Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι (ως την ώρα που θα πέσουμε θύματα απαγωγής…)

Τα γράφω σήμερα στο medioΠΙΛΑΦΟ για την κατάσταση της ελευθεροτυπίας στη Λευκορωσία. Ρίξτε μια ματιά για πλήρη εκτίμηση (όχι από εμένα, από τους Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα) και θα καταλάβετε τι παίζει. Συνοπτικά μπορώ να επαναλάβω τη φράση κλειδί του κειμένου:
«Η Λευκορωσία είναι η πιο επικίνδυνη χώρα της Ευρώπης όσον αφορά  στο προσωπικό των επιχειρήσεων ΜΜΕ». 

Πιο κάτω δεν πάει δηλαδή, τουλάχιστον για τα δικά μας, μιας και υπάρχουν και ολίγες χώρες από άλλες ηπείρους που κατοικοεδρεύουν πιο κάτω απ’ την Λευκορωσία στον σχετικό κατάλογο. Πολύ λίγες…

Αλλά ο Λουκασένκο καταφέρνει να επιβιώνει, πρώτον διότι το εθνικό αίσθημα των Λευκορώσων είναι ταυτισμένο με εκείνο των γειτόνων τους και αδερφών Ρώσων και δεύτερον γιατί το είπαμε και πιο πάνω:

Ελέγχει απόλυτα την πληροφόρηση και αν υπάρχει κάποιο τμήμα της που του ξεφεύγει, φροντίζει να του δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και να του υψώνει ανυπέρβλητα εμπόδια. Κάτι σαν τον Ταγίπ δηλαδή, αλλά στο πιο ξανθό…

Επί τη ευκαιρία λοιπόν και μιας και αναφέρθηκα στη Ρωσία και στην αιώνια φιλία της με τη Λευκορωσία, θα ήθελα να παραθέσω εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο του συνάδελφου Γιώργου Πιτροπάκη με τίτλο «Υπερσιβηρικός», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Βιβλιοπέλαγος» και αναφέρεται στα ζόρια των δημοσιογράφων στο καθεστώς του Βλαδίμηρου. Είναι Οκτώβριος του 2004 και ο Πιτροπάκης παίρνει συνέντευξη από την ρεπόρτερ Άννα Πολιτκόφσκαγια, που μόλις είχε επιστρέψει στο γραφείο της από οξύτατη δηλητηρίαση που την είχε στείλει ένα μήνα στο νοσοκομείο.
Με δικά της λόγια:

«Δεν νομίζω ότι ο Πούτιν απ’ το θρόνο του ασχολείται με το ποιος δημοσιογράφος πρέπει να δηλητηριαστεί και ποιος να εμποδιστεί στη δουλειά του.
Αυτές οι αποφάσεις παίρνονται από τα μεσαία στελέχη που έχουν αποφασίσει πως εμείς είμαστε “εχθροί του έθνους” και για τους εχθρούς της πατρίδας δεν υπάρχει έλεος.
Είναι η FSB και ο διοικητικός περίγυρος του προέδρου. Αυτοί ασχολούνται και με τους δημοσιογράφους, πόσο δηλαδή θα μας αφήσουν να κάνουμε τη δουλειά μας.

Στην περίπτωσή μου η απόφαση πάρθηκε πολύ γρήγορα από κάποια μεσαία στελέχη. Όταν ένας δημοσιογράφος ξεπερνά τα επιτρεπτά όρια που θέτει το περιβάλλον του προέδρου, τότε αρχίζει να έχει προβλήματα.
Προς τι η έκπληξη;

Όσο το καθεστώς Πούτιν έχει αυτή τη συμπεριφορά προς τους δημοσιογράφους, όσο επικρατεί η νοοτροπία “ή είσαστε μας μας ή είσαστε εχθροί”, οι επιθέσεις και οι δολοφονίες θα συνεχιστούν.
Μόνο αν είσαι κομμάτι του προπαγανδιστικού μηχανισμού του κράτους, όλα είναι μια χαρά.

Έχεις δικαίωμα να κάνεις και αντιπολίτευση στον Πούτιν (γέλια), φυσικά μέσα στα όρια που οι ίδιοι επιβάλλουν. Μου έκαναν την τιμή (γέλια) να μου προτείνουν να μπω σ’ αυτόν τον μηχανισμό, να μου δίνουν πληροφορίες –αυτές που θέλουν- και να τους κάνω την αντιπολίτευση που θα ήθελαν. Φυσικά και αρνήθηκα, γιατί μετά τι σόι δημοσιογράφος θα ήμουν;»

Η Άννα Πολιτκόφσκαγια βρέθηκε δολοφονημένη μπροστά στο ασανσέρ του σπιτιού της το 2006. Δίπλα της, ένα όπλο Μακάρωφ και τέσσερεις κάλυκες. Ήταν 7 Οκτωβρίου, ανήμερα των γενεθλίων του Ρώσου προέδρου.

• Ryanair
• αεροπειρατεία
• Άννα Πολιτκόφσκαγια
• Λευκορωσία
• Μινσκ