ΟΠΕΚΕΠΕ και παραλία – όταν η πολιτική ζημιά δεν κολυμπάει με μπρατσάκια – Ο Γκεμπελίσκος, η στάνη και ο Καρασμάνης – Τζάμπα κόπος για τον «φουκαρά», τον Φάμελλο – έρχεται ο Τσίπρας

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ θα μπορούσε να είναι το spotlight του φετινού καλοκαιριού, αλλά κινδυνεύει να καταλήξει σε θερινό sketch επιθεώρησης με τίτλο «Το χωράφι, το λάδι και το επίδομα». Γιατί αν κάτι έμαθε η κυβέρνηση αυτά τα έξι χρόνια, είναι πώς να κάνει το μεγάλο να φαίνεται μικρό, και το σοβαρό… παλιό.

Το αφήγημα «μα αυτά γίνονταν πάντα» είναι σαν να βλέπεις το Everything Everywhere All At Once να παίζει σε επανάληψη κάθε φορά που σκάει ένα σκάνδαλο. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν έχει ούτε multiverse ούτε χαριτωμένες κινέζες μαμάδες. Έχει μόνο κάτι κουπόνια και κάτι… στάβλους χωρίς άλογα.

The King’s Speech ή αλλιώς… η σιωπή του αρχηγού

H κυβέρνηση, που κάποτε παρουσιαζόταν ως η δύναμη  που θα ξεριζώσει το πελατειακό κράτος με το νυστέρι, τώρα βλέπει τους πολίτες να ρωτούν αν το νυστέρι ήταν για μεταρρύθμιση ή για τεμαχισμό ευθυνών. Και κάπου εκεί ξεκινά το δημοσκοπικό ντόμινο.

Διότι η μεγάλη ερώτηση δεν είναι «ποιος υπέγραψε», αλλά ποιος ήξερε και δεν μίλησε. Και αν το σκάνδαλο χρεωθεί συλλογικά, τότε η πτώση δεν είναι μόνο κυβερνητική. Είναι συστημική. Όπως στο The Big Short, που όλοι νόμιζαν ότι ελέγχουν το παιχνίδι – μέχρι που κατέρρευσε το σύστημα και τα βαριά χαρτιά έμειναν με τα δομημένα σκάνδαλα στο χέρι.

Parasite: το sequel του πελατειακού κράτους

Η ΝΔ, έξι χρόνια στην εξουσία, δεν μπορεί να υποδυθεί τον ανυποψίαστο θεατή. Όταν αλλάζεις πέντε υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης και έξι διοικήσεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι σαν να αλλάζεις τρεις σκηνοθέτες στο ίδιο επεισόδιο: κάτι δεν πάει καλά με το σενάριο.

Και το κοινό –δηλαδή οι πολίτες– δεν τρώνε πια το ποπ κορν. Ρωτούν πόσο κόστισε και αν ήταν επιδοτούμενο.

The Departed: συγγνώμες σε σειρά, ένοχοι εκτός κάδρου

Πρώτα οι υποκλοπές, μετά τα Τέμπη, τώρα ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Το κυβερνητικό manual της συγγνώμης έχει φθαρεί απ’ τη χρήση. Και κάθε συγγνώμη, αντί να λειτουργεί εξιλεωτικά, μοιάζει όλο και περισσότερο με ομολογία.

Το «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» δεν είναι πλέον mea culpa. Είναι standard phrase, όπως το «σας ζητώ υπομονή» στον ΟΣΕ. Στο The Departed, όλοι παριστάνουν κάτι που δεν είναι. Εδώ, όλοι αρνούνται αυτό που είναι: κομμάτια ενός μηχανισμού που δουλεύει ρολόι. Ειδικά όταν πρόκειται για χρηματορροές.

A Few Good Polls 

Κι ενώ περιμένουμε τις πρώτες μετρήσεις μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ-gate, το ερώτημα είναι διπλό:

• Θα πληγεί η εμπιστοσύνη των πολιτών μόνο προς την κυβέρνηση ή προς ολόκληρο το πολιτικό σύστημα;
• Θα μείνει το ΠΑΣΟΚ με τον φάκελο στο χέρι και τον Βορίδη να λέει «μη με συγκρίνετε με τον Τριαντόπουλο, εγώ ξέρω από Δικαστικό Συμβούλιο»;

Η ψήφος διαμαρτυρίας είναι εδώ. Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν θα μοιάζει με το Joker , δηλαδή χαοτική και εκρηκτική, ή με το Don’t Look Up , δηλαδή σαρκαστική και παραιτημένη.

Matrix Reloaded : Τι ψήφος θα βγει από τον εκτυπωτή;

Στις επόμενες εκλογές, θα μάθουμε τι πραγματικά επικράτησε:

• Η ψήφος της ελπίδας (που ψάχνει ακόμα κόμμα να την στεγάσει),
• Η ψήφος του φόβου (που κρατά τον κόσμο αγκυροβολημένο στο γνώριμο), ή
• Η ψήφος του θυμού (που ρίχνει ψηφοδέλτιο σαν ρίψη τασάκι στα 90s).

Η ΝΔ θέλει να διατηρήσει τον τίτλο του μοναδικού «πυλώνα σταθερότητας». Δεν θέλει αντίπαλο. Θέλει αντίπαλους. Πολλούς. Σκορπισμένους. Όπως οι ήρωες στο Avengers: Endgame (προφορά: Αβέντζερς Εντγκέιμ), μόνο που εδώ ο Θάνος είναι η αποχή.

Τίτλοι τέλους: The Greek Scandal Saga – Part VI: The Subsidy Strikes Back

Έξι χρόνια. Πέντε υπουργοί. Τρεις συγγνώμες. Άπειρα κουπόνια. Και ένα σύστημα που μοιάζει αθάνατο. Το μόνο ερώτημα πια δεν είναι ποιος φταίει. Είναι ποιος θα πληρώσει. Δημοσκοπικά. Εκλογικά. Και ενίοτε… νομικά.

Και μέχρι τότε;

Προτείνω reboot: «ΟΠΕΚΕΠΕ: Το Χωράφι των Θαυμάτων»
Με guest εμφάνιση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ως «αρμόδιου για όλα».

«ΟΠΕΚΕΠΕ: Mission Impossible – Κυριάκος Protocol»

Γύρισε από το Άγιον Όρος ο Μητσοτάκης και δεν πρόλαβε να ανάψει δεύτερο κερί – ήρθε το κατηγορητήριο. Το ΠΑΣΟΚ καταθέτει την πρόταση για Προανακριτική και το Μαξίμου, αντί για «καλωσήρθες», απαντά με τις αγαπημένες του λέξεις: «ούτε κυνήγι μαγισσών, ούτε συγκάλυψη». Δηλαδή, τίποτα συγκεκριμένο. Πιο πολύ θυμίζει το Everything Everywhere All at Once , αλλά χωρίς πλοκή και με λιγότερο budget.

Η ΝΔ κοιτάζει τα σενάρια διαχείρισης όπως ο Τομ Κρουζ κοιτούσε το πιάνο με τις νάρκες στο Mission: Impossible. Το πρόβλημα; Εδώ δεν υπάρχει καλό τέλος. Μόνο κόστος.

«Ναι, σε όλα» – το Προανακριτικό Πακέτο

Είναι το πιο καθαρό. Λες «ναι» στην Προανακριτική, τους στέλνεις όλους μέσα, δείχνεις πως δεν φοβάσαι. Κάποιοι το βλέπουν ως έντιμο σήμα προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Άλλοι το βλέπουν ως σήμα κινδύνου. Γιατί όταν ανοίγει η διαδικασία, δεν ξέρεις πού θα βγει.

Βορίδης και Αυγενάκης κοιτούν το Μαξίμου με ύφος No Country for Old Men. «Δεν θα γίνουμε Ιφιγένειες», λένε – και το εννοούν. Γιατί σε αυτό το σενάριο, δεν τους ρίχνουν στη φωτιά απλώς. Τους ρίχνουν και χωρίς καν τσουκάλι.

Το «ναι, αλλά…» – το διαχωριστικό δράμα

Εδώ επιχειρείται χειρουργική διαχείριση: «θα πάμε σε Προανακριτική, αλλά όχι για όλους μαζί». Το ποινικό συζητείται με… ατομική κάρτα. Πρόκειται για πολιτική μανούβρα τύπου The King’s Speech προσπαθούν να μιλήσουν χωρίς να πουν τίποτα.

Προβλήματα:

1. Ποιον βάζεις πρώτο και ποιον κρατάς για επιδόρπιο;
2. Πώς θα πειστεί η Κοινοβουλευτική Ομάδα να ψηφίσει με «διαχωρισμένη συνείδηση»;
3. Τι γίνεται αν κάποιος αποφασίσει να το παίξει «αυτόνομος» στη μυστική ψηφοφορία; (σπόιλερ: θα γίνει)

«Όχι» και κλείδωμα στην πολιτική απομόνωση

Η πιο θεαματική επιλογή. Λες όχι, λες ότι δεν θα ποινικοποιηθεί η πολιτική ζωή, και περιμένεις να σε βραβεύσει ο… Μάρλον Μπράντο με την καρύδα από το Apocalypse Now .

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ο κόσμος δεν βλέπει «προστασία της Δημοκρατίας». Βλέπει «κουκούλωμα deluxe». Και εκεί που είχες κάμψη 1 μονάδα, αρχίζεις να μετράς ζημιά από αγροτικά στρώματα, όχι σε ποσοστά – σε τρακτέρ.

Το χειρότερο; Το όχι ρίχνει λάδι στη φωτιά του αντισυστημισμού. Το κάναμε στα Τέμπη με την Εξεταστική-πλυντήριο, τώρα θα το κάνουμε και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Ε, κάπου υπάρχει και το Don’t Look Up . Μόνο που εδώ, ο μετεωρίτης λέγεται «ψήφος διαμαρτυρίας».

Η Εξεταστική – το τελευταίο πλυντήριο

Η πιο «βολική» λύση για το Μαξίμου. Κάνουμε μια Εξεταστική, τη βαφτίζουμε «θεσμική πρωτοβουλία», τη γεμίζουμε γενικότητες, και τελειώνουμε πριν τον Δεκαπενταύγουστο. Άλλωστε, η Βουλή, όπως είπε και ο Κακλαμάνης, μπορεί να κλείσει μόνο για να ανάψουμε κερί. Ή για να ξεχαστεί η μίζα.

Το πρόβλημα εδώ είναι διπλό:

• Η Εξεταστική θυμίζει πλέον σε όλους την «κακή στιγμή» του Τεμπών.
• Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη βάλει φρένο: «εμείς δεν συμμετέχουμε σε πλυντήρια με tablets».

Αν παίξεις με την Εξεταστική, χάνεις το ηθικό πλεονέκτημα. Και όταν η κυβέρνηση έχει πει «αποτύχαμε», το να μη θες Προανακριτική, μοιάζει με το The Shape of Water (προφορά: δε Σέιπ οφ Γουότερ): μια ιστορία αγάπης με κάτι υγρό και σκοτεινό. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει ούτε τέρας, ούτε έρωτας. Μόνο λογαριασμός από την Κομισιόν.

The Good, the Bad and the Indicted

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα σενάρια. Είναι ότι κανένα δεν είναι win-win. Ούτε για το Μαξίμου, ούτε για την Κοινοβουλευτική Ομάδα, ούτε για τη δημόσια εικόνα της ΝΔ. Η εσωστρέφεια μεγαλώνει, οι διαρροές πληθαίνουν, και η πραγματική ερώτηση δεν είναι τι θα επιλέξουν. Είναι:

Ποιος θα το χρεωθεί;

Η κυβέρνηση έχει μπροστά της ένα πολιτικό 12 Angry Men : η μυστική ψηφοφορία μπορεί να αλλάξει τη ροή, και κανείς δεν ξέρει ποιος θα βγει… ένοχος.

Συμπέρασμα;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το Μαξίμου ψάχνει απεγνωσμένα το σενάριο εκείνο όπου:

• Οι ψηφοφόροι δεν θυμώνουν.
• Οι βουλευτές δεν σπάνε τη γραμμή.
• Οι Εισαγγελείς δεν προχωρούν.
• Και οι Βορίδης-Αυγενάκης δεν πάνε στον Αντένα.

Spoiler alert: Δεν υπάρχει τέτοιο σενάριο.
Γι’ αυτό και το μόνο που απομένει είναι η ελπίδα…
…ότι ο Σεπτέμβρης θα ‘ναι ζεστός, και οι δημοσκοπήσεις – ήπιες.

Όταν ο Γεωργιάδης ανακαλύπτει τον Κορασίδη και ρίχνει το ΟΠΕΚΕΠΕ στο ΠΑΣΟΚ – Τώρα φταίει και ο Ανδρουλάκης που… γεννήθηκε

Δεν πρόλαβε να φτιάξει ο Μητσοτάκης τις βαλίτσες για ολιγοήμερη πολιτική νηστεία και εξαγνισμό, και ο Άδωνις ξαναπήρε φωτιά στο στούντιο. Από την παραγωγή στο στόμα, ο υπουργός Υγείας αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να πει την αλήθεια, όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια: ο Ανδρουλάκης τα ήξερε όλα.

Όχι απλώς ήξερε, αλλά το ΠΑΣΟΚ – κατά τον Άδωνι – σκαρφίστηκε την τεχνική λύση, την έγραψε, την υπέγραψε, την υλοποίησε, την έδωσε για φωτοτυπίες και μετά… εξαφανίστηκε σαν τον Κάιζερ Σόζε στο The Usual Suspects.

Από τη Σαμαρική εποχή, μέχρι τις στάνες του 2023, το νήμα το κρατάει λέει ο Μόσχος Κορασίδης – ναι, ο σύμβουλος του Ανδρουλάκη. Και κάπως έτσι, από τον «φραπέ» ως τον «χασάπη», φτάσαμε να φταίει ο Νίκος επειδή… είχε αγροτικά στελέχη πριν ακόμα γίνει αρχηγός.

Πέτα την ευθύνη κι ας πάει όπου θέλει

Η τακτική είναι γνωστή: Catch Me If You Can. Ένας Άδωνις – πολλές εποχές. Μία «τεχνική λύση» – πέντε κυβερνήσεις. Και μια χώρα που κάθε πενταετία «τρώει πρόστιμα σαν τα κουφέτα στον γάμο της διαφθοράς».

Αν βάλεις κάτω το αφήγημα, προκύπτει το εξής θαυμαστό πολιτικό φαινόμενο:

• Η Νέα Δημοκρατία απλώς την ανανέωσε.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ την αποδέχτηκε αναγκαστικά.
• Το ΠΑΣΟΚ την είχε εφεύρει σε μια στιγμή φωτισμού στον Υμηττό.
• Και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελέας έχει κάνει λάθος ανθρώπους.

Ο Άδωνις μάς εξηγεί ότι όλα αυτά δεν έχουν ποινική διάσταση, δεν σχετίζονται με την έρευνα της Κοβέσι, και το πρόστιμο των 415 εκατ. ευρώ είναι σαν τα πρόστιμα στο πάρκινγκ – όλοι έχουμε φάει ένα.

Ο Γκεμπελίσκος, η στάνη και ο Καρασμάνης

Η απάντηση του ΠΑΣΟΚ ήρθε με σκληρό γλωσσάρι: ο Άδωνις αναβαθμίζεται από «τηλεπωλητής βιβλίων» σε «γκεμπελίσκος του Μαξίμου». Και η φράση αυτή αντηχεί σαν χαστούκι απ’ το The Godfather Part II : «Αν είναι να χτυπάς, φρόντισε να τελειώνεις το αίμα – όχι να στάζει».

Η Χαριλάου Τρικούπη θυμίζει ότι ο ίδιος ο υπουργός της ΝΔ, ο Γιώργος Καρασμάνης, είχε προϋποθέσει πραγματικό ζωικό κεφάλαιο για να δίνονται επιδοτήσεις. Άρα – λέει το ΠΑΣΟΚ – δεν ευθύνεται η τεχνική λύση, αλλά η… τεχνική αλητεία που ακολούθησε.

Τα 8 εκατομμύρια επιπλέον αιγοπρόβατα της ΝΔ και τα 1.200.000 νέα στρέμματα βοσκοτόπων, λένε, δεν είναι… πασοκικά. Είναι γαλάζια. Τόσο γαλάζια που κάνουν τον ουρανό της Νάξου να φαίνεται καλοκαιρινός ακόμα και στον Δεκέμβρη.

Το «μπρος γκρεμός και πίσω Κορασίδης»

Όσο πλησιάζει η κατάθεση της πρότασης για Προανακριτική, η κυβέρνηση επιδίδεται σε έναν αγώνα δρόμου χωρίς παπούτσια – και χωρίς πορεία. Το επιχείρημα «τα έκαναν όλοι πριν από μας» θυμίζει τον Τζακ Νίκολσον στο A Few Good Men:
«You can’t handle the truth.»

Το πρόβλημα είναι πως η αλήθεια… φωνάζει απ’ τα Γρεβενά μέχρι το Λασίθι. Και δεν είναι τεχνική. Είναι πολιτική. Και μπορεί να μην έχει ακόμα ποινικές σφραγίδες, αλλά το κατηγορητήριο – πολιτικά – γράφεται ήδη στις συνειδήσεις.

Το σενάριο τρόμου γράφεται τώρα

Αυτό που επιχειρεί ο Άδωνις είναι κλασικό reverse engineering :
Αν η βόμβα του ΟΠΕΚΕΠΕ σκάσει, να έχουν ήδη βρει τον φταίχτη.
Αν δεν σκάσει, τόσο το καλύτερο.

Το πρόβλημα είναι ότι στην ελληνική πολιτική, το κοινό έχει μάθει πια πότε μυρίζει συγκάλυψη, πότε απελπισία και πότε… Άδωνι.

Και η απορία που μένει να απαντηθεί δεν είναι αν φταίει ο Κορασίδης. Ούτε ποιος είχε την ιδέα της τεχνικής λύσης. Αλλά:

Ποιος τη μετέτρεψε σε «χρυσοφόρα απάτη» για κουμπάρους, φίλους και κολλητούς;

Τελευταία σκηνή: «Άσε τα βοσκοτόπια, πιάσε τις ευθύνες»

Αν συνεχίσει έτσι ο Άδωνις, στο επόμενο πάνελ θα μας πει ότι ο Ανδρουλάκης σχεδίασε τον ΕΝΦΙΑ, ανέβασε τις τιμές στα ράφια και ίσως έφερε και το Netflix στην Ελλάδα χωρίς υπότιτλους.

Η ΝΔ δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι όσο πιο πολύ «φωνάζει Άδωνις», τόσο λιγότερο πείθει το κέντρο. Κι αν στο σενάριο Joker (προφορά: Τζόκερ), η φτώχεια έφερε την εξέγερση, εδώ η γελοιότητα φέρνει την απαξίωση.

Spoiler alert:
Όταν λες στους πολίτες ότι «δεν φταίμε μόνο εμείς», συνήθως ακούνε: «Φταίμε. Αλλά θέλουμε να το μοιραστούμε».

Κι αυτό, φίλοι, δεν είναι τεχνική λύση. Είναι πολιτική αυτοκτονία.

Τζάμπα κόπος για τον «φουκαρά», τον Φάμελλο – έρχεται ο Τσίπρας

«Μάθε παιδί μου… ανανέωση»

Ο Σωκράτης Φάμελλος – “μάζεψέ τα όλα και πάμε”- κρατάει πια το κόμμα. Με μηχανισμό, με Γραμματέα, με Ζαχαριάδη, με Σαπουνά, με πλειοψηφία και χωρίς τις παλιές τάσεις. Ή μάλλον… με νέες τάσεις, απλώς χωρίς όνομα.

Μέσα στο σετ επιλογών:

• ο Καλπάκης της ΔΗΜΑΡ (aka Προοδευτική Συμμαχία edition),
• η Σαπουνά της επόμενης γενιάς και
• ο Ζαχαριάδης, ο οποίος κάνει διπλή βάρδια: το πρωί στον Δήμο με τον Χάρη Δούκα και το βράδυ στο κόμμα με τον Σωκράτη και στο ενδιάμεσο τρώει και καμιά τυρόπιτα…

Ο Φάμελλος δίνει λοιπόν το σήμα του νέου ΣΥΡΙΖΑ, πιο ήσυχου, πιο συνθετικού, πιο «ρε παιδί μου να τα βρούμε», που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Spotlight και The King’s Speech – λίγα λόγια, καθαρές ατάκες, πολύ βάθος.

Σκηνή 2η: «50 αποχρώσεις του λευκού»

Κι εκεί που όλα δείχνουν ότι ο Φάμελλος παίζει μπάλα μόνος του, έρχεται το μπλοκ Παππά–Πολάκη και σκάει όχι με κραυγές, αλλά με λευκά ψηφοδέλτια.

Στην πολιτική, αυτό λέγεται passive-aggressive πολιτισμός. Σαν να σου λένε:

«Δεν θα φωνάξω – αλλά ξέρεις ότι δεν σε εμπιστεύομαι ούτε για delivery».

50 λευκά λοιπόν. Όχι κατά, αλλά ούτε υπέρ. Κάτι σαν τον Κόλιν Φερθ στο A Single Man: ψύχραιμος, πένθιμος, υποψιασμένος ότι όλα έχουν τελειώσει – αλλά λέει να το δει λίγο ακόμα.

Σκηνή 3η: The Return of the King

Το χειρότερο για τον Φάμελλο δεν είναι τα 50 λευκά. Είναι το σούσουρο για επιστροφή του Τσίπρα. Σαν το Lord of the Rings – Return of the King , αλλά χωρίς σπαθιά και ιππότες. Μόνο με… κλήσεις, επαφές και νοσταλγία.

Και να ‘ταν μόνο οι ψηφοφόροι που τον θέλουν; Άντε πες, ο λαός ξεχνάει.
Αλλά τώρα μιλάνε και στελέχη του Φάμελλου με στελέχη του Τσίπρα. Γιατί όπως έλεγε και ο Τζακ στο Titanic:

«If you jump, I jump» – «αν πέσεις εσύ, πέφτω κι εγώ»

Σκηνή 4η: Το παλιό κόμμα με νέο look

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν κάνει επανεκκίνηση. Νέο design, νέος οργανισμός, νέες θέσεις.
Αλλά κάτι στη μηχανή μυρίζει καμένο. Ίσως είναι τα λάδια από τις προηγούμενες φουρνιές. Ίσως πάλι να φταίει η απουσία του οδηγού που το ’χε κάνει… Φεράρι σε εποχές Τσίπρα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Σωκράτης προσπαθεί να χτίσει προφίλ ηγέτη χωρίς τη σκιά του ιδρυτή. Μόνο που… η σκιά μεγαλώνει όσο ο ίδιος προσπαθεί να φανεί.

Σκηνή 5η: Λευκή επιταγή δεν έχει – απλώς αποδοχή σε δόσεις

Οι Παππάς και Πολάκης δεν έριξαν την «κυβέρνηση» Φάμελλου. Δεν την ψήφισαν κιόλας.
Την παρακολούθησαν – και την βαθμολόγησαν λευκό.

Είναι σαν να βλέπεις το The Shape of Water (προφορά: δε Σέιπ οφ Γουότερ):

Όλοι ξέρουν ότι κάτι ρευστό συμβαίνει, κανείς δεν τολμά να πει τι ακριβώς είναι.

Και μέσα σε όλα αυτά, κάπου υπάρχει ο πραγματικός ελέφαντας στο δωμάτιο:
Τι ακριβώς θέλει ο Τσίπρας;
Θέλει να ηγηθεί; Θέλει να επανενώσει; Θέλει να τραβήξει το χαλί; Ή απλώς… περιμένει;

Τίτλοι τέλους: Η ιστορία επαναλαμβάνεται – πρώτα ως δράμα, μετά ως… Φάμελλος

Αν νομίζετε ότι το έχουμε ξαναδεί, έχετε δίκιο.
Αν νομίζετε ότι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, καλή τύχη με αυτό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να βαδίζει σταθερά προς νέα κρίση. Όχι επειδή δεν έκανε restart, αλλά επειδή ξαναφόρτωσε το παλιό software με νέο wallpaper.

Κι όσο το κόμμα αναπνέει σε ρυθμούς:

«ναι μεν, αλλά»
«πάμε μπροστά, αλλά χωρίς εσένα»
«θέλουμε ενότητα, αλλά όχι δική σου»
τότε ο Αλέξης Τσίπρας δεν χρειάζεται καν να κουνηθεί. Η επιστροφή του χτίζεται μέρα με τη μέρα από τους άλλους.

«Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Τσίπρα – ακόμα κι αν ο Φάμελλος νομίζει ότι κρατάει το τιμόνι».

• Αλέξης Τσίπρας
• σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ