Δημοσίευση: ’
Ανάλυση AJ: Το Ισραήλ μόνο του φέρνει όλο και πιο κοντά τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους
Το Ισραήλ, με την αδιάλλακτη στρατηγική του, οδηγεί μόνο του τη διεθνή κοινότητα σε μια θέση που μέχρι πρότινος φαινόταν αδιανόητη
Το Ισραήλ, με την αδιάλλακτη στρατηγική του, οδηγεί μόνο του τη διεθνή κοινότητα σε μια θέση που μέχρι πρότινος φαινόταν αδιανόητη
Η διεθνής αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κράτους αποκτά δυναμική χιονοστιβάδας. Από το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά, μέχρι την Αυστραλία, την Πορτογαλία, τη Μάλτα και σύντομα τη Γαλλία και το Βέλγιο, η μια χώρα μετά την άλλη εντάσσεται σε αυτό που μοιάζει με νέο διπλωματικό μέτωπο απέναντι στο Τελ Αβίβ.
Η ειρωνεία είναι πως σε μεγάλο βαθμό η εξέλιξη αυτή δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας παλαιστινιακής διπλωματικής «νίκης» αλλά προϊόν της ίδιας της πολιτικής και στρατιωτικής αδιαλλαξίας του Ισραήλ.
1. Ο πόλεμος στη Γάζα ως σημείο καμπής
Η μακροχρόνια και καταστροφική στρατιωτική επιχείρηση στη Γάζα, με δεκάδες χιλιάδες θύματα, έχει ενισχύσει τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ ως δύναμης κατοχής που δεν αναζητά βιώσιμη ειρήνη. Η σκληρή στάση της κυβέρνησης Νετανιάχου, με υπουργούς να ζητούν προσάρτηση μεγάλου μέρους της Δυτικής Όχθης, έχει λειτουργήσει ως καταλύτης.
2. Η απομόνωση της Ουάσινγκτον
Ενώ οι ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζουν να παρέχουν ανεπιφύλακτη στήριξη στο Ισραήλ, οι πιο στενοί τους σύμμαχοι – μέλη των Five Eyes – ακολουθούν πλέον ανεξάρτητη πορεία. Η αναγνώριση της Παλαιστίνης από Λονδίνο, Οτάβα και Καμπέρα δείχνει ότι η αμερικανική γραμμή δεν είναι πια δεσμευτική. Αυτό βαθαίνει το ρήγμα εντός της δυτικής συμμαχίας.
3. Ευρωπαϊκή πίεση
Χώρες όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία είχαν ήδη τοποθετηθεί υπέρ της αναγνώρισης. Τώρα όμως βλέπουμε ένα κύμα από τον «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης. Αν Παρίσι και Βρυξέλλες κάνουν το βήμα, η Παλαιστίνη θα έχει την πολιτική στήριξη σχεδόν ολόκληρης της ΕΕ, κάτι που καθιστά την ισραηλινή αντίδραση ακόμη πιο δύσκολη.
4. Οι ίδιες οι απειλές του Ισραήλ
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου προειδοποιεί για προσάρτηση της Δυτικής Όχθης ως απάντηση στην αναγνώριση. Όμως κάθε τέτοια απειλή ενισχύει την αποφασιστικότητα των άλλων χωρών να κινηθούν πιο γρήγορα. Το Τελ Αβίβ, στην προσπάθειά του να «τιμωρήσει» τη διεθνή κοινότητα, στην πράξη την σπρώχνει σε ακόμη πιο ξεκάθαρες θέσεις υπέρ των Παλαιστινίων.
5. Το «παράδοξο» της απομόνωσης
Το Ισραήλ, αντί να κλείνει τα μέτωπα και να αναζητά λύσεις, επιλέγει την πολιτική της έντασης. Αυτό όμως παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα: απομονώνεται διπλωματικά, και η προοπτική ενός παλαιστινιακού κράτους – που εδώ και δεκαετίες φαινόταν μακρινή – γίνεται όλο και πιο ρεαλιστική ως αναγκαστική λύση.
Η ιστορία δείχνει ότι καμία κατοχή δεν μπορεί να διαρκέσει επ’ άπειρον χωρίς κόστος. Το Ισραήλ, με την αδιάλλακτη στρατηγική του, οδηγεί μόνο του τη διεθνή κοινότητα σε μια θέση που μέχρι πρότινος φαινόταν αδιανόητη: την ολοένα και πιο μαζική αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα αναγνωριστεί η Παλαιστίνη, αλλά πόσο γρήγορα και με ποιους όρους. Και αυτό είναι ένα αποτέλεσμα που ο ίδιος ο Νετανιάχου – μέσα από τις επιλογές του – επιταχύνει.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr