολόγους, μόνο από ένα καλό σενάριο που να κλείνει το κύκλο με αξιοπρέπεια.

Ζητάει και τα ρέστα…

Δεν φτάνει που έκανε εκείνη την θεαματική κυβίστηση, μετατρέποντας το ηχηρό Όχι σε Ναι, τώρα ο Τσίπρας θέλει να βγεί κι από πάνω ζητώντας να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών(τον Ιούλιο του 2015).

Για να μάθουμε τι, αλήθεια; Τις τεχνικές της κωλοτούμπας; Μήπως τους τρόπους που ένας πολιτικός ο οποίος παρίστανε τον αποφασισμένο και τον γενναίο, δίπλωσε τις σημαίες του και υποτάχτηκε στους Ευρωπαίους;

Ο Σταύρος Θεοδωράκης που συμμετείχε σ΄εκείνοτου Συμβούλιο(Πρόεδρος στο Ποτάμι) δήλωσε ότι ο Τσίπρας έκανε συμβιβασμό που ωφέλησε τη χώρα και ότι δεν ήταν κωλοτούμπα η μετατροπή του Όχι σε Ναι. Αποκάλυψε, δε, ότι ο Τσίπρας μέσα στο Συμβούλιο των αρχηγών είπε ότι το Δημοψήφισμα ήταν αχρείαστο.

Ομως, ανεξάρτητα από το αν ωφέλησε τη χώρα ο συμβιβασμός του Τσίπρα, επρόκειτο για κωλοτούμπα ολκής. Κι έτσι θα μείνει στην ιστορία. Ασε που με τα Βαρουφάκεια ζοριλίκια και με το Δημοψήφισμα φτάσαμε στη σημείο να φάμε στο κεφάλι και Τρίτο Μνημόνιο. Ετσι δεν είναι;

Τέλος πάντων, απ΄ο,τι φαίνεται ο Τσίπρας επιδιώκει να μάθει ο ελληνικός λαός ότι στην κρίσιμη στιγμή υπήρξε σοβαρός και συστημικός , και ότι με τη στάση του αυτή αποσοβήθηκαν τα χειρότερα για τη χώρα.

Κρατείστε αυτό το συστημικός που θέλει να υπενθυμίσει ο Τσίπρας. Διότι αν το βάλετε δίπλα στον…δημοκρατικό καπιταλισμό που σέρβιρε τώρα τελευταία, μπορείτε να καταλάβετε ότι έχουμε να κάνουμε με ιδεολογική κωλοτούμπα πρώτης τάξεως.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι έρχεται με φόρα για νέο κόμμα! Ηδη ακούγεται ότι θα παραιτηθεί από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ το Φθινόπωρο και μετά θα ανακοινώσει το κόμμα-ή μήπως Κίνημα; Αν συμβεί αυτό, θα έχουμε πολλές αναταράξεις σε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και στα…περίχωρα.

Όπως και να ΄χει, αν συνυπολογίσουμε ότι όπου να ΄ναι θα εμφανιστεί και κόμμα Σαμαρά, το Φθινόπωρο θα έχουμε εξελίξεις…

Λίστες μεγαλοοφειλετών: Στο ίδιο έργο θεατές

Κάθε χρόνο, το ίδιο έργο, με τα ίδια σκηνικά, την ίδια δράση και τις ίδιες διαφημίσεις για την «αποκατάσταση της τάξης». Οι μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου και του e-ΕΦΚΑ ξανασκάβουν τους τάφους τους στα ίδια χρέη, και η ΑΑΔΕ ξαναβγάζει τη λίστα, αυτή τη φορά με τη δική της Oskar γραφή. Μόνο που η δημοσιοποίηση δεν προκαλεί ούτε δάκρυα ούτε χειροκροτήματα, γιατί όλοι γνωρίζουμε το τέλος αυτής της ταινίας. Και, όπως θα έλεγε και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο Goodfellas: «Πόσο ακόμα να το κάνουμε αυτό;»

Το κλασικό σενάριο: Η αποκάλυψη των ονομάτων και η μεγάλη απογοήτευση

Το έργο είναι απλό: η ΑΑΔΕ αποκαλύπτει τις ονομαστικές λίστες των 30.378 μεγάλων οφειλετών, όσων χρωστούν πάνω από 150.000 ευρώ. Και ό,τι και αν λένε για την πίεση να πληρωθούν τα χρέη, τα αποτελέσματα παραμένουν ως τα τελευταία πλάνα του Scarface: «Πολύ θόρυβος για το τίποτα». Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Ακρόπολις Χρηματιστηριακή, η οποία, όπως κάθε πρωταγωνιστής σε ταινία με καταστροφή, έχει πτωχεύσει και έχει «κατεβάσει ρολά» εδώ και χρόνια. Οι οφειλές της παραμένουν πάνω από 14,4 δισ. ευρώ – και αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο plot twist της χρονιάς, τότε ποιο είναι;

Οι δημόσιες διαπομπεύσεις, με τα ονόματα να αναρτώνται ξανά και ξανά, δεν καταφέρνουν τίποτα πέρα από ένα χειροκρότημα χωρίς απήχηση. Ο κόσμος χειροκροτά, αλλά οι οφειλέτες συνεχίζουν να παραμένουν άγρυπνοι, πίσω από την κουρτίνα του σκανδάλου. Όπως λέει και ο Μάρλον Μπράντο στο The Godfather: «Στην πολιτική, όταν λες κάτι, όλοι σου λένε «έγινε», αλλά κανείς δεν το κάνει».

Η χαμένη δικαιοσύνη: Πόσα δισ. θα εισπραχθούν;

Για την ΑΑΔΕ, η παρουσία των μεγαλοοφειλετών στις λίστες είναι ένα σπουδαίο «κλειδί» που θα φέρει το «επιτυχία» στις δημόσιες σχέσεις της. Αλλά αυτό που λείπει από την ταινία είναι το πραγματικό εισπρακτικό αποτέλεσμα. Πόσα από τα εκατοντάδες δισ. ευρώ θα μπορέσουν κάποτε να εισπραχθούν; Και εδώ είναι το πιο ισχυρό plot hole: η απάντηση είναι γνωστή, ακόμα και πριν τελειώσει η ταινία. Όπως το γνωρίζουμε από την παραδοσιακή πολιτική δράση: «Τα μεγάλα χρέη δεν πληρώνονται ποτέ, απλώς περνάνε από γενιά σε γενιά». Στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, οι ήρωες δεν τιμωρούνται ποτέ πλήρως – αλλά απλά αναμένουν την επόμενη σεζόν.

Όλα ξαναρχίζουν με τον ίδιο ηρωισμό, αλλά χωρίς τέλος

Ακριβώς όπως κάθε χρόνο, η ΑΑΔΕ βγάζει τις λίστες και όλος ο κόσμος περιμένει την ανατροπή που ποτέ δεν έρχεται. Πόσα από αυτά τα χρέη θα πληρωθούν; Και πώς θα καταφέρει η κυβέρνηση να «εκπληρώσει» τις υποσχέσεις της όταν οι πραγματικοί «κακοί» παραμένουν εκτός ελέγχου; Όλα δείχνουν πως το έργο θα συνεχιστεί, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο σενάριο – μέχρι το επόμενο blockbuster να επιστρέψει με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή το τέλος θα είναι διαφορετικό.

• ΟΠΕΚΕΠΕ
• σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ