Μέλι, «μαύρο» και αεροδρόμια – ΟΠΕΚΕΠΕ: The Greek Scandal Story – Narcos: Κρήτη Edition – Η TAZ δεν μάσησε: Πλεύρης από ΛΑΟΣ με… αγάπη – Η Ανγκελα, ο Τσίπρας, το δημοψήφισμα και άλλα… Mamma Mia! 

Ή αλλιώς: “Honeyland meets The Wolf of Wall Street” στο χωριό.

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστας Τσιάρας, βγήκε στην ΕΡΤ και είπε αυτό που όλοι ψιθυρίζουν αλλά κανείς δεν τολμά να φωνάξει: τα νούμερα στη μελισσοκομία είναι τόσο εξωφρενικά που ούτε οι Avengers δε θα μπορούσαν να παράγουν τόσο μέλι. Αν ήταν ταινία, θα ήταν το “Honeyland”, αλλά με πρωταγωνίστρια μια μέλισσα που ψηφίζει, δηλώνει ψευδή παραγωγή και ζει στο υπόστεγο της 112 Πτέρυγας Μάχης.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ εξελίσσεται σε σκάνδαλο χωρίς πάτο – κάτι μεταξύ “The Big Short” και “Parasite”, με επιδοτήσεις αντί για subprime loans και μελισσοκόμους που φλερτάρουν με τον τίτλο «καλλιτέχνης απάτης».

Σκηνή 2η: Επιδοτήσεις στα χασισόδεντρα – Narcos: Κρήτη Edition

Και πριν προλάβουμε να χωνέψουμε το μέλι των ιπτάμενων μονάδων, σκάει και η δήλωση του Δημοσθένη Πάκου, προέδρου των αστυνομικών Αθηνών: ίσως επιδοτήθηκαν και… χασισοκαλλιέργειες στην Κρήτη. Τόσο μπροστά είμαστε, που πρέπει να στείλουμε το σενάριο στο Netflix.

Στον ρόλο του Πάμπλο Εσκομπάρ, ένας επιδοτούμενος μελισσοκόμος που βάζει ψεύτικες κυψέλες ανάμεσα στα φυτά για ξεκάρφωμα. Το σκηνικό φωνάζει “Narcos”, αλλά με επικάλυψη αγροτικής ανάπτυξης και ποινικής ανοχής. Η ερώτηση δεν είναι ποιοι τα πήραν – αλλά ποιοι δεν τα πήραν.

Σκηνή 3η: Ελιές στο διάδρομο προσγείωσης – Catch Me If You Can στην Ελευσίνα

Κι ενώ νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, ένας αγρότης από τη Λάρισα, ο Κώστας Μητροδήμος, βγαίνει και καταγγέλλει ότι η σύζυγος πρώην αντιπροέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ νοίκιαζε στρέμματα… μέσα σε αεροδρόμιο. Όχι, δεν πρόκειται για κινηματογραφικό λάθος – πρόκειται για 2.630 ελιές που εμφανίστηκαν με πρόσκληση επιδότησης μέσα στην 112 Πτέρυγα Μάχης.

Αν ο Ντι Κάπριο στο Catch Me If You Can παρίστανε πιλότο, εδώ τον ξεπερνούν: παριστάνουν ελαιοπαραγωγό μέσα στο αεροπλάνο. Και με το αζημίωτο – 120.000 ευρώ το χρόνο. Τόσα χρήματα που ούτε οι πραγματικές ελιές στον Πήλιο δεν έβγαλαν ποτέ.

Σκηνή 4η: Βιομηχανική ντομάτα στο εργοτάξιο – The Truman Show του ΟΠΕΚΕΠΕ

Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, ο ίδιος αγρότης κατήγγειλε καλλιέργεια βιομηχανικής ντομάτας μέσα στο εργοτάξιο της λίμνης Κάρλα. Αν υπάρχει κάτι που δείχνει το ελληνικό μεγαλείο του «να το δηλώσουμε να πέσει το χρήμα», είναι αυτό: εργοτάξιο στα χαρτιά, παράδεισος ντομάτας στις επιδοτήσεις.

Πρόκειται για καθαρό “Truman Show”: ολόκληρη περιοχή είναι σκηνογραφία – τίποτα δεν καλλιεργείται, όλα όμως δηλώνονται. Και πληρώνονται. Όχι με το κιλό, με το δάνειο ΕΣΠΑ.

Το υπουργείο τρέχει, οι επιτήδειοι έχουν ήδη τερματίσει

Ο υπουργός υπόσχεται ελέγχους «πριν από την πληρωμή». Επιτέλους. Μέχρι σήμερα λειτουργούσε η λογική “πληρώνουμε τώρα, ψάχνουμε αργότερα”. Κάποιοι λένε ότι αν γίνουν σοβαροί έλεγχοι, η λίστα των δικαιούχων θα θυμίζει “Ten Little Indians”: κάθε εβδομάδα και μια εξαφάνιση.

Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ εξελίσσεται σε blockbuster με όλα τα είδη:

• Crime, γιατί κάποιοι έκλεψαν
• Comedy, γιατί έκλεψαν με θράσος
• Drama, γιατί οι πραγματικοί παραγωγοί βλέπουν μόνο χρέη

**Και κάπως έτσι, οι ελιές προσγειώθηκαν στην Ελευσίνα, το μέλι ξέφυγε απ’ τη λογική, και οι ντομάτες καλλιεργούνται σε φαντάσματα εργοταξίων.
Ο τίτλος της ταινίας έτοιμος:
“Επιδότηση παντού, παραγωγή πουθενά.”

«Μέλι, ψήφοι και ΑΦΜ: Το σκάνδαλο που στάζει πάνω στο Μαξίμου»
ή αλλιώς: “All the President’s Bees”

Οι μέλισσες πετούν, οι βουλευτές ιδρώνουν

Δεν είναι πια αστείο. Είναι πολιτική τραγικωμωδία με τίτλο «ΟΠΕΚΕΠΕ: Η Επιστροφή».
Το σκάνδαλο με τα «αμαρτωλά ΑΦΜ» δεν είναι πια ένα πρόβλημα του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης ή του Οργανισμού. Είναι πονοκέφαλος Μαξίμου.
Και μάλιστα διαρκείας, με τους βουλευτές της ΝΔ από αγροτικές περιφέρειες να ψάχνουν αγωνιωδώς την πόρτα εξόδου απ’ την πολιτική φωτιά, φωνάζοντας «να μην την πληρώσουν οι κανονικοί αγρότες».
Αν ήταν ταινία, θα ήταν το “Don’t Look Up” — μόνο που εδώ όλοι κοίταζαν κάτω, απλώς δεν έβλεπαν τα στοιχεία.

Σύγκληση ΚΟ ή συλλογική άρνηση;

Η ιδέα να συγκληθεί η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ απορρίφθηκε με το πιο ειλικρινές επιχείρημα που έχει ακουστεί τελευταία:
«Θα τσακωθούμε και δεν θα βγει τίποτα».
Ή αλλιώς: “Marriage Story” με 158 πρωταγωνιστές και σκηνοθεσία πανικού.
Αλλά κάποιοι, όπως ο Γιώργος Βλάχος, προειδοποιούν: «αν δεν υπάρξει σχέδιο, θα επανέλθουμε».
Γιατί η αγροτιά δεν συγχωρεί – ειδικά όταν κόβεται η επιδότηση κι έρχεται η κάλπη.

Το σημείωμα που ήρθε… και θάφτηκε

Κι εκεί που όλοι αναρωτιούνται «μα καλά, δεν ήξερε το Μαξίμου;», έρχεται η Καθημερινή να ρίξει το plot twist:
Το ήξερε. Από το 2023. Με σημειώματα. Επίσημα.
Ο πρώην πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, Ευάγγελος Σημανδράκος, είχε ενημερώσει τον Γιάννη Μπρατάκο ότι υπάρχουν 9.309 ΑΦΜ που δεν πληρούσαν κανένα κριτήριο. Με το 63% από την Κρήτη – ένα ποσοστό που ούτε σε exit poll δεν παίζει.
Και τι έκανε το Μαξίμου;
Σύσκεψη συμφιλίωσης. Όχι για να τιμωρήσει το κύκλωμα, αλλά για να τα βρουν Σημανδράκος και Αυγενάκης.
Αν ήταν ταινία, θα ήταν “Argo”. Με σχέδιο διαφυγής για τους ενόχους και όχι για την αλήθεια.

Ο Μαξιμιλιανός στρουθοκαμηλισμός

Το αφήγημα «δεν ξέραμε» ξεχειλώνει πιο γρήγορα κι από το πλαίσιο ελέγχου στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το ΠΑΣΟΚ το λέει ωμά:
«Η παράσταση “δεν γνώριζα” κατέβηκε με πάταγο».
Το κοινό αποδοκίμασε.
Και μένει πια να αναρωτιόμαστε:
– Αν ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα, είναι συνενοχή
– Αν δεν κατάλαβαν τι τους έλεγαν, είναι ανικανότητα
– Και αν έκαναν ότι δεν κατάλαβαν, είναι σχολή πολιτικής υποκρισίας με ειδίκευση στο «να μην ανοίξουμε άλλο μέτωπο».

Ο Σημανδράκος έφυγε, οι σκιές έμειναν

Ο πρόεδρος που είπε την αλήθεια έφυγε. Ο υπουργός που διαφώνησε έμεινε. Και οι 9.309 ΑΦΜ παρέμειναν υπό επιδότηση – έστω και με άλλες διαδρομές.
Η κυβέρνηση διάλεξε να διαχειριστεί πολιτικά την κρίση, όχι να τη λύσει.
Και τώρα, που οι ευρωπαίοι εισαγγελείς ξετυλίγουν το κουβάρι, το Μαξίμου καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να κρύψεις 600.000 στρέμματα ελιές σε αεροδρόμιο.

Spotlight, χωρίς λυτρωτικό φως

Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ εξελίσσεται σε οργανωμένη αποτυχία με όλες τις υπογραφές:
– Μια κυβέρνηση που ήξερε αλλά δεν ήθελε να ξέρει
– Ένα κόμμα που κοιτά την κοινωνία και αναρωτιέται αν θα του φταίξει τις αποδείξεις
– Μια αντιπολίτευση που βρήκε λόγο να επαναφέρει το «πελατειακό κράτος» στο προσκήνιο

Και μια χώρα που μαθαίνει πως τα μελίσσια δεν ήταν μελίσσια, οι ντομάτες ήταν μέσα σε εργοτάξια και οι ελιές… στο διάδρομο απογείωσης.

Η πραγματική απογείωση;
Των ευθυνών. Προς τα πάνω. Εκτός κάδρου.

Τίτλος επόμενου επεισοδίου:
ΟΠΕΚΕΠΕ 2 – Η Επιστροφή των ΑΦΜ: τώρα και με φάκελο στην Εισαγγελία.

Τίτλος: «Ο Θάνος του μεταναστευτικού και οι σκιές του παρελθόντος»
ή αλλιώς: “Jojo Rabbit goes to Athens”

Και μόλις νομίζεις ότι έχεις δει τα πάντα σε αυτή την κυβέρνηση, σου έρχεται από τα δεξιά (κυριολεκτικά) ο Θάνος Πλεύρης στο Υπουργείο Μετανάστευσης. Σαν να λέμε: “Green Book” αλλά χωρίς την ανατροπή. Το Μαξίμου αποφάσισε πως το πρόβλημα με το μεταναστευτικό είναι ότι δεν είχε αρκετή… ιδεολογική αυστηρότητα. Και ποιος καλύτερος να φέρει αυτή τη «γραμμή» από τον άνθρωπο που στη δημόσια εικόνα του κουβαλάει τη βαλίτσα του πατέρα του – και μέσα, εκτός από κοστούμια, έχει και βιβλία του ’06.

Η TAZ δεν μάσησε – “The Reader” με προφορά Βερολίνου

Η γερμανική Tageszeitung (TAZ) γράφει με εκείνο το βελούδινο ευρωπαϊκό στυλ: ευγενικά, ψυχρά και με κοφτερό νυστέρι. Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι: “Ο γιος του Κωνσταντίνου”. Ακροδεξιός, πρώην ΛΑΟΣ, υπερασπιστής του πατέρα του, και τώρα υπουργός Μετανάστευσης.
Η ταινία θυμίζει “The Reader”, αλλά αντί για Κέιτ Γουίνσλετ έχουμε την TAZ να διαβάζει δημόσια το παρελθόν του υπουργού — και δεν χρειάζεται ούτε ταινία, ούτε voice over. Τα quotes του ίδιου κάνουν τη δουλειά.

Ρητορική, χειρονομίες και πολιτική βιογραφία – Το ελληνικό “Vice”

Πλέκεις τα χέρια, μιλάς χαμηλόφωνα, έχεις ρινική φωνή και λες ότι ίσως πρέπει να πυροβολούνται οι πρόσφυγες στα σύνορα.
Όχι, δεν είναι καρικατούρα του Σάσα Μπάρον Κοέν – είναι ο νέος υπουργός.
Αν ήταν ταινία, θα ήταν το “Vice”, αλλά ο Πλεύρης δεν είναι ο Ντικ Τσένι. Είναι κάτι πιο απλό: η επιβεβαίωση ότι στην Ελλάδα μπορείς να ξεκινήσεις ως υπερασπιστής ενός αρνητή του Ολοκαυτώματος και να καταλήξεις… αρμόδιος για το άσυλο.

Η οικογενειακή επιρροή – “The Godfather”, ελληνική version

Όταν ο πατέρας σου γράφει ότι το Ολοκαύτωμα ήταν υπέροχο, και εσύ τον υπερασπίζεσαι ως δείγμα «ελευθερίας έκφρασης», τότε δεν μιλάμε για οικογενειακές διαφωνίες. Μιλάμε για πολιτικό νήμα που κόβει βαθιά μέσα στο παρόν.
Αν αυτή η υπόθεση ήταν “The Godfather”, θα λέγαμε ότι ο Πλεύρης ο νεότερος δεν απλώς συνεχίζει την «οικογενειακή επιχείρηση», αλλά τη μεταφέρει στο υπουργικό συμβούλιο, με σφραγίδα της ΕΕ.

Εξαγωγές ιδεολογίας – από ΛΑΟΣ με αγάπη

Η ΤΑΖ θυμίζει ότι πριν γίνει ΝΔ, ο Πλεύρης ξεκίνησε από το ΛΑΟΣ, όπου ο ακροδεξιός λόγος δεν ήταν ντροπή αλλά καθημερινότητα.
Σήμερα, εμφανίζεται μεταμφιεσμένος σε «αποστειρωμένο κυβερνητικό λόγο», αλλά στο κάτω μέρος της κασέτας, ακόμα γράφει “Original Content: 100% Far Right”.
Το μόνο που αλλάζει είναι η συσκευασία – η ρητορική έχει απλώς περάσει από νομικό φιλτράρισμα.

Αν ήταν ταινία, θα ήταν “Get Out” – μόνο που αυτή τη φορά, αυτοί που δεν μπορούν να φύγουν, είναι οι πρόσφυγες.

Η Δικαιοσύνη κάνει στάσεις, το Μαξίμου… καμία

Κι ενώ ο Πλεύρης κάνει εγκατάσταση στο υπουργείο με το φαντασιακό manual «πώς να αποκλείσεις ανθρώπους χωρίς να το πεις φωναχτά», οι δικαστές κάνουν δίωρες στάσεις εργασίας γιατί βλέπουν το νομοσχέδιο που έρχεται να κόψει τη Δικαιοσύνη σε φέτες.
Το υπουργείο λέει «πρόωρη αντίδραση». Οι δικαστές λένε «έχουμε δει και sequel».
Είναι το “Spotlight” της ελληνικής πραγματικότητας: φως σε όλα τα λάθος σημεία και σιωπή εκεί που πρέπει να μιλήσεις.

Επόμενο επεισόδιο:
Ο Θάνος Πλεύρης αναλαμβάνει να εξανθρωπίσει τη Μεταναστευτική Πολιτική.
Τίτλος:
“No Country for Asylum Seekers”

«Η Ανγκελα, ο Τσίπρας, το δημοψήφισμα και άλλα… Mamma Mia!»
Υπότιτλος: Μια καγκελάριος, μια ήπειρος, δύο κλάματα κι ένα “όχι” που έκανε το Βερολίνο να ιδρώσει

Η γυναίκα που ήρθε απ’ το Βορρά – και δεν ήθελε να πληρώσει

Η Ανγκελα Μέρκελ εμφανίστηκε στο «Σταύρος Νιάρχος» όχι σαν Μπίργκιτ Νίλσον της πολιτικής, αλλά σαν μια πιο σφιγμένη εκδοχή της Μέριλ Στριπ στο The Iron Lady — χωρίς όμως το Oscar.
Μίλησε για την Ελλάδα με την ψυχραιμία που θα περίμενε κανείς από κάποιον που του ζητούν να υιοθετήσει ένα γατί χωρίς τρίχωμα: «δεν το περίμενα να είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα», είπε.
Όχι, δεν μιλούσε για την οικονομία, για τον Παπανδρέου μιλούσε. Και κάπου εκεί, οι Έλληνες ένιωσαν πάλι την “ειδική μεταχείριση”: σου λένε “είσαι ευρωπαϊκή οικογένεια”, αλλά όταν πέφτει το ταβάνι, το πρώτο που κάνουν είναι να σε ρωτήσουν αν έχεις ασφαλιστήριο.

Παπανδρέου, Τσίπρας και μια κλήση που πάγωσε το Βερολίνο

Ανάμεσα σε Ομπάμα, Πούτιν και Τραμπ, ξεπρόβαλε κι ο δικός μας Αλέξης. Ξυρισμένος, αποφασισμένος και… σιωπηλός. Στην πρώτη συνάντηση με την Ανγκελα, πήγε να χαιρετήσει διαδηλωτές έξω από την Καγκελαρία — Forrest Gump στιγμή.
«Του είπα ότι ήταν τολμηρό», είπε η καγκελάριος. Και μετά προσέθεσε με θαυμασμό: «Μου απάντησε ότι πρέπει να σκεφτόμαστε τους οπαδούς μας». Έτσι γεννιούνται τα bromance της ευρωζώνης.

Κι ύστερα ήρθε εκείνο το τηλεφώνημα: το δημοψήφισμα. Η Ανγκελα έμεινε άφωνη, ο Ολάντ έμεινε ξεκρέμαστος και ο Τσίπρας είπε ένα περήφανο «όχι» που έγινε ένα ταπεινό «ναι» τη Δευτέρα.
Αν ήταν ταινία, θα ήταν το Inception: όλα έγιναν, αλλά τελικά τίποτα δεν άλλαξε.

Ο Ομπάμα, το κλάμα και το non paper της Ευρωζώνης

Η Μέρκελ παραδέχτηκε: «Έβαλα τα κλάματα». Όχι γιατί κατάλαβε τι περνούσε ο Έλληνας πολίτης. Αλλά γιατί ο Ομπάμα της ζήτησε να κάνει κάτι παράνομο (σύμφωνα με το γερμανικό σύνταγμα, όχι σύμφωνα με την κοινή λογική).
Κάπου ανάμεσα στους G20 και τους τραπεζίτες, η Ανγκελα ένιωσε «σαν άρρωστο άλογο».
Δεν το λέμε εμείς, εκείνη το είπε. Αν και η εικόνα ταίριαζε περισσότερο στον ελληνικό λαό της εποχής, όχι στη γερμανική κυβέρνηση.

Μέρκελ – Πούτιν: Το sequel που δεν ζήτησε κανείς

Με τον Πούτιν τα πράγματα ήταν απλά: «Μου είπε ψέματα δύο φορές για την Κριμαία», είπε η Ανγκελα.
Δηλαδή έπαιξε House of Cards με ρωσική παραγωγή και βγήκε με τον ρόλο της απογοητευμένης συμμαθήτριας.
Του είχε πει: «Εμείς θέλουμε εταιρική σχέση». Κι εκείνος της απάντησε με εισβολή.
Αν ήταν ρομάντζο, θα ήταν το Gone Girl — αλλά χωρίς φινάλε συμφιλίωσης.

Ο Τραμπ, η χειραψία και το… σόου του real estate

Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για τη σκηνή με τον Ντόναλντ Τραμπ που δεν της έδωσε το χέρι.
«Του είπα “Ντόναλντ, να δώσουμε τα χέρια;” και δεν το έκανε».
Αν ήταν σκηνή σε ταινία, θα ήταν το Mean Girls – και η Μέρκελ στη θέση της Λίντσεϊ Λόχαν.

Τον χαρακτήρισε άνθρωπο της εικόνας. Ποια έκπληξη. Ο μόνος πρόεδρος στην ιστορία που πέρασε το Home Alone 2 ως πολιτική εμπειρία.

Το μήνυμα στους Έλληνες – λίγο φιλικό, λίγο τουριστικό, λίγο Airbnb

Η Μέρκελ δεν ζήτησε συγγνώμη. Μας είπε όμως ότι «είμαστε λαός ανθεκτικός, από τους οποίους μπορούν να μάθουν πολλά οι Γερμανοί».
Κι εκεί κάπου θυμηθήκαμε τη γιαγιά στο χωριό, που σε κερνάει γλυκό του κουταλιού και σου λέει «εμείς εδώ αντέχουμε».

Αναγνώρισε, λέει, ότι οι νέοι έχουν πρόβλημα με τα Airbnb. Συγκινήθηκε με την αύξηση του τουρισμού, αλλά και τις δυσκολίες στο ενοίκιο. Δηλαδή σαν να λες στον άστεγο: «Μπράβο που δεν κλαις, αλλά να ξέρεις, έχει γεμίσει το κέντρο με εξαιρετικά ξενοδοχεία».

Το σούρουπο μιας εποχής – ή αλλιώς, “The Queen” με πιο σφιχτό χαμόγελο

Η Ανγκελα Μέρκελ δεν είναι πια στην εξουσία. Έχει ένα κτήμα στο Βερολίνο, πάει θέατρο, περπατάει. Μας είπε και «συγχαρητήρια».
Και κάπως έτσι, κλείνει ένας κύκλος με μνημόνια, grexit, δημοψηφίσματα και ένα λαό που την έβλεπε σαν την κακιά δασκάλα της τρόικας.

Αλλά τελικά… ίσως να μην ήταν η κακιά. Ίσως να ήταν απλώς… η Μέρκελ.

Και όπως θα έλεγε και ο τίτλος της ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ:
“How I Didn’t Break The Eurozone (But Almost Did)”
Πρωταγωνιστούν: η Ανγκελα, ο Τσίπρας, ο Πούτιν, ο Τραμπ και 10 εκατομμύρια Έλληνες.
Παραγωγή: Ε.Ε.
Διανομή: ΔΝΤ
Διάρκεια: 10 χρόνια και μια αιωνιότητα.

• ΟΠΕΚΕΠΕ
• σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ