Δημοσίευση: ’
Άλλος για την Προεδρία; Για περάστε, παρακαλώ… – Από το Μαξίμου στο… Φάληρο, πράσινες φανέλες και νεύρα – Πρόεδρος και «Αντιπρόεδρος» – Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει Game of Thrones
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο του 2024 μας υπενθύμισε πως η «πολυτέλεια του εφησυχασμού» είναι κάτι που η κυβέρνησή του δεν αντέχει.
Επιμέλεια: Λαμπριάνα Κυριακού 
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο του 2024 μας υπενθύμισε πως η «πολυτέλεια του εφησυχασμού» είναι κάτι που η κυβέρνησή του δεν αντέχει.
Χριστούγεννα έρχονται, γιορτινή ατμόσφαιρα επικρατεί, τα κόμματα μοιράζουν ευχές αλλά το Προεδρικό καλά κρατεί. Ολο και νέα ονόματα κυκλοφορούν στην πιάτσα με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί ήδη…αδιαχώρητο!
Η τελευταία πληροφορία που…μας ξέρανε είναι ότι ο Μητσοτάκης θα προτείνει την κυρία Μενδώνη για την Προεδρία! Μειδιάσαμε μόλις το ακούσαμε, αλλά μας κόπηκε το χαμόγελο στη μέση όταν είδαμε να κυκλοφορεί ευρέως το όνομα της υπουργού Πολιτισμού.
Είναι πετυχημένη, λένε οι…διακινητές, έχει πράσινο διαβατήριο και είναι φουλ Μητσοτακική! Να τα προσόντα της…Βέβαια, η Ντόρα και ο Μεϊμαράκης τάχθηκαν υπέρ της κυρίας Σακελλαροπούλου, αλλά- να σας πούμε την αμαρτία μας- η υποστήριξη αυτή είναι βασικός λόγος να μην προτείνει ο Μητσοτάκης την παραμονή της στην Προεδρία. Μη ρωτάτε γιατί. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Όμως εκεί που μείναμε παγωτό που λένε και οι νέοι μας ήταν όταν ακούσαμε ότι μεταξύ των επιλογών που έχει κατά νού ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο…Νίκος Κοτζιάς!!! Θεός κι Απόστολος, είπαμε. Εχουν τρελαθεί τελειώς εκεί στην Κουμουνδούρου;
Βέβαια, δεν είναι σίγουρο ότι όντως υπάρχει ο Κοτζιάς στη σκέψη των ΣΥΡΙΖΑίων, αλλά που ξέρεις. Όλα γίνονται την σήμερον ημέρα. Πάντως, κυκλοφορούν κι άλλα ονόματα ως πιθανές επιλογές του Φάμελλου( Μαρία Δαμανάκη και Γιάννης Δραγασάκης).
Εν τω μεταξύ, ο Γιάννης Στουρνάρας που φέρεται καιρό τώρα ως πιθανή επιλογή τουΜητσοτάκη, είπε καλά λόγια για την κυρία Σακελλαροπούλου(«Υπάρχει Πρόεδρος»), αλλά απέφυγε να δηλώσει ρητά ότι δεν επιθυμεί να γίνει Προέδρος της Δημοκρατίας.
Τέλος πάντων, μέχρι να βγεί ο χρόνος δεν αποκλείεται να εμφανιστούν κι άλλες προτάσεις για υποψηφίους στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας. Αφού κάποιοι σκέφτηκαν ακόμη…και τον Κοτζιά, γιατί να μη δούμε κι άλλες εκπλήξεις, βγαλμένες είτε από την…κοιλιά ευφάνταστων σεναριογράφων ή από τα κομματικά έγκατα…
Πολυτέλειες και Εφησυχασμοί
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο του 2024 μας υπενθύμισε πως η «πολυτέλεια του εφησυχασμού» είναι κάτι που η κυβέρνησή του δεν αντέχει. Σαν τον Γουίλιαμ Γουάλας στο Braveheart, καλεί τους υπουργούς του να μην κάνουν πίσω στη μάχη για τις προτεραιότητες του 2025. Μόνο που εδώ, αντί για σπαθιά, κρατούν μπλε φακέλους. Σκέψου, όμως, τι θα έλεγε ο Κλεομένης ο Σπαρτιάτης: «Η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι ο χρόνος που ξοδεύεις χωρίς σχέδιο.»
Η διαρκής μάχη με τη γραφειοκρατία
Ανάμεσα στις εξαγγελίες για Ονάσεια σχολεία και International Baccalaureate στα δημόσια, η κυβέρνηση υπόσχεται μια «εκπαιδευτική επανάσταση». Σαν σκηνή από το Dead Poets Society, περιμένεις τον πρωθυπουργό να πει «Carpe Diem» στα παιδιά του δημοσίου. Αλλά αντί για θρανία, έχουμε φακέλους έργων και χρονοδιαγράμματα. Όπως λέει και ο Τσώρτσιλ: «Οι υποσχέσεις είναι όμορφα πράγματα, μέχρι να πρέπει να τις τηρήσεις.»
Προϋπολογισμοί, νομοσχέδια και «αξιοπρεπείς διαμονές»
Η φράση για τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων που θα αποκτήσουν αξιοπρεπή διαμονή θυμίζει κάτι από το Home Alone. Μόνο που εδώ, αντί για το «Keep the change, you filthy animal», έχουμε υπουργούς να υπόσχονται και να σχεδιάζουν. Η αξιοπρέπεια, όπως μας δίδαξε και ο Αριστοτέλης, είναι να κάνεις το σωστό, ακόμη κι όταν κανείς δεν κοιτάει. Εδώ, όμως, όλοι κοιτάνε και αναρωτιούνται: θα γίνει;
Μετεγκατάσταση φυλακών και ρεαλισμός
Μιλώντας για τη μεταφορά των φυλακών Κορυδαλλού, ο πρωθυπουργός έδειξε να θέλει να κλείσει έναν κύκλο «εκκρεμοτήτων δεκαετιών». Σαν τον Μάικλ Κορλεόνε στο The Godfather Part II, μοιάζει να λέει: «Δεν είναι προσωπικό, είναι καθαρά επαγγελματικό.» Ας ελπίσουμε μόνο πως το έργο δεν θα καταλήξει σαν την υπόθεση της μεταρρύθμισης του σιδηροδρομικού δικτύου – ακριβό, χρονοβόρο και σταματημένο στις ράγες.
Η πολυτέλεια της εξουσίας
Καθώς οι εξαγγελίες συνεχίζονται, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς: αν η κυβέρνηση δεν έχει την πολυτέλεια του εφησυχασμού, ποιος έχει; Η αντιπολίτευση; Οι πολίτες; Ή μήπως πρόκειται για μια συλλογική αυταπάτη, όπως το «όνειρο του Αλέξανδρου» για παγκόσμια κυριαρχία; Όπως είπε και Τζορτζ Σ. Πάτον , ο Αμερικανός στρατηγός του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: «Όταν όλοι συμφωνούν, κάποιος δεν σκέφτεται αρκετά.»
Τελικά, είναι θέμα στυλ
Με τα Χριστούγεννα προ των πυλών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει αποφασισμένος να μας πείσει πως το 2025 θα είναι η χρονιά των μεγάλων αλλαγών. Αλλά, όπως και στις περισσότερες πολιτικές δηλώσεις, αυτό που μένει είναι το στυλ. Και, εν τέλει, θα έλεγα: «Το να μιλάς για αλλαγή είναι η μεγαλύτερη μορφή στασιμότητας.»
Ο Ζούλας και το βελάκι της… αχαριστίας
Στον κόσμο της πολιτικής, η λέξη “αχαριστία” ακούγεται συχνά, αλλά ποτέ τόσο στοχευμένα όσο τώρα. Ο Κωνσταντίνος Ζούλας, ο άνθρωπος που – όπως λένε – «έκαναν άνθρωπο», βρίσκεται ξαφνικά στο στόχαστρο κομματικών παραγόντων, με τα βελάκια να βρίσκουν κέντρο. Πόσο ειρωνικό, όταν θυμάσαι τον Μακιαβέλι που έλεγε: «Οι άνθρωποι θα σε συγχωρήσουν για τα λάθη σου, αλλά ποτέ για τις επιτυχίες σου.» Στο μεταξύ, ο Ζούλας φαίνεται να απολαμβάνει τη νέα του θέση στο Φάληρο, όσο οι πρώην “μέντορές” του παίζουν το δικό τους παιχνίδι στο παρασκήνιο.
Πράσινο γήπεδο, κόκκινη οργή
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Παναθηναϊκός γίνεται το επίκεντρο μιας νέας έντασης. Το χρώμα του Παναθηναϊκού είναι πράσινο – σύμβολο ελπίδας και αναγέννησης. Αλλά όταν το πράσινο γήπεδο χρειάζεται χρηματοδότηση, η πολιτική σκηνή γίνεται κόκκινη από οργή. Το ερώτημα είναι απλό: η κυβέρνηση θα στηρίξει την κατασκευή του γηπέδου ή θα αφήσει τους “πράσινους” στα κρύα του λουτρού; Όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης: «Το ερώτημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο, αλλά ποιος θα βγει κερδισμένος.»
Φάληρο: Οι φωνές της διαφωνίας
Στο Φάληρο, τα νεύρα είναι τεντωμένα. Οι σχέσεις κυβέρνησης-Αλαφούζου λένε κάποιες κακές γλώσσες-εγώ δεν τις πιστεύω- να περνούν κρίση, με τις φήμες για δυσαρέσκεια να πληθαίνουν. Ποιος φταίει; Ίσως είναι το γήπεδο, ίσως ο Ζούλας, ίσως η ίδια η φύση της εξουσίας που, όπως έλεγε και ο Λόρδος Άκτον, «διεφθείρει απόλυτα». Ό,τι και να συμβαίνει, το μόνο σίγουρο είναι πως η οργή στο Φάληρο δεν είναι καλός οιωνός για το κυβερνητικό στρατόπεδο.
Ποδόσφαιρο, πολιτική και τα παιχνίδια εξουσίας
Το ποδόσφαιρο πάντα ήταν κάτι περισσότερο από ένα άθλημα στην Ελλάδα – είναι πεδίο μάχης. Και τώρα, το γήπεδο του Παναθηναϊκού φαίνεται να έχει γίνει η νέα “πράσινη” γραμμή στον πολιτικό χάρτη. Όπως στο Moneyball, εδώ δεν μετράνε μόνο οι αριθμοί, αλλά οι στρατηγικές κινήσεις. Μπορεί η κυβέρνηση να βγει νικήτρια ή το παιχνίδι θα λήξει με πολιτικό αυτογκόλ;
Η τελευταία πράξη του δράματος
Όπως σε κάθε ελληνική τραγωδία, έτσι κι εδώ το δράμα κορυφώνεται. Θα βρεθεί λύση ή θα δούμε τη ρήξη να γίνεται αγεφύρωτη; Το μόνο που μένει να αναρωτηθεί κανείς είναι αν ο Ζούλας, ο Παναθηναϊκός και το γήπεδο ήταν απλώς η αφορμή για μια βαθύτερη κρίση. Ή, όπως είπε και ο Ηράκλειτος: «Η σύγκρουση είναι η πηγή όλων των πραγμάτων.»
Ένα «μάτσο χάλια» με ονοματεπώνυμο
Στην αριστερά, τα πράγματα θυμίζουν ελληνική τραγωδία – ή ίσως καλύτερα, επεισόδιο του Game of Thrones. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του και να ξανασταθεί στα πόδια του, αλλά η πραγματικότητα μοιάζει πιο κοντά στο The Big Short: το μόνο που συσσωρεύουν είναι χρέη – πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά. Κι αν η σύγκρουση είναι η πηγή όλων των πραγμάτων, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος, τότε εδώ έχουμε πηγή άπειρης ενέργειας: το όνομα αυτής, Παύλος Πολάκης.
Φάμελλος, Πολάκης και τα αγκάθια της εξουσίας
Ο Σωκράτης Φάμελλος, ο νέος πρόεδρος του κόμματος, μπορεί να κρατά το τιμόνι, αλλά στα παρασκήνια ο Παύλος Πολάκης έχει στήσει το δικό του παιχνίδι. Η συμμαχία τους απέναντι στον «κοινό εχθρό» (γνωστός και ως Στέφανος Κασσελάκης) ήταν ένα στρατηγικό κλείσιμο ματιού, αλλά τώρα ο Πολάκης ζητά το μερίδιό του – όπως θα έλεγε και ο Godfather: «I’m gonna make him an offer he can’t refuse.»
Το πρόβλημα; Ο Φάμελλος δεν φαίνεται να θέλει να προσφέρει τίποτα. Όπως έλεγε και ο Λίνκολν: «Δεν μπορείς να ευχαριστήσεις τους πάντες, ειδικά όταν κάποιοι είναι ο Παύλος Πολάκης.»
Σύγκρουση στον δρόμο προς το συνέδριο
Το συνέδριο που προγραμματίζεται για την άνοιξη του 2025 είναι το νέο πεδίο μάχης. Ο Πολάκης ξέρει ότι οι μέρες της «απλής διαφωνίας» έχουν περάσει. Αν δεν διεκδικήσει το 43% που πήρε στις εσωκομματικές εκλογές, τότε, όπως θα έλεγε ο Μακιαβέλι, «οι σύμμαχοι γίνονται οι πιο επικίνδυνοι εχθροί». Ο δρόμος για τον Φάμελλο δεν είναι στρωμένος με ρόδα, αλλά μάλλον με… αψιές κρητικές μαντινάδες.
Σχέσεις εξομάλυνσης ή προσωρινή ανακωχή;
Η νέα Εκτελεστική Γραμματεία δίνει την εντύπωση ότι ο Φάμελλος και ο Πολάκης έχουν βελτιώσει τη σχέση τους. Αλλά μην ξεγελιέστε – αυτό δεν είναι The Notebook. Πληροφορίες θέλουν τον αψύ Σφακιανό να ετοιμάζει νέα χτυπήματα κατά της ηγεσίας, διαφοροποιούμενος σε κρίσιμα ζητήματα. Ο ίδιος μοιάζει να υιοθετεί τη φράση του Τσώρτσιλ: «Η πολιτική είναι η τέχνη του να κάνεις τους εχθρούς σου να πιστεύουν ότι είναι φίλοι σου.»
Η μεγάλη εικόνα: Το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ
Η αίσθηση που επικρατεί είναι ότι το κόμμα δεν αντέχει άλλες εσωτερικές τριβές. Ο Φάμελλος έχει ήδη αποφασίσει ότι αυτό το «πράγμα» δεν μπορεί να συνεχιστεί για άλλα τρία χρόνια. Το ερώτημα είναι αν το έχει καταλάβει ο Πολάκης. Ή, για να παραφράσουμε τον Όσκαρ Ουάιλντ: «Η δύναμη των ανθρώπων δεν είναι η συμφωνία τους, αλλά η διαφωνία τους – και στον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η δύναμη μοιάζει με κατάρα.»
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr