ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ
Δημοσίευση: ’
Δημοσίευση: ’
Αγαπητέ κ. Βαρεμένε άλλο βούρτσα και άλλο… σκάλα!
Άκουσα τον φίλο δημοσιογράφο Γιώργο Βαρεμένο, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, να δηλώνει ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει καπιταλιστικό σύστημα αλλά φεουδαρχικό!».
Δημοσίευση: ’
Άκουσα τον φίλο δημοσιογράφο Γιώργο Βαρεμένο, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, να δηλώνει ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει καπιταλιστικό σύστημα αλλά φεουδαρχικό!».
Άκουσα τον φίλο δημοσιογράφο Γιώργο Βαρεμένο, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, να δηλώνει ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει καπιταλιστικό σύστημα αλλά φεουδαρχικό!».
Αστοχία μεγάλη!!! Δεν είναι κατά την κρίση μου δυνατόν σήμερα να ακούγονται τόσο σοβαρές ανακρίβειες για την πραγματική δομή του συστήματος. Γιατί τέτοιου είδους κρίσεις, όπως αυτή του κ. Βαρεμένου, αποπροσανατολίζουν τον λαό από τον πραγματικό του στόχο και γιατί όχι από τον βασικό του εχθρό.
Και για να εξηγηθώ παραθέτω την ερμηνεία των όρων:
Φεουδαρχισμός: Το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα που επικράτησε στη Δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα· ο όρος χαρακτηρίζει το πλέγμα σχέσεων μεταξύ των διάφορων βαθμίδων της στρατιωτικής αριστοκρατίας, σύμφωνα με το οποίο ο ισχυρότερος στην τάξη ευγενής παραχωρούσε ένα τμήμα γης (το φέουδο) σε κάποιον υποτελή του σε αντάλλαγμα των στρατιωτικών υπηρεσιών του· ο όρος αναφέρεται επίσης στην πολυδιάσπαση της εξουσίας που προέκυψε κατ’ αυτόν τον τρόπο
Όταν, όμως, αναφερόμαστε για την μεσαιωνική φεουδαρχία, μιλάμε για το πώς μεταβλήθηκε ο δομή όλου του δυτικοευρωπαϊκού κόσμου και για την απώλεια των κεντρικών εξουσιών προς όφελος των ευγενών και των τοπικών αρχόντων. Το φεουδαρχικό σύστημα ξεκινάει από δύο βασικές συνιστώσες:
- Την αποαστικοποίηση και τον εξαγροτισμό που συνοδεύουν τη φάση της παρακμής του δυτικού ρωμαϊκού κράτους και από τον:
- Τρόπο παραγωγής και οργάνωσης που διατήρησαν οι γερμανικές φυλές που βρίσκονταν έξω από το Ρωμαϊκό κράτος. Η εξέλιξη αυτή ισοδυναμεί με ανατροπή των κατακτήσεων της εποχής του σιδήρου οι οποίες άνοιξαν το δρόμο για τη δημιουργία της πόλης-κράτους και τον εξαστισμό και μια επάνοδο σ΄ ένα καθολικό εξαγροτισμό της ζωής.
Η τροπή αυτή οφείλεται, κυρίως, λόγω της ανικανότητας των κεντρικών κυβερνήσεων να αποκρούσουν τις επιδρομές των Βίκινγκ, στις αρχές του 9ου αιώνα μ. Χ.. Πιο πολύ αποδιοργανώθηκε η Φραγκική Αυτοκρατορία, η οποία άρχισε να παρακμάζει λόγω εμφυλίων πολέμων και συγκρούσεων. Συνεπώς, οι απλοί άνθρωποι κατέφευγαν στους τοπικούς άρχοντες, για την ασφάλεια και την προστασία τους, ενισχύοντας τους τοπικούς άρχοντες, που με την σειρά τους περιφρονούσαν τον πλέον ανίσχυρο βασιλιά ή αυτοκράτορα.
Καπιταλισμός: Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων, όπως και οι επενδύσεις σε οικονομικά αγαθά, παραγωγή, κατανομή, το εμπόριο και υπηρεσίες, κατέχονται από ιδιώτες, με κυρίαρχο κίνητρο/στόχο το κέρδος. Το κράτος στον καπιταλισμό μπορεί επίσης να αποτελεί τον ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής (συλλογικός καπιταλιστής) ή διακίνησης των προϊόντων (και των υπηρεσιών που στον καπιταλισμό νοούνται ως προϊόντα).
Η κοινωνική διαστρωμάτωση του καπιταλισμού χαρακτηρίζεται σύμφωνα με πολλούς διανοητές από ταξικά/εκμεταλλευτικά χαρακτηριστικά. Ηγεμονεύουσα/άρχουσα τάξη είναι η αστική και εκμεταλλευόμενη τάξη είναι η εργατική. Ανάμεσά τους υπάρχουν κοινωνικές κατηγορίες που είτε “προσεγγίζουν” από άποψη υλική, θέσης στην παραγωγή κλπ την αστική τάξη, είτε την εργατική. Είναι τα ονομαζόμενα “μεσαία στρώματα.
Το κέρδος στον καπιταλισμό για τον ιδιώτη (ή το κράτος εάν λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια) παράγεται με την απόσπαση της υπεραξίας από τον εργαζόμενο. Η απόσπαση αυτή πραγματοποιείται με δύο τρόπους (και πολύ συχνά με χρησιμοποίηση και των δύο). Είτε με επιμήκυνση της εργάσιμης ημέρας και εντατικοποίηση της δουλειάς του εργαζόμενου και τότε έχουμε την απόλυτη υπεραξία, είτε με σταθερό ωράριο, αλλά με εισαγωγή της τεχνολογίας στην παραγωγή, οπότε έχουμε αύξηση της παραγωγικότητας του εργαζόμενου, συνεπώς αύξηση και της υπεραξίας που παράγει (σχετική υπεραξία). Με αυτόν τον τρόπο πραγματοποιείται η εκμετάλλευση των εργαζομένων από τους ιδιώτες ή τον συλλογικό καπιταλιστή το κράτος. Η όλη αυτή διαδικασία λαμβάνει χώρα στην παραγωγή κατά κύριο λόγο, συνδέεται όμως και με την κατανάλωση δια μέσου του επιπέδου τιμών των προϊόντων.
Η συνεχής ανάγκη για βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας έχει κάνει τον καπιταλισμό ένα σύστημα εξαιρετικά δυναμικό. Ωθεί σε συνεχείς τεχνολογικές βελτιώσεις και σε αυτό που παραδοσιακά ονομάζεται οικονομική μεγέθυνση. Αλλά οι ίδιες πιέσεις που υπάρχουν στην αγορά και κάνουν το σύστημα τόσο δυναμικό έχουν επίσης αντιφατικά αποτελέσματα. Ο καπιταλισμός είναι επιρρεπής σε συνεχείς διακυμάνσεις, όχι απλά σε βραχυχρόνιους οικονομικούς κύκλους (business cycles) αλλά και σε συνεχείς κρίσεις πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας και υπερπαραγωγής και μια τάση προς μακροχρόνια ύφεση και στασιμότητα.
Καπιταλισμός, ωστόσο, σημαίνει έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο απόσπασης της υπεραξίας των εργατών – δεν γίνεται μέσω άμεσης επιβολής, αλλά μέσω των αγορών.
Τάκης Χατζής
Μείνετε ενημερωμένοι με το Newpost.
Ακολουθήστε μας για να μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr