Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, αλλά και σεβασμός στη χώρα

Δίκαιες και ευεξήγητες οι κινητοποιήσεις των προσφύγων στη χώρα μας. Όμως αποκαλύπτουν συχνά έναν τόνο περιφρόνησης προς την χώρα που τους φιλοξενεί.  

Φάνηκε χθες στο Ελληνικό, με την «υποδοχή» που επιφύλαξαν στον κ. Μουζάλα. Οι δεδομένες ευθύνες του ίδιου και της κυβέρνησης δεν δίνουν σε κανένα το δικαίωμα να συμπεριφέρεται κατ αυτόν τον τρόπο. Ούτε στους απελπισμένους. Πρόκειται για ζήτημα ουσίας και όχι καλών τρόπων.

Ναι, είναι προβληματική– και σε ορισμένες περιπτώσεις τραγική- η διαβίωση των προσφύγων. Εξηγήσιμη κατάσταση: η χειμαζόμενη Ελλάδα, με πλήθος ανέργων και τον μισό πληθυσμό της στο όριο της επιβίωσης, δεν διαθέτει την οικονομική άνεση  για να εξασφαλίσει καλές συνθήκες  ζωής στους απελπισμένους αυτούς ανθρώπους.  

Η κυβέρνηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Συχνά αδρανής -και  ενίοτε αμήχανη-, έχει δώσει δείγματα κακού προγραμματισμού και βραδύτητας στις κινήσεις της. Το είδαμε προσφάτως με τις επιπτώσεις του χιονιά στην Μόρια και αλλαχού.

Όμως, ακόμη και άψογος να ήταν ο κρατικός μηχανισμός, η κατάσταση στο προσφυγικό δεν θα άλλαζε δραστικά. Απαιτούνται πολλά χρήματα για την συνολική υποδομή και τις εν γένει ανάγκες των προσφύγων (περίθαλψη, εκπαίδευση κ.α.) , ποσά που η Ελλάδα δεν μπορεί να διαθέσει.

Αυτά τα γνωρίζουν- ή οφείλουν να τα γνωρίζουν-οι πρόσφυγες, αλλά και οι λογής Αλληλέγγυοι, που μοχθούν για την βελτίωση των συνθηκών στο προσφυγικό. Η θεμιτή και συγκινητική συμπαράσταση δεν είναι δυνατόν να μην λαμβάνει υπόψιν όλες τις παραμέτρους του προβλήματος.  

Η ελληνική κοινωνία καταλαβαίνει. Απτά και πολλά τα δείγματα αρωγής και συμπαράστασης προς τους πρόσφυγες. Όμως, επεισόδια όπως αυτά στο Ελληνικό, καθώς και ορισμένες κινητοποιήσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν (κλείσιμο δρόμων στην Βόρειο Ελλάδα, κλείσιμο του Προμαχώνα κ.α.) θέτουν σε λειτουργία τα αμυντικά αντανακλαστικά του κόσμου.

Προφανής, λοιπόν, ο κίνδυνος να καλλιεργηθεί κλίμα δυσανεξίας και να ενισχυθούν ακραίες φωνές. Δυστυχώς, ορισμένοι  Αλληλέγγυοι, καθώς και κάποιες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) είτε δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο αυτόν είτε αδιαφορούν για τις επιπτώσεις.

Ειδικά οι εμπλεκόμενες  στο Προσφυγικό ΜΚΟ, όχι όλες, φαίνεται να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει. Αυθαιρετούν, δεν δίνουν λόγο σε κανέναν και, φυσικά, αδιαφορούν για την  τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα.  

Διεκδικούν, συχνά με απαιτητικό και οριακό τρόπο, καλύτερες συνθήκες για τους πρόσφυγες. Και καλά κάνουν.  Αλλά δεν δίνουν δεκάρα για το πώς πορεύεται- και αν μπορεί να ανταπεξέλθει -μια χώρα που βρίσκεται χρόνια τώρα στην άβυσσο. Καμπανάκι κινδύνου τα επεισόδια στο Ελληνικό. Και πιθανώς θρυαλλίδα για οδυνηρές  φωτιές και εκρήξεις στο μέλλον.

Υ.Γ. Με ποιο δικαίωμα και με ποια νομιμοποίηση η Ένωση δίνει  στις ΜΚΟ τα περισσότερα κονδύλια για  τους Πρόσφυγες και όχι στις κυβερνήσεις των χωρών που τους φιλοξενούν;

• Γιάννης Μουζάλας
• Ελληνικό
• πρόσφυγες