Αμβλώσεις τέσσερις δεκαετίες μετά: Τι λένε οι γυναίκες που ζουν στην Ελλάδα – Δείτε το βίντεο

Μια συζήτηση που θεωρούνταν οριστικά λυμένη εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, επιστρέφει αιφνιδιαστικά στο δημόσιο πεδίο. Οι αμβλώσεις, το δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση και τα όρια της κρατικής ή ηθικής παρέμβασης, επανέρχονται στην επικαιρότητα μετά από δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού, προκαλώντας πολιτικές αντιδράσεις, κοινωνική ένταση και έναν διάλογο που απλώνεται από τα τηλεοπτικά πάνελ μέχρι τα σπίτια και τα καφενεία. Παρότι το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα είναι σαφές από το 1986 και επικαιροποιημένο στον Ποινικό Κώδικα, οι αντιδράσεις αποκαλύπτουν ότι κάτω από την επιφάνεια υπάρχει ακόμη μια βαθιά κοινωνική διαίρεση: ανάμεσα στην κατοχυρωμένη ελευθερία επιλογής και σε μια ηθική, θρησκευτική ή βιωματική προσέγγιση που ζητά να ξανανοίξει ο διάλογος. Τι πιστεύουν όμως οι ίδιες οι γυναίκες που ζουν σήμερα στην Ελλάδα;

Τι λένε όμως οι γυναίκες που ζουν στην Ελλάδα για το ζήτημα;

Πηνελόπη και Μαρία: «Το περιμέναμε από τον Βελόπουλο, αλλά η Καρυστιανού μας κλόνισε»

Η Πηνελόπη και η Μαρία, μιλώντας στο Orange Press Agency, δεν έκρυψαν την έντονη αντίδρασή τους για την ανακίνηση του θέματος, χαρακτηρίζοντάς το παρωχημένο, ενώ στάθηκαν ιδιαίτερα στο σοκ που τους προκάλεσε η τοποθέτηση της κυρίας Καρυστιανού.

«Το ότι ακόμα τίθεται θέμα αμβλώσεων νομίζω είναι βλακώδες. Επίσης είναι ένα δικαίωμα το οποίο έχει κάθε γυναίκα και ισχύει εδώ και πόσες δεκαετίες στην Ελλάδα. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να συζητάμε κάτι τέτοιο πλέον, είναι απαρχαιωμένο» τόνισαν.

Σχολιάζοντας τις διεθνείς τάσεις που επηρεάζουν τη συζήτηση, ανέφεραν: «Στην Αμερική φυσικά όλοι οι ultra συντηρητικοί φυσικά υποστηρίζουν τις αμβλώσεις… [εννοεί την απαγόρευση των αμβλώσεων] και μιλούν για τη δολοφονία του εμβρύου και όλα αυτά. Ε, αυτά τα πράγματα είναι κωμικά. Τις οποίες δυστυχώς βλέπω και τις ασπάζονται και νεότερα παιδιά, αυτό είναι το ανησυχητικό».

Ειδικά για τη Μαρία Καρυστιανού, οι δηλώσεις τους ήταν αιχμηρές: «Ως παιδίατρος, ως δεν ξέρω τι, αντιεμβολιάστρια, δεν ξέρω τι… Είναι συντηρητικές ιδέες, ιδέες οι οποίες δεν… και ως επιστήμονας μου κάνει τρομερή εντύπωση ότι υποστηρίζει αυτές τις ιδέες. Έχουμε μείνει λίγο άφωνοι. Το περιμέναμε από τον Τραμπ, το περιμέναμε από τον Κένεντι, το περιμέναμε και από τον κύριο Βελόπουλο, αλλά από την κυρία Καρυστιανού, ως επιστήμονας, λίγο ναι, μας κλόνισε».

Δείτε το βίντεο

Άννα-Μαρία Γιώτη: «Δεν πρέπει καν αυτή τη στιγμή να το συζητάμε»

Από την πλευρά της, η Άννα-Μαρία Γιώτη υπερασπίστηκε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, θεωρώντας τη συζήτηση περιττή:

«Είμαι πολύ υπέρ του ο κάθε ένας έχει δικαίωμα στο σώμα του. Δηλαδή, θεωρώ ότι αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει κάθε γυναίκα και κάθε οικογένεια και κάθε άνθρωπος τέλος πάντων και δεν πρέπει καν αυτή τη στιγμή να το συζητάμε αυτό».

Σοφία: «Κάθε ψυχή έχει δικαίωμα να έρθει στον κόσμο»

Μια διαφορετική οπτική κατέθεσε η Σοφία, η οποία βασιζόμενη στα προσωπικά της βιώματα και την ιδιότητά της ως μητέρα, τάχθηκε κατά των αμβλώσεων προτείνοντας την υιοθεσία ως εναλλακτική: «Είμαι κατά των αμβλώσεων γιατί κάθε ψυχή και κάθε σώμα που έρχεται σ’ αυτόν τον κόσμο έχει δικαίωμα να έρθει. Είμαι μητέρα δύο παιδιών. Δεν είναι μόνο αυτό, γιατί έχω συγγενείς που έχουνε κάνει αμβλώσεις και με στεναχώρησε πάρα πολύ το γεγονός».

Ερωτηθείσα για το τι πιστεύει για τις περιπτώσεις κύησης που έχουν προέλθει από βιασμό ή κακοποίηση υπογράμμισε: «Εγώ πιστεύω ότι ας έρθει αυτή η ψυχή στον κόσμο κι αν δεν μπορεί η μητέρα να το κρατήσει, υπάρχουν τόσες μητέρες που θα μπορούσαν να το κρατήσουν».

Ντίνα: «Μια συζήτηση εκτός πραγματικότητας»

Τέλος, η Ντίνα εξέφρασε την άποψη ότι η όλη κουβέντα περί αμφισβήτησης του δικαιώματος στην άμβλωση δεν πατάει στην αλήθεια της σύγχρονης εποχής: «Νομίζω ότι αυτή η συζήτηση περί αμβλώσεων, κατάργησης των αμβλώσεων, είναι εκτός πραγματικότητας. Νομίζω ότι έχουν λυθεί αυτά τα ζητήματα εδώ και πάρα πολύ καιρό».

Αμβλώσεις: Ο ιστορικός νόμος του 1986

Η νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στην άμβλωση στην Ελλάδα έχει ως αφετηρία τον ιστορικό Νόμο 1609 της 6ης Ιουνίου 1986. Ο νόμος αυτός, που ψηφίστηκε επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, με εισηγητή τον Υπουργό Υγείας Γιώργο Γεννηματά, άλλαξε ριζικά το τοπίο, ορίζοντας ρητά πως «η μέριμνα για την προστασία της υγείας της γυναίκας και την εξασφάλιση περίθαλψης… είναι υποχρέωση της πολιτείας».

Σήμερα, το πλαίσιο αυτό έχει ενσωματωθεί και επικαιροποιηθεί στον Ποινικό Κώδικα (Άρθρο 304), όπως ισχύει από το 2019. Σύμφωνα με την τρέχουσα διατύπωση, η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης δεν συνιστά άδικη πράξη όταν διενεργείται με τη συναίνεση της εγκύου από μαιευτήρα-γυναικολόγο (με συμμετοχή αναισθησιολόγου) σε οργανωμένη μονάδα, εφόσον συντρέχει μία από τις παρακάτω περιπτώσεις:

Χωρίς όρους (έως τη 12η εβδομάδα): Αν δεν έχουν συμπληρωθεί δώδεκα εβδομάδες εγκυμοσύνης.

Λόγω εγκλήματος (έως τη 19η εβδομάδα): Αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί.

Για ιατρικούς λόγους (χωρίς αυστηρό χρονικό περιορισμό υπό όρους):

1. α) Αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου (που οδηγούν σε γέννηση παθολογικού νεογνού).
2. β) Αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής βλάβης της σωματικής/ψυχικής της υγείας. Στις περιπτώσεις αυτές απαιτείται σχετική ιατρική βεβαίωση.

Ο νόμος είναι ιδιαίτερα αυστηρός για τρίτους: όποιος διακόπτει την κύηση γυναίκας χωρίς τη συναίνεσή της τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη. Αντίθετα, η ίδια η έγκυος παραμένει ατιμώρητη, εκτός αν προβεί σε διακοπή μετά την 24η εβδομάδα, οπότε και προβλέπεται πλημμεληματική ποινή. Τέλος, για τις ανήλικες που αδυνατούν να συναινέσουν, απαιτείται η συγκατάθεση των γονέων ή των εχόντων την επιμέλεια.

• αμλώσεις
• Μαρία Καρυστιανού