Επίθεση κατά ΣΚΑΪ: Δεν αρκεί μία απλή καταδίκη

Ομόθυμη ήταν η καταδίκη της τρομοκρατικής βομβιστικής επίθεσης κατά του Σκάι από τους εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου. Αυτονοήτως κυβέρνηση και αντιπολίτευση έσπευσαν να αποδοκιμάσουν και να επαναλάβουν ότι η Δημοκρατία δεν πτοείται από τους τρομοκράτες.

Οι δηλώσεις τους, αν και ήταν ορθές και αναμενόμενες, δεν προκάλεσαν έκπληξη. Μήπως, όμως, προκάλεσε έκπληξη η ίδια η βομβιστική επίθεση; Υπάρχει κάποιος που στο άκουσμα της είδησης ένιωσε σοκ; Κάποιος που ανατρίχιασε στην ιδέα ότι κάποιοι τύποι σχεδίασαν να τινάξουν στον αέρα ένα κτίριο και, ενδεχομένως ανθρώπους που εργάζονταν εντός ή απλώς περνούσαν από την περιοχή, μόνον και μόνον επειδή το ΜΜΕ – στόχος δεν ευθυγραμμίζεται με τις ιδέες τους;

Με την εξαίρεση όσων εργάζονται ή έχουν εργαστεί στο Σκάι και την Καθημερινή (τα γραφεία της οποίας επίσης επλήγησαν από την ισχυρή έκρηξη) και οι οποίοι είναι βέβαιο ότι ένιωσαν το ρίγος της απειλής, οι πολλοί – ακόμη και δημοσιογράφοι – καταγράφουν την επίθεση ως ένα ακόμη περιστατικό της επικαιρότητας.

Μήπως, όμως, εδώ βρίσκεται και η ουσία του προβλήματος; Στο ότι, δηλαδή, συνηθίζουμε τη βία και στο «δικαίωμα» μιας χούφτας ανθρώπων να λειτουργούν ως «εκδικητές»;

Το φαινόμενο δεν είναι καινοφανές για την Ελλάδα. Όσο κι αν έχουν προφανή διαφορά σε επίπεδο επικινδυνότητας και, συνεπώς, ποινικής αντιμετώπισης, τις «επαναστατικές» δολοφονίες της «17 Νοέμβρη», τις βόμβες του Επαναστατικού Αγώνα και τις «καταδρομικές» επιχειρήσεις του «Ρουβίκωνα» συνδέει ένας κοινωνικός και πολιτικός ιστός ανοχής, «κατανόησης» ακόμη και ταύτισης με τους θύτες. Ένας ιστός που, ενίοτε, πνίγει την αυτονόητη θέση ότι στη χώρα μας δεν μπορούν να τυγχάνουν ανοχής (και ενίοτε αποδοχής) τέτοιες πρακτικές.

Υπό την έννοια αυτή, η καταδίκη της τρομοκρατικής επίθεσης κατά του Σκάι δεν αρκεί, αν δεν συνοδευτεί από τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών. Και κυρίως εάν δεν συνδυαστεί με την έμπρακτη πολιτική βούληση για την εξάλειψη της «νομιμοποιητικής» βάσης τέτοιων συμπεριφορών.

Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο.

Τα ΜΜΕ μπορείς να τα διαβάζεις ή όχι.

Να τα παρακολουθείς ή να αλλάζεις κανάλι.

Να συμφωνείς με όσα λένε οι δημοσιογράφοι ή όχι.

Να απορρίπτεις το ρεπορτάζ ή το το σχόλιό τους ή, αντιθέτως, να το επικαλείσαι.

Τα ΜΜΕ δεν τα αποκλείεις. Δεν τα κλείνεις. Δεν τα καις. Δεν τους βάζεις βόμβες.

Αν δεν συμφωνήσουμε όλοι στα παραπάνω, απλώς θα περιμένουμε την επόμενη επίθεση.