Αν ο Τσίπρας βγει μπροστά, ο ΣΥΡΙΖΑ… σπάει – Το ακροδεξιό «menu» Πλεύρη: Μια γαλέτα, νερό και στην… απομόνωση – Ο «φραπές» γίνεται εθνικό εργαλείο πολιτικής και ο Δούκας το… παγάκι! 

“The Return of the (Desired) King”
Μια πολιτική παραγωγή από το Μαξίμου, με guest star: Αλέξη Τσίπρα. Σενάριο: Κυριάκος Μητσοτάκης. Παραγωγή: Νέα Δημοκρατία Studios.

Κάθε κακός χρειάζεται τον ήρωά του – κι ας είναι πρώην

Στο Χόλιγουντ, όταν οι συνέχειες δεν πουλάνε, φωνάζεις τον original πρωταγωνιστή. Όπως έγινε στο Star Wars: The Force Awakens.
Στην πολιτική, το κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης: όταν το αντιπολιτευτικό box office πέφτει, φέρνει πίσω τον Αλέξη Τσίπρα. Όχι από νοσταλγία, αλλά για ενίσχυση.

Και πράγματι, τίποτα δεν συσπειρώνει τη βάση της Νέας Δημοκρατίας όπως το φάντασμα του 2015. Ή μάλλον, όπως το reboot του φαντάσματος. Γιατί ο παλιός Αλέξης… δεν είναι πια εδώ. Είναι σε beta έκδοση, χωρίς logo, με πολιτικό φορτίο, αλλά χωρίς κόμμα.

Ο Τσίπρας ως Τζόκερ: “είμαι το πρόβλημα και η λύση μαζί”

Ο Κυριάκος δεν πολεμά απλώς τον Τσίπρα. Τον ανασταίνει. Του δίνει ρόλο, του χαρίζει στίγμα, του φτιάχνει αντιπαλότητα. Όχι γιατί πιστεύει πως είναι ισχυρός. Αλλά γιατί ξέρει ότι οι άλλοι είναι αδύναμοι.
Ο Ανδρουλάκης είναι soft-spoken και χαμηλόφωνος. Ο Τσίπρας όμως έχει έτοιμα τα one-liners, τις εντάσεις και το τσαγανό που ζητά ο δεξιός ψηφοφόρος για να θυμηθεί γιατί αγαπά το κόμμα του.

Στο κάτω-κάτω, ποιος δεξιός αναποφάσιστος τρομάζει από ένα κόμμα με τον Κατρίνη ή τον Σκανδαλίδη;
Ο Τσίπρας όμως; Θυμίζει capital controls, Βαρουφάκη και «ούτε ένα ευρώ ακόμη λιτότητα». Θυμίζει… Mad Max: Fury Road.

 «Το κόμμα Τσίπρα είναι σαν τη Νάρνια: υπάρχει, αλλά δεν το βλέπει κανείς»

Όλες οι έρευνες – δημοσκοπικές, παρασκηνιακές ή τηλεπαθητικές – λένε ότι ένα νέο κόμμα Τσίπρα δεν κερδίζει εκλογές. Ίσως όμως κερδίζει… τη Νέα Δημοκρατία. Όχι στις κάλπες, αλλά στο παρασκήνιο.

Το επιτελείο Μητσοτάκη βλέπει μπροστά:

• Ο Τσίπρας ως απειλή, ενώνει τη ΝΔ.
• Ο Τσίπρας ως αντίπαλος, πιέζει το ΠΑΣΟΚ να κοιτά δεξιά.
• Ο Τσίπρας ως πολιτικός φελλός, τραβάει προς τα κάτω τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά.

Σαν να λέμε, ο καλύτερος φίλος του Μητσοτάκη είναι ο εχθρός του Μητσοτάκη.

Καλύτερα Τσίπρας παρά Σαμαράς; – Το “παράδοξο του 2025”

Ένα μέρος της στρατηγικής Μητσοτάκη είναι και αντισαμαρική. Όσο ο Αντώνης ετοιμάζει… casting call για νέο κόμμα, ο Τσίπρας στην αφίσα κρατά δεξιούς στο μαντρί.
Στις δεύτερες κάλπες – αν φτάσουμε ως εκεί – θα είναι ευκολότερο να μαζέψεις συντηρητικές ψήφους αν ο «απέναντι» είναι ο Τσίπρας και όχι κάποιος νέος «ΣΥΡΙΖΑ Light».

Γιατί ένας δεξιός, προτού κάνει το πολιτικό του outing με τον Σαμαρά, θα σκεφτεί:
«Λες να ξανάρθει ο Αλέξης; Δεν μπορώ να του το ξανακάνω αυτό του εαυτού μου…»

Πολακοπαππάδες και λοιπά τινά: Game of Clones

Αν ο Τσίπρας βγει μπροστά, ο ΣΥΡΙΖΑ… σπάει. Όχι στα δύο. Στα τρία:

1. Το κόμμα Τσίπρα.
2. Το υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ (του Φαμελλοπολικού μπλοκ).
3. Και ο τρίτος δρόμος: Πολάκης & Παππάς – το “Bad Boys” της Κουμουνδούρου.

Ο πρώην πρωθυπουργός δεν τους θέλει – και το έχουν καταλάβει. Αυτοί δεν τον θέλουν – και το έχουν φωνάξει. Άρα, μια νέα διάσπαση είναι προ των πυλών. Και κάθε διάσπαση είναι μουσική στα αυτιά του Μητσοτάκη.
Σαν soundtrack από το Whiplash. Σκισμένα δάχτυλα, αλλά τέλειος ρυθμός.

Το ΠΑΣΟΚ ως θεατής στο δικό του έργο

Ο Ανδρουλάκης έχει βρεθεί στο πιο άβολο τρίγωνο των τελευταίων ετών:

• Ο Μητσοτάκης τον θέλει ως εταίρο.
• Ο Τσίπρας τον θέλει ως σωσίβιο.
• Ο ίδιος θέλει… να θέλει, αλλά να μην πει ναι σε κανέναν.

Αν ο Τσίπρας αναστηθεί και περάσει τον ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο, το ΠΑΣΟΚ μπαίνει σε δίλημμα:
«Με ποιον θα πάμε;»
Κι εκεί, λένε στο Μαξίμου, όσο πιο ψηλά ο Τσίπρας, τόσο πιο δεξιά το ΠΑΣΟΚ.
Όχι γιατί το θέλει, αλλά γιατί δεν θα έχει άλλη επιλογή.

Τι λέει το trailer για τις εκλογές;

«Ένας άνθρωπος με παρελθόν. Ένα κόμμα με αβέβαιο μέλλον.
Μια χώρα που δεν ξέρει ποιος είναι πραγματικά ο αντίπαλος.
Και ένας πρωθυπουργός που επιλέγει… εχθρούς για να νικά φίλους.
Coming soon: Ο Τσίπρας επιστρέφει. Ή μήπως όχι;»

 Ο Τσίπρας του Μητσοτάκη

Ο Μητσοτάκης δεν φοβάται τον Τσίπρα. Τον χρειάζεται.
Όπως ο Μπάτμαν χρειάζεται τον Τζόκερ. Όπως ο Ρόκι τον Απόλο Κριντ. Όπως το Gladiator τον Κόμμοδο.
Όχι για να χάσει. Αλλά για να δείχνει ότι κέρδισε κάτι σπουδαίο.

Κι έτσι, στην επόμενη προεκλογική αφίσα της ΝΔ, αντί για το σύνθημα “Συνεχίζουμε μπροστά”, μπορεί να γράφει:
«Προσοχή! Ο Αλέξης παραμονεύει. Ελάτε σπίτι σας.»

Ο Ξενοφοβικός Μαγικός Καθρέφτης»: Μεταναστευτική πολιτική, made in Hollywood
Σκηνοθεσία: Θάνος Πλεύρης. Παραγωγή: Κυριάκος Μητσοτάκης. Συμπαραγωγή: Βάρκες από Λιβύη και υπουργικά παξιμάδια.

 «Casablanca» – Από τη Βόρεια Αφρική με αγάπη

Όταν ο Θάνος Πλεύρης μιλά για «εισβολή από τη Βόρεια Αφρική», δύσκολα δεν σκέφτεσαι τη θρυλική σκηνή του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο Casablanca να λέει «We’ll always have Paris» (Θα έχουμε πάντα το Παρίσι).
Ο μόνος παραλληλισμός βέβαια είναι γεωγραφικός – και με πολύ φαντασία. Εδώ, η κυβέρνηση προτιμά να έχουμε πάντα Μαλακάσα.

Ο Πλεύρης πήρε μικρόφωνο, φραπέ και ταΐζει τον λαό «αλήθειες» με παξιμάδι και μειωμένο επίδομα. Διότι, κατά τον υπουργό, το πρόβλημα δεν είναι οι ροές, αλλά τα 4 γεύματα τη βδομάδα με κρέας. Μάλλον γιατί, ως γνωστόν, οι προσφυγικές ροές σταματούν με τη σωστή δίαιτα.

 «Μια βάρκα, τρεις μερίδες και ένα ψάρι»

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε αναστολή υποβολής ασύλου για 3 μήνες, απαγόρευση κινητών, κράτηση μέχρι 18 μήνες και μεταφορά σε δομές-γκρίζες ζώνες της ενδοχώρας.
Στον Πλεύρη, όμως, το πρόβλημα ήταν αλλού: στο μενού. «Τέσσερα γεύματα με κρέας και ένα με ψάρι; Μα είναι ξενοδοχείο εδώ;».

Αν δεν ήταν αλήθεια, θα μπορούσε να είναι stand-up. Ούτε στο The Menu (2022) δεν ασχολούνται τόσο με το catering.
Αλλά τουλάχιστον εκεί, ο στόχος ήταν το γαστρονομικό σοκ. Εδώ, το πολιτικό.

 «Argo» ή αλλιώς: «Πώς να πεις “όχι” στο άσυλο χωρίς να σε πιάσουν»

Η αναστολή του ασύλου – έστω προσωρινά – μοιάζει με σεναριακή κίνηση από το Argo: κάτι μεταξύ πραγματικότητας, διεθνούς έντασης και «μη με πιάσουν στα πράσα».
Μόλις ο μετανάστης φτάσει και ξεστομίσει τη λέξη άσυλο, ενεργοποιείται διεθνής προστασία. Αν όμως του το κόψεις προληπτικά; Τότε γίνεται ένας άνθρωπος σε αναμονή – χωρίς καθεστώς, χωρίς δικαιώματα, αλλά με πολιτική χρησιμότητα για εσωτερική κατανάλωση.

Κι όλα αυτά, υπό το άγρυπνο βλέμμα της Ευρώπης που, ως γνωστόν, κάνει πάντα το καλύτερο: κοιτάει αλλού.

 «Η Διάσωση του Στρατιώτη Πρωθυπουργού»

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε θέση μάχης στη Βουλή. Με στυλ Saving Private Ryan, αλλά χωρίς τους Γερμανούς. Εδώ, οι «εχθροί» είναι πιο σκοτεινοί: οι διακινητές, οι ευρωπαίοι γραφειοκράτες, οι… φαντάσματα του ΠΑΣΟΚ.

Μίλησε για αποφασιστικότητα, για «κλειστές πόρτες», για αποτροπή και για ματαίωση του ταξιδιού της ελπίδας.
Και όλα αυτά, σε ένα πολιτικό κάδρο που μοιάζει με reboot του Children of Men: μια Ευρώπη που δεν θέλει νέο αίμα, αλλά ούτε και να λερώνεται.

«The Grand Budapest Hotel», αλλά χωρίς τον Ρέιφ Φάινς

Οι νέες δομές στην ενδοχώρα και η πιθανολογούμενη στο Καστέλλι Κρήτης δεν θα είναι ξενοδοχεία. Θα είναι χώροι που ούτε κινητό επιτρέπεται, ούτε έξοδος, ούτε, όπως φαίνεται, δικαίωμα σε θεσμική διεκδίκηση.
Ο Πλεύρης το είπε ξεκάθαρα: «Το Υπουργείο Μετανάστευσης δεν είναι ξενοδοχείο». Κάπως μας ήρθε εκείνη η σκηνή στο Grand Budapest Hotel όπου ο φτωχός Zero εξηγεί γιατί έφυγε από τη χώρα του. Εδώ, κανείς δεν ρωτά πια.
Δεν έχει σημασία αν έρχεσαι από πόλεμο ή από πείνα. Αν δεν έχεις… QR code, πας κράτηση.

 «The Trial of the Chicago 7» – ή αλλιώς, ποιος έχει δικαίωμα να μιλάει για δημοκρατία;

Όταν ο Πλεύρης είπε πως «3 εκατομμύρια στη Βόρεια Αφρική θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη» και ρώτησε αν θέλουμε να αντικαταστήσουμε τον πληθυσμό μας, η κουρτίνα σηκώθηκε απότομα.

Η πολιτική ρητορική πήγε ένα βήμα παραπέρα: από τη διαχείριση, στην υποκατάσταση. Και κάπου εκεί, η γραμμή ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη θεωρία συνωμοσίας έγινε επικίνδυνα θολή.

Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες. Είναι το marketing.

Με τόση έμφαση σε αντικίνητρα, επίδομα-δίαιτες, άρνηση ασύλου και κλειστές δομές, η πολιτική της κυβέρνησης δεν μοιάζει πια με διαχείριση κρίσης. Μοιάζει με πολιτικό branding.
Διότι, ποιος μπορεί να αντισταθεί σε μια ωραία εθνική αφήγηση όπου:

• οι «καλοί» φρουρούν τα σύνορα,
• οι «κακοί» καταφθάνουν με βάρκες,
• και το κράτος στέλνει το μήνυμα με σφιγμένο φρύδι: «μην έρχεστε, δεν θα σας αρέσει εδώ».

Τελευταία σκηνή: ο φραπές γίνεται εθνικό εργαλείο πολιτικής

Στο background, ο φραπές συνεχίζει να σερβίρεται σκέτος – με υπογραφή Ανδρουλάκη – ενώ ο Μητσοτάκης αναρωτιέται τι δεν πήγε καλά με την ΑΟΖ της Τρίπολης το 2010.
Ο Πλεύρης ξαναβάζει την ποδιά του… διαιτολόγου. Και οι βάρκες – με ψυχές, όχι προϊόντα – γίνονται νούμερα σε ενημερωτικά δελτία.

Τίτλοι τέλους, αλλά χωρίς happy end

Αν υπήρχε οσκαρική κατηγορία για «καλύτερη ερμηνεία φόβου για πολιτική χρήση», η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν φαβορί.
Αν υπήρχε κατηγορία για «καλύτερη ανατροπή ρόλου υπουργείου σε ξενοδοχειακή κριτική», ο Πλεύρης θα έπαιρνε Χρυσή Σφαίρα.
Και αν η αλληλεγγύη είχε ρόλο, θα ήταν ο κομπάρσος που κόπηκε στο μοντάζ.

Στο μεταξύ, οι βάρκες συνεχίζουν να έρχονται. Όχι γιατί το φαγητό είναι καλό. Αλλά γιατί πίσω τους καίγεται το σπίτι.

“Ναρκοπέδιο με προβολείς”
Ή αλλιώς: Όταν το σενάριο γράφεται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και η κυβέρνηση παίζει κομπάρσο

Η μεγάλη απόδραση… από τα Τέμπη 

Ήθελε η κυβέρνηση να βγει από το τούνελ των Τεμπών και να περάσει στο success story της μεταμνημονιακής ανάκαμψης. Ένα ρητορικό Shawshank Redemption δηλαδή – η απόδραση από το σιδηροδρομικό σκοτάδι προς το φως της ανάπτυξης.
Αλλά το πρόβλημα με τα τούνελ είναι πως αν δεν ξέρεις πού οδηγούν, μπορεί να βγεις… στην Εισαγγελία.

Κι έτσι, η κυβέρνηση – που ήθελε να πουλήσει «αξιοπιστία» και «συνέπεια» – έπεσε πάνω σε μια δικογραφία 3.000 σελίδων και μια Ευρωπαία εισαγγελέα με τα νεύρα του Kill Bill. Και τότε, οι προβολείς που προορίζονταν για εγκαίνια έργων, φώτισαν λογαριασμούς, ΑΦΜ και κάτι ελιές… στην Πτέρυγα Μάχης.

ΟΠΕΚΕΠΕ: Mission Impossible με κασέρι και φραπέ

Το σκάνδαλο δεν είναι κανένα φτηνό B-movie. Είναι ένα φιλμ επιπέδου The Departed (Οι Τελευταίοι Σαλταδόροι), αλλά με περισσότερα μελίσσια και λιγότερη μαφία – θεωρητικά.
Υπουργοί που παραιτούνται, βουλευτές που κλαίνε επειδή δεν μπήκαν στο «κύκλωμα» – γιατί ως γνωστόν το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει κύκλωμα, αλλά ότι δεν χωράμε όλοι.

Και μέσα σε όλα, ο υπουργός Τσιάρας προσπαθεί να σώσει την παρτίδα κάνοντας focus σε… «διαχρονικές ευθύνες» και στα πλαίσια της «αυστηροποίησης των ελέγχων». Το μόνο που λείπει είναι ο Τομ Κρουζ να πέσει από τον αεραγωγό φωνάζοντας: «Show me the μελισσοκομία!»

Από το Μαξίμου με αγάπη (και άμυνα λεωφορείου)

Η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή θυμίζει τη σκηνή από το Saving Private Ryan όπου όλοι τρέχουν με τα κράνη ανάποδα, χωρίς να ξέρουν ποιος πυροβολεί.
Και κάπου εκεί, μια πρόταση για Προανακριτική από το ΠΑΣΟΚ, που πότε έρχεται, πότε δεν έρχεται, απειλεί να τινάξει τη σκηνοθεσία στον αέρα.

Ο Μάκης Βορίδης δηλώνει ότι δεν θέλει καν να ακούσει για Προανακριτική – ούτε για πλημμέλημα, ούτε για… προαίρεση. Αν τον σύρουν, λέει, θα ζητήσει «κανονική» διαδικασία, με μάρτυρες, φώτα και full παραγωγή.
Κανονικό Law & Order: OPEKEPE Unit.

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε

Στο εσωτερικό της ΝΔ, η φράση του Ντίνου Ηλιόπουλου ακούγεται πιο επίκαιρη από ποτέ. Βουλευτές που δεν «έπαιξαν μπάλα» με τις επιδοτήσεις, νιώθουν αδικημένοι. Άλλοι ψάχνουν ποιος τους έδωσε την κασέτα και ποιος τους «έκαψε».
Η εσωστρέφεια κάνει πάρτι και το Μαξίμου προσπαθεί να το παίξει Σέρλοκ, ενώ όλοι ξέρουν ότι το μοτίβο είναι πιο παλιό κι από τη… συνταγή για γλυκό του κουταλιού.

Το RRF και οι άλλες νάρκες

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Ταμείο Ανάκαμψης (RRF – Really Real Fiasco) μπορεί να σκάσει σαν δεύτερη νάρκη. Γιατί, σε αντίθεση με τα κλασικά «πέστε όλοι πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ», αυτό είναι όλο δικό τους. Δημιουργήθηκε επί Μητσοτάκη, διαχειρίστηκε από Μητσοτάκη και – απ’ ό,τι λένε οι εισαγγελείς – πιθανώς να… ελεγχθεί και εξηχρονιστεί από τη Δικαιοσύνη.

Τα Τέμπη είναι ακόμα εδώ. Και μας περιμένουν

Η κυβέρνηση θέλει να ξεχάσουμε τα Τέμπη, αλλά τα Τέμπη δεν ξεχνούν. Η δικογραφία για το δυστύχημα δεν έχει κλείσει, και η οργή – ειδικά σε νεανικές ηλικίες – σιγοβράζει.
Ποιος είπε ότι η δικαιοσύνη είναι αργή αλλά δίκαιη; Είναι αργή και… δραματικά φωτογενής – έρχεται πάντα την ώρα που δεν τη θέλεις, όπως ο Τσάνινγκ Τέιτουμ στα Magic Mike.

Ακρίβεια: όταν το καλάθι δεν είναι του νοικοκυριού, αλλά του μάγου

Η άρση του πλαφόν στο περιθώριο κέρδους θυμίζει Jumanji: ανοίγεις ένα κουτί κι αρχίζουν να βγαίνουν πληθωριστικά θηρία. Η κυβέρνηση παρακαλάει τις αλυσίδες να μην ανεβάσουν τιμές.
Αν αυτό είναι στρατηγική, τότε το Don’t Look Up ήταν ντοκιμαντέρ.

Και σα να μην έφτανε η εγχώρια πίεση, ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζει νέους δασμούς στην Ευρώπη. Οπότε ετοιμαστείτε για σκληρά σενάρια: το The Revenant έρχεται στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς.

Τσίπρας: η επιστροφή του Jedi;

Η μόνη πολιτική ελπίδα της ΝΔ για να αλλάξει ατζέντα… είναι ο Τσίπρας. Ποιος το περίμενε ότι ο εχθρός του 2015 θα γινόταν το άλλοθι του 2025.
«Μακάρι να επιστρέψει», λένε γαλάζιοι βουλευτές. Και το εννοούν. Γιατί κανένας Ανδρουλάκης, καμία Πλεύση και καμία Νέα Αριστερά δεν μπορεί να προκαλέσει τόσα αντισυριζαϊκά αντανακλαστικά όσο ο Αλέξης.

Όπως είπε ο πρωθυπουργός στη Βουλή: «Ζητά απεγνωσμένα να ξεπλυθεί».
Όπως θα έλεγε ο Μπραντ Πιτ στο Se7en:
– What’s in the box?
– Λογαριασμοί, επιδοτήσεις και μία παραπομπή!

Curtain call

Η κυβέρνηση ήθελε να πει το δικό της αφήγημα. Έγραψε τον πρόλογο, έβαλε σκηνικά, νοίκιασε κομπάρσους.
Αλλά όταν έφτασε η ώρα για το τρίτο μέρος, μπήκε μέσα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και φώναξε:
«Κόφτε! Πάμε από την αρχή. Και αυτή τη φορά, με κάμερες και μάρτυρες».

Τίτλος επόμενης συνέχειας;
“ΟΠΕΚΕΠΕ: Endgame” – όταν οι επιδοτήσεις επιστρέφουν για εκδίκηση.

Τι φταίει κι αυτός; Τόσος είναι…

Μέρες που ‘ναι, μέρες αποπνικτικές σε μια Αθήνα που ασφυκτιά από τον καύσωνα, θυμηθήκαμε εκείνον τον απίθανο Δούκα που υποσχόταν ότι ως Δήμαρχος θα…ρίξει κατά πέντε βαθμούς την θερμοκρασία στην πρωτεύουσα!

Το έλεγε χωρίς καμία συναίσθηση του τι υπόσχεται,  δίχως να λάβει υπόψιν του τις δραματικές αλλαγές που έχει επιφέρει η κλιματική αλλαγή και χωρίς να σκέφτεται τις επιπτώσεις στην προβληματική τσιμεντούπολη.

«Η Αθήνα έχει κολλήσει σε μια κλιματική παγίδα», διαπιστώνει ο Κώστας Λαγουβάρδος, Διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Μιλάει(στην Lifo) για «υψηλή θερμική καταπόνηση», για τις πυρκαγιές στην Αττική που επιδεινώνουν το πρόβλημα και για την δεινή θέση στην οποία βρίσκεται η πρωτεύουσα.

Αλλά τι να μας πεί ο Λαγουβάρδος, όταν υπάρχει ο Δούκας με τις εξαγγελίες του. Που παρέλαβε μια Αθήνα μισολιπόθυμη και την στέλνει στην εντατική. Με το πράσινο να κυριαρχεί…στα λόγια και στα «θα», με τα σκουπίδια να κάνουν πάρτι, τα πεζοδρόμια ένα χάλι και τον Δούκα να ονειρεύεται να γίνει Ανδρουλάκης στη θέση του Ανδρουλάκη-κι ακόμη παραπέρα: Ηγέτης των προοδευτικών δυνάμεων! Τρομάρα του…

Αλλά τι φταίει κι αυτός; Τόσος είναι. Τόσος δα…

Απεχθείς, θρασύτατοι!

Ναι, αυτό είναι εκείνοι που άφησαν τη βόμβα στο σπίτι του Γιάννη Πρετεντέρη. Αγύρτες που βυσσοδομούν στο περιθώριο. Υποκείμενα που μισούν την Δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης. Μισθοφόροι του κακού.

Τρομοκρατούν πίσω από τις μάσκες τους, οι δειλοί. Και νομίζουν ότι θα προκαλέσουν φόβο στους ανθρώπους που λένε τη γνώμη τους με τ’ ονομά τους. Πλανώνται αυτοί οι γελοίοι που μισούν τη ζωή.

Τέτοιες ενέργειες δεν τις καταδικάζει μονάχα ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, αλλά σύσσωμη η κοινωνία. Το ξέρουν αυτό οι τυφλοπόντικες και γι αυτό ζούν με τα κόμπλεξ και τις ιδεοληψίες τους στο περιθώριο.

Κι εκεί θα μείνουν σβησμένοι απ΄τον χάρτη.  Τουλάχιστον μέχρι να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά για την εγκληματική τους πρακτική.

• Αλέξης Τσίπρας