Δημοσίευση: ’
Ανάλυση CNN – Η Ευρώπη μόνη της: Η στρατηγική απόσυρση των ΗΠΑ και το νέο δόγμα αυτοάμυνας της Γηραιάς Ηπείρου
Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, δεν είναι απλώς μια πολιτική ανατροπή. Είναι μια σεισμική αλλαγή για το διεθνές σύστημα ασφαλείας.
Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, δεν είναι απλώς μια πολιτική ανατροπή. Είναι μια σεισμική αλλαγή για το διεθνές σύστημα ασφαλείας.
Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, δεν είναι απλώς μια πολιτική ανατροπή. Είναι μια σεισμική αλλαγή για το διεθνές σύστημα ασφαλείας, με την Ευρώπη να παραμένει το επίκεντρο ενός μεγάλου στρατηγικού κενού. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι πυρηνικές απειλές του Πούτιν, η αναβίωση του αυταρχισμού και η αμφιθυμία των ΗΠΑ να σταθούν “προστάτες” της Δύσης, διαμορφώνουν ένα τοπίο όπου η Ευρώπη καλείται —για πρώτη φορά εδώ και οκτώ δεκαετίες— να υπερασπιστεί τον εαυτό της μόνη.
Η αποστασιοποίηση των ΗΠΑ
Ο Ντόναλντ Τραμπ στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα:
Η ασφάλεια της Ευρώπης δεν είναι πλέον υπόθεση της Ουάσινγκτον. Η στρατηγική απομάκρυνση των ΗΠΑ από τις παλιές της δεσμεύσεις απέναντι στο ΝΑΤΟ και την Ουκρανία δεν είναι ένα απλό πολιτικό πυροτέχνημα. Είναι προγραμματική θέση:
Οι Ευρωπαίοι πρέπει να πληρώσουν για την ασφάλειά τους — ή να μάθουν να την διαχειρίζονται μόνοι τους.
Αυτή η αλλαγή πλεύσης γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική λόγω της ανοχής Τραμπ στην ιδέα παραχωρήσεων προς τη Ρωσία, ακόμα και με εδαφικά ανταλλάγματα. Για την Ουκρανία, αλλά και για κράτη της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η στήριξη δεν είναι δεδομένη.
Η Ευρώπη σε αναζήτηση δόγματος
Η Ευρώπη δείχνει να αφυπνίζεται.
Από το 2022, οι στρατιωτικές δαπάνες των ευρωπαϊκών κρατών έχουν αυξηθεί κατά 54,3%. Επενδύσεις, εξοπλιστικά προγράμματα, επανεκπαίδευση και επαναφορά της συζήτησης περί υποχρεωτικής θητείας. Όμως το κενό είναι τεράστιο — και κυρίως χρονικά κρίσιμο.
Χρειάζεται χρόνια, ίσως δεκαετίες, για να αποκτήσει η Ευρώπη αξιόπιστη στρατηγική αυτονομία. Και μέχρι τότε, η εξάρτηση από τις ΗΠΑ συνεχίζεται, όσο και αν φθίνει.
Η Πολωνία ως πρωτοπόρος
Η Πολωνία προσφέρει το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Με ιστορική μνήμη που καίει (εισβολές, κατοχές, συμφωνία Μολότοφ–Ρίμπεντροπ), η χώρα έχει εκτοξεύσει τις αμυντικές της δαπάνες. Παρά τις διαφωνίες της με την Ουάσινγκτον για τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Βαρσοβία φαίνεται διατεθειμένη να ηγηθεί ενός ευρωπαϊκού “στρατιωτικού ξυπνήματος” — συχνά πιο ριζοσπαστικού και από τις Βρυξέλλες.
Η αμερικανική παρουσία – Παρούσα αλλά εύθραυστη
Παρά την αποστασιοποίηση, οι ΗΠΑ διατηρούν ακόμη 80.000 στρατιώτες στην Ευρώπη (κυρίως στη Γερμανία, Πολωνία και Ιταλία). Τα πυρηνικά τους όπλα παραμένουν σταθμευμένα σε πέντε χώρες (Ιταλία, Γερμανία, Τουρκία, Ολλανδία, Βέλγιο) — στοιχείο που διατηρεί την ισορροπία τρόμου έναντι της Μόσχας.
Όμως πόσο σταθερή είναι αυτή η παρουσία, όταν ο ίδιος ο Τραμπ έχει αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ; Όταν η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ κουράζεται με “ξένους πολέμους”; Όταν το Κογκρέσο δυσκολεύεται να περάσει πακέτα βοήθειας στην Ουκρανία;
Η πυρηνική αδυναμία της Ευρώπης
Αν αποχωρήσουν οι ΗΠΑ, η Ευρώπη μένει με δύο πυρηνικές δυνάμεις: τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Και οι δύο έχουν σχετικά περιορισμένα οπλοστάσια σε σχέση με τη Ρωσία.
Ο Πούτιν, εξάλλου, έχει ήδη διανείμει τακτικά πυρηνικά στη Λευκορωσία και διατηρεί υψηλή ρητορική απειλής χρήσης. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη ενιαίας ευρωπαϊκής στρατηγικής, καθιστά το πυρηνικό gap ένα υπαρξιακό πρόβλημα ασφαλείας.
Ευρώπη, ώρα να μεγαλώσεις
Η εποχή των αμερικανικών εγγυήσεων τελειώνει.
Όχι απαραίτητα αύριο, αλλά σαφέστατα μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Η Ευρώπη είτε θα αποκτήσει ενιαίο στρατηγικό βηματισμό και στρατιωτική αυτάρκεια, είτε θα αναγκαστεί να ζήσει μέσα σε μια νέα εποχή φόβου.
Όχι Ψυχρού Πολέμου — αλλά μόνου πολέμου, στον οποίο οι παλιοί σύμμαχοι κοιτούν αλλού.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr