Αλεξάντρ Ντούγκιν: Ποιος είναι ο «Ρασπούτιν του Πούτιν» – Το άρθρο-μανιφέστο για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Από τη μία, πιθανολογείται πως δεν έχει δεσμούς με το Κρεμλίνο, αλλά από την άλλη, αναφέρεται ως «ο Ρασπούτιν του Πούτιν». Ο λόγος για τον Αλεξάντρ Ντούγκιν, τον πολιτικό φιλόσοφο που σε άρθρο του υποστήριξε ότι «βρισκόμαστε στα πρόθυρα του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου».

Η πραγματική του επιρροή στην εξωτερική πολιτική της Ρωσίας παραμένει αμφιλεγόμενη. Ορισμένοι τον αποκαλούν «πνευματικό οδηγό του Πούτιν», ωστόσο μια άλλη μερίδα υποστηρίζει ότι ο Ντούγκιν ήθελε να εμφανιστεί ότι βρίσκεται κοντά στο Κρεμλίνο για προσωπικά οφέλη. Παρά την πραγματική φύση των σχέσεών του με τον Ρώσο πρόεδρο, η επιρροή του στις άρχουσες ρωσικές ελίτ θεωρείται μεγάλη, ως ένας από τους πλέον γνωστούς ιδεολόγους εθνικιστές της Ρωσίας.

Διανοούμενος, ιδεολογικός πατέρας της «Μεγάλης Ρωσίας» και του ευρασιανισμού, που θέλει τη Μόσχα ως το κέντρο αντίπαλης αυτοκρατορίας της Δύσης, ο Ντούγκιν, έγινε γνωστός το 1996 με το βιβλίο του «Τα θεμέλια της Γεωπολιτικής: Το Γεωπολιτικό Μέλλον της Ρωσίας», που σύμφωνα με πληροφορίες, είχε γίνει εγχειρίδιο σε ακαδημία του ρωσικού γενικού επιτελείου. Με σαφή αντιδυτική ρητορική, ο Ντούγκιν καλούσε τη Ρωσία να αναδιαμορφώσει την επιρροή της με προσαρτήσεις και συμμαχίες, ενώ ήταν αντίθετος με την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

Η κόρη του σκοτώθηκε σε βομβιστική επίθεση

Το άρθρο του Ντούγκιν, στο οποίο υποστηρίζει ότι η Ρωσία βρίσκεται σε πόλεμο με τη Δύση, δημοσιεύτηκε στα μέσα Σεπτέμβρη. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, ο Αλεξάντρ Ντούγκιν κήδεψε την κόρη του, δημοσιογράφο Ντάρια Ντούγκινα, που σκοτώθηκε σε βομβιστική επίθεση.

Πολλοί πιστεύουν ότι στόχος ήταν ο ίδιος. Ο Ντούγκιν μίλησε για τη βάναυση δολοφονία της κόρης του μπροστά στα μάτια του από τους «εχθρούς της Ρωσίας» και στη συνέχεια ευχήθηκε νίκη της χώρας του επί της Ουκρανίας.

Η κηδεία της έγινε με τιμές ηρωίδας. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν καταδίκασε το «απεχθές έγκλημα» και απένειμε στην Ντάρια Ντούγκινα μετά θάνατον το κρατικό Βραβείο Ανδρείας.

Ποιος είναι ο διανοούμενος «Ρασπούτιν του Πούτιν»

Πάντως παρά τα θρυλούμενα, άγνωστη παραμένει η φύση των σχέσεων του Ντούγκιν με τον Πούτιν. Οι δύο άνδρες δεν έχουν ποτέ φωτογραφηθεί μαζί και ο Ντούγκιν δεν είχε θέση επίσημη μέσα στο ρωσικό κράτος.

Η επιρροή του όμως θεωρείται μεγάλη, σύμφωνα με αναλυτές. Η Washington Post είχε γράψει ότι η ομιλία του Ρώσου προέδρου μία ημέρα πριν την έναρξη της εισβολής στην Ουκρανία, όταν αρνήθηκε ουσιαστικά την ύπαρξη της Ουκρανίας και τους Ουκρανούς, ήταν επηρεασμένη από τον Ντούγκιν, τις απόψεις του οποίου έχει υιοθετήσει το ρωσικό καθεστώς.

«Η Ουκρανία ως κράτος δεν έχει καμία γεωπολιτική σημασία, καμία ιδιαίτερη πολιτιστική ή παγκόσμια σημασία, καμία γεωγραφική μοναδικότητα, καμία εθνική αποκλειστικότητα. Οι συγκεκριμένες εδαφικές της φιλοδοξίες αντιπροσωπεύουν τεράστιο κίνδυνο για όλη την Ευρασία και, χωρίς να επιλυθεί το ουκρανικό πρόβλημα, είναι γενικά παράλογο να μιλάμε για ηπειρωτική πολιτική», έγραφε ο εθνικιστής φιλόσοφος.

Ο Ντούγκιν, γεννημένος το 1962 από οικογένεια υψηλόβαθμων στρατιωτικών, και έχοντας βιώει την παρακμή της Σοβιετικής Ένωσης, ανήκει στους φιλοσόφους που υπενθυμίζουν το δυναμικό και ένδοξο παρελθόν, για να ερμηνεύσουν τις αποτυχίες του παρόντος.

Τα πρώτα του χρόνια ξεκίνησε ως αντιφρονών αντικομμουνιστής. Στο προσκήνιο βρέθηκε στη δεκαετία του 1990, ως αρθρογράφος στην ακροδεξιά εφημερίδα Den. Το 1991, εξέθεσε σε μανιφέστο του το αντιφιλελεύθερο και υπερεθνικιστικό του όραμα για τη Ρωσία.

Το 2000, όταν ανέλαβε την εξουσία, ο Πούτιν πήρε αποστάσεις από την αντιδυτική ρητορική του Ντούγκιν. Ο Ρώσος πρόεδρος φαίνεται ότι έδινε έμφαση στην ενσωμάτωση της χώρας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Οι ιδέες του εθνικιστή φιλοσόφου βρέθηκαν στο περιθώριο.

Ο Ντούγκιν συνέχισε όμως να αναπτύσσει τις θέσεις του, να δίνει διαλέξεις και να συγγράφει, με επίκεντρο πάντα τον Ευρασιανισμό. Παρά την απομόνωσή του, ο ίδιος δεν σταμάτησε να μιλά για μία παγκόσμια τάξη πραγμάτων με πολλούς πόλους, όπου οι «ηπειρωτικές δυνάμεις» με κύρια τη Ρωσία θα κατάφερναν να υποσκελίσουν την ισχύ των ΗΠΑ και των «δυνάμεων της θάλασσας».

Σχέσεις ανέπτυξε και με την Ελλάδα, την οποία επισκέφθηκε το 2013 και έδωσε διάλεξη στο κέντρο Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Ο Ντούγκιν θεωρεί ότι οι Ρώσοι είναι οι «Έλληνες του Βορρά».

Προωθούσε τις θέσεις του με διαλέξεις και βιβλία, όπου δέσποζε το όραμα του Ευρασιανισμού. Το 2014 φαίνεται ότι ένιωσε κάποια δικαίωση, καθώς η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και ξεκίνησε αιματηρό πόλεμο στο Ντονμπάς.

«Πιστεύω ότι πρέπει να σκοτώσουμε, να σκοτώσουμε, να σκοτώσουμε Ουκρανούς, δεν μπορεί να γίνει άλλη κουβέντα», είπε ο Ντούγκιν σε ένα βίντεο, δίνοντας άλλον ένα λόγο να παραμείνει στη λίστα των πιο μισητών προσώπων στο Κίεβο, που βλέπει στο πρόσωπό του τον ιδεολογικό πατέρα της ρωσικής εισβολής.

Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Το εν λόγω άρθρο δημοσιεύτηκε στα μέσα Σεπτέμβρίου, λίγες μόλις μέρες πριν την εντολή Πούτιν για μερική επιστράτευση στη Ρωσία.

«Τις τελευταίες ημέρες έχει επέλθει μια σημαντική αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων στην Ουκρανία. Πρέπει να γίνουν κατανοητές όλες οι πτυχές της. Οι αντεπιθέσεις του Κιέβου ήταν γενικά αποτυχημένες στην περιοχή της Χερσώνας, όμως δυστυχώς επιτυχείς στην περιοχή του Χαρκόβου. Η κατάσταση στην περιοχή του Χαρκόβου και η αναγκαστική υποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων αποτελεί το σημείο καμπής.

Αφήνοντας στην άκρη τις ψυχολογικές επιπτώσεις και τα δικαιολογημένα συναισθήματα των πατριωτών, πρέπει να σημειωθεί ότι σε ολόκληρη την ιστορία της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, έχουμε φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή. Ολοι προτείνουν τώρα τη λήψη έκτακτων μέτρων για να αντιστραφεί η κατάσταση, και ορισμένες από αυτές τις προτάσεις είναι αρκετά λογικές. Χωρίς να διεκδικούμε βραβείο πρωτοτυπίας, εδώ προσπαθούμε απλώς να συνοψίσουμε τα πιο καίρια επιχειρήματα και προτάσεις και να τα εντάξουμε στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πλαίσιο.

Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίο η Δύση μας σπρώχνει με εμμονή. Αυτό δεν είναι πια φόβος ή προσδοκία, είναι γεγονός. Η Ρωσία βρίσκεται σε πόλεμο με τη Δύση συνολικά, με το ΝΑΤΟ και τους συμμάχους (αν και όχι με όλους – η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν τη δική τους θέση, και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως η Γαλλία και η Ιταλία, αλλά όχι μόνο, δεν θέλουν να συμμετάσχουν ενεργά στον πόλεμο με τη Ρωσία). Και όμως, η απειλή ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου έρχεται όλο και πιο κοντα.

Το αν θα καταλήξει στη χρήση πυρηνικών όπλων είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Όμως οι πιθανότητες ενός πυρηνικού Αρμαγεδδώνα αυξάνονται καθημερινά. Είναι απολύτως ξεκάθαρο, και πολλοί ηγέτες του Αμερικανικού στρατού (όπως ο πρώην διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη, Μπεν Χότζες) το διακηρύσσουν ανοιχτά ότι η Δύση δεν θα είναι ικανοποιημένη ούτε ακόμη και με την πλήρη αποχώρησή μας από το έδαφος της πρώην Ουκρανίας, θα καταλήξουμε στο έδαφός μας, επιμένοντας σε «άνευ όρων παράδοση» (Γενς Στόλτενμπεργκ), «από-ιμπεριαλισμό» (Μπεν Χότζες), διαμελισμό της Ρωσίας.

Το 1991, η Δύση ήταν ικανοποιημένη με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την ιδεολογική μας συνθηκολόγηση, κυρίως με την υιοθέτηση της δυτικής φιλελεύθερης ιδεολογίας, του πολιτικού συστήματος και της οικονομίας υπό τη δυτική ηγεσία. Σήμερα, η κόκκινη γραμμή για τη Δύση είναι η ύπαρξη μιας κυρίαρχης Ρωσίας – ακόμη και εντός των συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η αντεπίθεση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας στην περιοχή του Χαρκόβου συνιστά άμεση επίθεση της Δύσης εναντίον της Ρωσίας. Ολοι γνωρίζουν ότι αυτή η επίθεση οργανώθηκε, προετοιμάστηκε και εξοπλίστηκε από τη στρατιωτική διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ και υλοποιήθηκε υπό την άμεση επίβλεψή τους. Δεν πρόκειται μόνο για τη χρήση στρατιωτικού εξοπλισμού του ΝΑΤΟ, αλλά και για την άμεση αξιοποίηση δυτικών αεροδιαστημικών πληροφοριών, μισθοφόρων και εκπαιδευτών. Στα μάτια της Δύσης, αυτή είναι η αρχή του “τέλους μας”. Εφόσον επιδείξαμε κάποια αδυναμία στην άμυνα των εδαφών υπό τον έλεγχό μας στην περιοχή του Χαρκόβου, μπορούμε να ηττηθούμε περαιτέρω. Αυτή δεν είναι μια μικρή επιτυχία της αντεπίθεσης του Κιέβου, αυτή είναι η πρώτη απτή επιτυχία της “Drang nach Osten” (“Πορείας προς ανατολάς”) του ΝΑΤΟ.

Φυσικά, μπορεί κανείς να προσπαθήσει να αποδώσει τα παραπάνω σε προσωρινές “τεχνικές δυσκολίες” και ν’ αναβάλει την ουσιαστική ανάλυση της κατάστασης για αργότερα. Αλλά αυτό απλώς θα καθυστερούσε τη συνειδητοποίηση ενός τελελεσμένου γεγονότος, αποδυναμώνοντας και αποθαρρύνοντάς μας.

Αξίζει τον κόπο, επομένως, να παραδεχτούμε ψυχρά το γεγονός πως η Δύση όχι μόνο μας έχει κηρύξει πόλεμο, αλλά τον διεξάγει κιόλας. Δεν επιλέξαμε εμείς αυτόν τον πόλεμο, δεν τον θέλαμε. Το 1941, επίσης δεν θέλαμε πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία και αρνηθήκαμε να πιστέψουμε σε αυτόν μέχρι το τέλος. Στην τρέχουσα κατάσταση όμως, όταν διεξάγεται de facto πόλεμος εναντίον μας, αυτό δεν έχει σημασία. Τώρα είναι σημαντικό μόνο να τον κερδίσουμε, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα της Ρωσίας να υπάρχει.

Το τέλος της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης

Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση ως περιορισμένη επιχείρηση για την απελευθέρωση του Ντονμπάς και ορισμένων εδαφών της Νέας Ρωσίας έχει ολοκληρωθεί. Σταδιακά εξελίχθηκε σ’ έναν πλήρη πόλεμο με τη Δύση, στον οποίο, στην πραγματικότητα, το ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου με τις τρομοκρατικές πρακτικές του παίζει μόνο τον ρόλο οργάνου. Η απόπειρα πολιορκίας του για την απελευθέρωση σειράς εδαφών της Νέας Ρωσίας που ελέγχονταν από τους ουκρανούς Ναζί, διατηρώντας αμετάβλητη την υπάρχουσα γεωπολιτική ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο, ως μια τεχνική επιχείρηση απέτυχε, και είναι τελείως ανώφελο να προσποιούμαστε ότι απλώς συνεχίζουμε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

Χωρίς να το θέλουμε, βρισκόμαστε τώρα σε πόλεμο, και αυτό επηρεάζει κάθε πολίτη της Ρωσίας: ο καθένας μας βρίσκεται στο στόχαστρο του εχθρού, του τρομοκράτη, του ελεύθερου σκοπευτή.

Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους, η κατάσταση είναι τέτοια που είναι πλέον αδύνατο να επανέλθουν οι αρχικές συνθήκες που επικρατούσαν πριν τις 24 Φεβρουαρίου 2022. Αυτό που συνέβη είναι μη αναστρέψιμο και δεν πρέπει να ανησυχούμε καν για τυχόν παραχωρήσεις ή συμβιβασμούς από τη μεριά μας. Ο εχθρός θα δεχτεί μόνο την πλήρη παράδοση, υποδούλωση, διαμελισμό, κατοχή. Έτσι απλώς δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Το τέλος της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης σημαίνει ότι απαιτείται η ριζική αλλαγή ολόκληρου του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος της σύγχρονης Ρωσίας – ώστε να τεθεί σε κατάσταση πολεμικής ετοιμότητας – στην πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό και τη σφαίρα πληροφοριών. Η ειδική στρατιωτική επιχείρηση κατείχε το προηγούμενο διάστημα σημαντική θέση στη ρωσική δημόσια ζωή, αλλά αυτή περιλάμβανε και άλλα πράγματα. Ο πόλεμος με τη Δύση υπερνικά τα πάντα».

• Αλεξάντρ Ντούγκιν