Αμβλώσεις στις ΗΠΑ: Πάσχουμε από γενική αμνησία – Ο σκοταδισμός και ο φασισμός προ των πυλών
Ο φασισμός στην Ευρώπη δεν ξεκίνησε από έναν ψυχοπαθή Χίτλερ όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι αλλά τελείωσε έτσι, καθώς οι αιτίες και οι «χορηγοί» ήταν η μάχη του «κεφαλαίου» και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί. Ο επικίνδυνος για την ανθρωπότητα εφιάλτης του φασισμού επιστρέφει δριμύτερος τόσο στην Ευρώπη και τις άλλες τέσσερις Ηπείρους όσο και στην Ελλάδα.
Ο φασισμός στην Ευρώπη δεν ξεκίνησε από έναν ψυχοπαθή Χίτλερ όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι αλλά τελείωσε έτσι, καθώς οι αιτίες και οι «χορηγοί» ήταν η μάχη του «κεφαλαίου» και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί. Ο επικίνδυνος για την ανθρωπότητα εφιάλτης του φασισμού επιστρέφει δριμύτερος τόσο στην Ευρώπη και τις άλλες τέσσερις Ηπείρους όσο και στην Ελλάδα.
Μακριά από μένα μαθήματα ιστορίας αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στο παγκόσμιο χωριό, και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Τα αίτια σύνθετα και πολύπαραγοντικά αλλά το βασικότερο είναι η ιστορική αμνησία.
Ήταν ένα εξώφυλλο που έμεινε βαθιά χαραγμένο: το νεκροταφείο, το χέρι που αναδύεται μέσα από το χώμα, το δέρμα στο χρώμα του ορείχαλκου. Εκείνο το εξώφυλλο του Economist, με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου 2009, ήταν αφιερωμένο στην «επιστροφή του οικονομικού εθνικισμού». Επτά χρόνια μετά, το περιοδικό επέστρεψε με ένα εξώφυλλο αφιερωμένο στον «νέο (πολιτικό) εθνικισμό». Αυτόν που βλέπει ανάμεσα στους μεγαλύτερους υποστηρικτές του, τον Ντόναλντ Τραμπ και το σύνθημά του “Η Αμερική πρώτα” που δεν ήταν καινούριο για τις ΗΠΑ. Και γύρω από τον οποίο συνασπίζονται οι ηγέτες χωρών, όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία. Τι ενώνει όλους αυτούς; «Το γεγονός ότι η εξωτερική τους πολιτική βασίζεται στην αντίληψη πως το συμφέρον του κόσμου βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τα εθνικά τους συμφέροντα». Ο τρόμος του πρωτοσέλιδου βγήκε αληθινός. Ο Τραμπ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Νάιτζελ Φάρατζ και πίσω τους η Μαρίν Λεπέν…
Και σήμερα θερίζουμε αυτήν την σπορά, έναν πόλεμο στην Ευρώπη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση που τραντάζει συθέμελα την παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Και αν νομίζετε ότι όλα αυτά μένουν μόνο στο οικονομικό πεδίο των αντιπαραθέσεων μάλλον επιβεβαιώνεται η εισαγωγή μου περί ιστορικής αμνησίας. Γιατί πρωτίστως η οικονομία επηρεάζει και διαμορφώνει τις κοινωνικές διεργασίες.
Ο φασισμός στην Ευρώπη δεν ξεκίνησε από έναν ψυχοπαθή Χίτλερ όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι αλλά τελείωσε έτσι, καθώς οι αιτίες και οι «χορηγοί» ήταν η μάχη του «κεφαλαίου» και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί.
Δυστυχώς ο επικίνδυνος για την ανθρωπότητα εφιάλτης του φασισμού επιστρέφει δριμύτερος τόσο στην Ευρώπη και τις άλλες πέντε Ηπείρους και η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Και οι παγκόσμιοι ηγέτες σαν «υπνοβάτες» οδηγούν την ανθρωπότητα στον γκρεμό. Σήμερα, και τόσα χρόνια μετά την ήττα των δυνάμεων της χιτλερικής Γερμανίας, είμαστε μάρτυρες μιας σημαντικής ανόδου ακροδεξιών (φασιστικών και ναζιστικών) κομμάτων σε όλες σχεδόν της χώρες της Ευρώπης– και όχι μόνο- με ορισμένα από αυτά τα κόμματα να βρίσκονται στην εξουσία ή στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας (Γαλλία κλπ). Τα τελευταία χρόνια πάνω από είκοσι ακροδεξιά κόμματα εκπροσωπούνται σήμερα σε κοινοβούλια χωρών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ενώ σε 6 από αυτές (Αυστρία, Ιταλία, Φινλανδία, Σλοβακία, Λετονία, Βουλγαρία) υπήρξαν και συνεχίζουν κάποια ως κυβερνητικοί εταίροι.
Η ιστορία διδάσκει πως ο φασισμός αναπτύχθηκε και αναρριχήθηκε ως ένα μοντέρνο πολιτικό κίνημα που θα άλλαζε τον κόσμο και αξιοποιήθηκε από κεφαλαιοκράτες και πολιτικό προσωπικό για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και των αγορών με τοπικούς πολέμους, οι οποίοι κάποτε μετατρέπονται σε παγκόσμιους.
Επίσης με «προβιά» σοσιαλιστική έκαναν έναν περίεργο κύκλο στον οποίο ενώθηκαν άκρα και που ονομάστηκε «εθνικοσοσιαλισμός» και αυτά το κόμματα δεν γιγαντώθηκαν μόνο στη Γερμανία αλλά και σε Ιταλία, Ισπανία. Μετά την μεγάλη κρίση του 1929 αναδείχθηκαν οι ηγέτες τους- Χίτλερ, Μουσολίνι και Φράνκο– και αναρριχήθηκαν σύντομα στην κυβερνητική εξουσία, με την ανοχή- αν όχι τη στήριξη- των υπόλοιπων αστικών κομμάτων. Ωστόσο και στις ΗΠΑ αλλά και σε Βρετανία και Γαλλία υπήρξαν αντίστοιχες δυνάμεις.
Υπήρξε συνεργασία ναζιστικής Γερμανίας – Ιαπωνίας. Οι τέσσερις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης –Γερμανία, Ιταλία, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία– αναγκάζουν τη Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας να εκχωρήσει στη ναζιστική Γερμανία (Σύμφωνο Μονάχου, 1938) – τη Σουδητία, συμπεριλαμβανομένων νευραλγικών αμυντικών στρατιωτικών θέσεων της Τσεχοσλοβακίας. Σας θυμίζει κάτι από τον πόλεμο της Ουκρανίας που οι δυτικοί πιέζουν να δοθεί κάτι στον Πούτιν για να σταματήσει τον πόλεμο; Ακολουθούν Κίνα και Τουρκία στον ίδιο αναθεωρητικό μονοπάτι καθώς «ασφυκτιούν» εντός των συνόρων τους και αναζητούν ζωτικούς χώρους.
Η ναζιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση υπογράφουν (8/1939) σύμφωνο μη επίθεσης. Τότε αποκαλύπτεται και ο λόγος ανοχής, γιατί με αυτό το σύμφωνο ακυρώνονταν τα σχέδια της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, που ήθελαν να πετύχουν τη διάλυση του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους με την στρατιωτική επίθεση και εισβολή της χιτλερικής Γερμανίας.
Αυτός ο τρομακτικός κόσμος που μπήκε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας με βαρύ “φόρο” αίματος, τώρα ξαναβγαίνει ως βαμπίρ διψασμένο και πεινασμένο…
Ο σκοταδισμός επιστρέφει και στις ΗΠΑ, και με την βούλα, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους εκατομμυρίων Αμερικανών, ακυρώνοντας τον νόμο για την προστασία των αμβλώσεων σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ειδικότερα, το Ανώτατο Δικαστήριο τερμάτισε τη συνταγματική προστασία για τις αμβλώσεις που ίσχυαν σχεδόν 50 χρόνια με μια απόφαση της συντηρητικής πλειοψηφίας. Αυτό είναι το σύμπτωμα των αιτιών του Τραμπισμού που διχάζει τις ΗΠΑ εδώ και χρόνια.
Αλλά, αυτό που ζούμε είναι ένα φυσικό φαινόμενο; Φταίει μόνο ο Τραμπ ή ο Πουτιν ή ο Ερντογάν; Όχι, ο «τραμπισμός» έχει συνένοχους, εγγράφεται στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας εξέγερσης του «λαϊκισμού» ενάντια στις πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές ελίτ, στην οποία συμμετέχουν ιδίως όσοι έχουν δει τις ζωές τους να ανατρέπονται από την παγκοσμιοποίηση και την αποβιομηχάνιση. Ο «δεξιός λαϊκισμός» βρίσκει αντίπαλο τον «αριστερό λαϊκισμό», με τον λαϊκισμό να είναι πλέον κοινή συνισταμένη και τάση. Η απάντηση πρέπει να είναι πολιτική και όχι οικονομικίστικη και να σταματήσει να ευδοκιμεί στα μεγάλα κόμματα και στους παγκόσμιους ηγέτες η αδιαφορία ή υποβαθμίσει των πραγματικών προβλημάτων.
ΥΓ. Ο πατριάρχης της Μόσχας δικαιολόγησε τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας και με επιχειρήματα περί χριστιανικού αγώνα κατά των αμαρτωλών τρόπων ζωής. Είπε ότι ο πόλεμος κατά της Ουκρανίας νοηματοδοτεί και τον πόλεμο εναντίον των αντίχριστων και αμαρτωλών τρόπων ζωής και έφερε σαν παράδειγμά τους το Gay Pride.
Χθες η απόφαση για τις αμβλώσεις. Αύριο; Η ποινικοποίηση του σεξουαλικού προσανατολισμού; Των μεταναστών, των αλλόθρησκων, των τσιγγάνων και των Εβραίων… Ανατριχίλα!
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr