Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος – Η ημέρα που δολοφόνησαν την αθωότητα

Ήταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ, 6 Δεκεμβρίου 2008. Η Αθήνα φορούσε το σκοτεινό της πρόσωπο, αλλά τίποτα δεν προμήνυε ότι μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η χώρα θα έχανε την αθωότητά της. Στα Εξάρχεια, σε έναν στενό δρόμο της εφηβείας, της ανεμελιάς και των ονείρων, η ζωή του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου κόπηκε βίαια από τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Του Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Ο Αλέξανδρος δεν κρατούσε όπλο, δεν απειλούσε, δεν επιτέθηκε. Ήταν ένα ανήσυχο παιδί. Ένα παιδί που γελούσε, μιλούσε με τους φίλους του, περπατούσε σε έναν δρόμο που λίγα λεπτά αργότερα θα γινόταν τόπος μαρτυρίου. Η σφαίρα δεν σημάδεψε μόνο το σώμα του, διαπέρασε συλλογικά τη συνείδηση της κοινωνίας.

Η στιγμή που πάγωσε τον χρόνο

Ο χρόνος σταμάτησε περίπου στις 21:00. Ένας διαπληκτισμός. Φωνές. Ένα υπηρεσιακό όπλο που υψώνεται. Και μετά, ο κρότος. Όχι σαν προειδοποίηση. Όχι σαν ατύχημα. Αλλά σαν εκτέλεση. Ο Αλέξανδρος πέφτει σαν ήρωας στον δρόμο. Το αίμα του απλώνεται στο πεζοδρόμιο, εκεί όπου λίγο πριν πατούσε η ελπίδα…

Οι φίλοι του φωνάζουν το όνομά του. Κανείς δεν απαντά. Εκείνη τη στιγμή δεν πεθαίνει μόνο ένας έφηβος. Πεθαίνει η ψευδαίσθηση ότι το κράτος προστατεύει τους πιο αδύναμους. Πεθαίνει η βεβαιότητα ότι η εξουσία έχει όρια. Πεθαίνει η εμπιστοσύνη.

Η κοινωνία στους δρόμους

Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν έμεινε ένα ακόμη αστυνομικό δελτίο. Η οργή ξεχύθηκε στους δρόμους. Μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι, νέοι και νέες που είδαν στο πρόσωπό του τον εαυτό τους. Για εβδομάδες η Ελλάδα φλεγόταν. Όχι μόνο από φωτιές και συγκρούσεις, αλλά από ένα συλλογικό «γιατί». Γιατί να πεθαίνει ένα παιδί από σφαίρα αστυνομικού; Γιατί η ζωή να χάνει την αξία της τόσο εύκολα; Γιατί η ατιμωρησία να μοιάζει καθεστώς;

Τα συνθήματα στους τοίχους έγιναν μνήμη. «Ο Αλέξης ζει». Όχι γιατί γύρισε πίσω, αλλά γιατί αρνήθηκε να ξεχαστεί.

Η Δικαιοσύνη και οι σκιές της

Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Μια απόφαση που για πολλούς αποτέλεσε δικαίωση ελάχιστη μπροστά στο ανεπανόρθωτο. Τα χρόνια που ακολούθησαν, όμως, οι αποφυλακίσεις, οι νομικές ερμηνείες και οι ανατροπές αποφάσεων άφησαν ξανά μια πικρή γεύση.

Γιατί για την οικογένεια του Αλέξανδρου, για τη μητέρα του που κουβαλά έναν σταυρό χωρίς ανάσταση, για όσους θυμούνται εκείνο το βράδυ, η δικαιοσύνη δεν είναι άρθρο νόμου. Είναι η αίσθηση ότι η ζωή ενός παιδιού άξιζε κάτι παραπάνω.

Η μνήμη που δεν πρέπει να σβήσει

Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα ήταν σήμερα ένας νέος άνδρας. Θα είχε όνειρα, απογοητεύσεις, ίσως οικογένεια. Αντί γι’ αυτό, είναι αιώνια 15. Ένα όνομα χαραγμένο σε τοίχους, σε τραγούδια, σε πορείες. Ένα σύμβολο που κανείς δεν ήθελε να υπάρξει.  Η δολοφονία του δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά το παρόν και το μέλλον. Αφορά το πώς μια κοινωνία κοιτά τα παιδιά της. Το πώς ορίζει την εξουσία. Το πώς αντιδρά όταν η αθωότητα πέφτει νεκρή.

Γιατί εκείνη τη νύχτα, στα Εξάρχεια, δεν σκοτώθηκε μόνο ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Εκείνη τη νύχτα δολοφονήθηκε κάτι βαθύτερο. Η αθωότητα. Και το χρέος μας είναι να μην την προδώσουμε ξανά.

• Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος
• δολοφονία
• Εξάρχεια
• Επαμεινώνδας Κορκονέας