Ανασχηματισμοί ή φτηνά εφέ; – Ο Σταϊκούρας στο στόχαστρο – Ο Δένδιας τα … σπάει – Ο Τσίπρας με τον… Τοτό και ο Στέφανος «The One» – Ανδρουλάκης με soundtrack… την Άννα

Καλωσήρθατε αγαπητοί αναγνώστες στο νέο επεισόδιο των Hard Talks. Κατεβάστε το ποπ κορν, σφίξτε τις ζώνες σας και ετοιμαστείτε για μια βόλτα στο τρενάκι του τρόμου της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Σήμερα έχουμε έναν Σταϊκούρα στο στόχαστρο του Μαξίμου, έναν Δένδια που τρέχει μόνος του και κερδίζει, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να υπόσχεται μάχες με τα συμφέροντα, αλλά το μόνο που γελάει είναι το λογιστήριο της Κουμουνδούρου. Τι να κάνουμε; Άλλοι είναι φτιαγμένοι για δράση και άλλοι… για μονολόγους.

Ο Σταϊκούρας στο στόχαστρο του Μαξίμου

Και τώρα, αγαπητοί αναγνώστες, κατεβάστε το ποπ κορν σας και φορέστε τις ζώνες σας γιατί ο Χρήστος Σταϊκούρας είναι στο «μάτι του κυκλώνα». Όχι όμως στη Χαβάη με μια χαλαρή Pina Colada, αλλά στον απόηχο των Τεμπών, τα όσα συμβαίνουν με τα τρένα που τα μαθαίνει ο Μητσοτάκης από τις εφημερίδες και δελτία ειδήσεων του έχουν κάνει τα νεύρα πιο τεντωμένα κι από τα καλώδια ενός σπασμένου τρένου. Την ίδια ώρα, οι δημοσκοπήσεις σκιαγραφούν ένα κλίμα αγανάκτησης που θα μπορούσε να γίνει κινηματογραφικό: Σκεφτείτε λίγο την ατμόσφαιρα της «Δίκης των Νυρεμβέργης» όπου όλοι ψάχνουν ποιος φταίει, αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα βρεθεί ποτέ δικαιοσύνη.

Το Πολιτικό Θρίλερ: Ανασχηματισμός ή φτηνά εφέ;

Η δυσφορία της κοινωνίας, που μεγαλώνει μαζί με τις αυξήσεις στο σούπερ μάρκετ, δείχνει πως η κυβέρνηση χρειάζεται επειγόντως μια πλοκή ανατροπής. Ή έστω έναν νέο πρωταγωνιστή, αν όχι σενάριο. Οι διαρροές από το Μαξίμου λένε πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σαν άλλος Φράνκ Άντεργουντ από το *House of Cards*, ετοιμάζεται να «ανακατέψει την τράπουλα» για να μην κάψει και το τελευταίο χαρτί της κυβέρνησης. Ένας “μίνι ανασχηματισμός” λένε, κι αν ρωτήσεις τους αναλυτές της αγοράς πολιτικής, αυτό ακούγεται όπως μια μικρή, βουβή έκρηξη που έρχεται να καλύψει τις πραγματικές ρωγμές. Πάντως η στήλη σας είχε ενημέρωση ότι με την επιστροφή από τις ΗΠΑ ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα εξέταζε ανασχηματισμό ακόμα και στο Μαξίμου άλλα όλα αυτά μετά τις εσωκομματικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Στο ΠΑΣΟΚ πήγε όπως ήθελε το Μαξίμου με τον πολιτικό γίγαντα Ανδρουλάκη να είναι μια σιγουριά, τώρα για τον ΣΥΡΙΖΑ που επιστρέφει με ταχύτητα στο 3% δεν νόμιζω ότι υπάρχει το ίδιο ενδιαφέρον. Επομένως ένας μίνι ανασχηματισμός δεν θα προκαλούσε καμία έκπληξη…

Οι Δημοσκοπήσεις Φέρνουν Κακά Μαντάτα

Ας θυμηθούμε την πολιτική θεώρηση του Μιτεράν : «Πολιτική είναι η διαχείριση των αντιφάσεων και των συμβόλων»… και εδώ, αγαπητοί μου, οι αντιφάσεις στέκουν σαν φαντάσματα στο προσκήνιο. Από τη μία η σταθερότητα που τάζει η κυβέρνηση, από την άλλη οι φωνές για την ασφάλεια και το ΕΣΥ που θυμίζουν ενοχλητικούς κλαρινογαμπρούς σε πανηγύρι: όλοι τους προσπερνούν, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους αγνοήσει.

Το 75% των ερωτηθέντων στη δημοσκόπηση της ALCO, ζητάει ευθύνες για τα Τέμπη, ενώ το 50% φαίνεται πως έχει κουραστεί με την ανυπαρξία του ΕΣΥ. Αχ τι σου μέλλε να πάθεις κατακαημένε Γεωργιάδη, ξημεροβραδιάζεσαι στα κανάλια αλλά έτσι δεν φτιάχνεις το ΕΣΥ. Έτσι, το έργο παίζεται σε αργή κίνηση με soundtrack από απογοητευμένες ματιές σε ακριβές αποδείξεις και ακυρωμένα ραντεβού γιατρού.

Η κάθαρση ή το φιάσκο του Ανασχηματισμού;

Αλλά όπως κάθε καλό θρίλερ, η στιγμή της κάθαρσης πλησιάζει. Θα αναλάβει ο πρωθυπουργός το ρόλο του πολιτικού αντιήρωα, κάνοντας διορθωτικές κινήσεις που θυμίζουν τις “διορθωτικές” βολές στα φινάλε ταινιών δράσης; Ή μήπως το βάρος θα συνεχίσει να πέφτει στους ώμους του Σταϊκούρα, τον οποίο πλέον όλοι βλέπουν σαν το εύκολο θύμα; Μήπως όμως, όπως λέει ο Μάικλ Κορλεόνε στο Νονό, «Δεν είναι τίποτα προσωπικό, είναι μόνο δουλειά»;

Και εδώ βρισκόμαστε: αναμένουμε τη συνέχεια του δράματος, την επόμενη δημοσκοπική αποκάλυψη, και φυσικά τον ανασχηματισμό, που φαντάζει πια σαν το σίκουελ που όλοι περιμένουμε να σώσει την πλοκή ή να βουλιάξει τα box office… και μαζί με αυτά, τη χώρα.

Ο Δένδιας… παίζει μόνος του: Το πολιτικό ταλέντο σε σκηνή χωρίς αντίπαλο

Αν αυτή η δημοσκόπηση ήταν ταινία, ο Νίκος Δένδιας θα ήταν ο μοναχικός καβαλάρης. Σκεφτείτε κάτι μεταξύ Κλιντ Ίστγουντ στο “Για μια Χούφτα Δολάρια” και Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο “Θα Χυθεί Αίμα”. Η διαφορά είναι πως εδώ δεν κυνηγάει κακούς, αλλά τους συναδέλφους του στο υπουργικό συμβούλιο, κι εκείνοι φαίνονται έτοιμοι να εγκαταλείψουν την κούρσα πριν καν αρχίσει. Ο Δένδιας παίρνει στο γενικό σύνολο το 26%, αφήνοντας πίσω τον Κυριάκο Πιερρακάκη με το διόλου ταπεινό 13% — αλλά κι αυτό μοιάζει περισσότερο με την «πλάκα της Εποχής των Παγετώνων».

Πολιτική μοναξιά: Ο Δένδιας σε ρόλο Σταλόνε

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, που είχε βρεθεί πιο κοντά σε Rocky χαρακτήρα (ο τύπος δεν τα παρατάει ποτέ), περιορίζεται σε 7%, αρκετά μακριά από τη χρυσή ζώνη. Και για τους υπόλοιπους; Έχουμε τον Κωστή Χατζηδάκη και τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να παλεύουν με ένα αμφίβολο 4%, ενώ ο Βασίλης Κικίλιας αρκείται σε 3%. Κάπου εδώ, οι μισοί ερωτηθέντες απαντούν “κανένας” (51%) — και κάπως έτσι η ελληνική πολιτική σκηνή μοιάζει περισσότερο με το “The Big Lebowski”, όπου κανείς δεν φαίνεται να αναλαμβάνει τα ηνία της κατάστασης.

Όπως θα έλεγε και ο Φρανσουά Μιτεράν αν ζούσε: «Η πολιτική είναι ένας αγώνας θέλησης». Στην περίπτωση του Δένδια, αυτή η θέληση φαίνεται να έχει διπλασιαστεί, αφήνοντας τους υπόλοιπους στο περιθώριο να παλεύουν για το υπόλοιπο της σκηνής.

Δεξιά κυριαρχία: Η ΝΔ βλέπει τον Δένδια… και αποθεώνει

Αν οι ψηφοφόροι της ΝΔ έκαναν spin-off ταινία, το σενάριο θα είχε έναν ήρωα: τον Νίκο Δένδια. Με ένα εντυπωσιακό 48%, κυριαρχεί απόλυτα, ενώ οι υπόλοιποι υπουργοί φαίνεται να έχουν τον ρόλο των κομπάρσων. Τι μας λέει αυτό; Ίσως πως η Νέα Δημοκρατία, παρά την πολυφωνία που επιδιώκει, καταλήγει να έχει έναν μόνο σταρ στο πολιτικό της ρεπερτόριο.

Όπως είχε πει και ο Γκάντι: «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν, μετά σε πολεμούν και τέλος… κερδίζεις». Ο Δένδιας, λοιπόν, έχει ήδη φτάσει στο τελικό στάδιο της πολιτικής επιβεβαίωσης, απολαμβάνοντας το προβάδισμα σε μια δημοσκόπηση που τον βάζει κατευθείαν στο Hall of Fame της κυβέρνησης.

Το μεγάλο ερώτημα: Ποιος θα τολμήσει να τον αμφισβητήσει;

Η μεγάλη απορία είναι αν κάποιος από τους υπουργούς ή βουλευτές θα προσπαθήσει να αμφισβητήσει αυτό το πολιτικό μονοπώλιο. Για την ώρα, φαίνεται πως ο Νίκος Δένδιας παίζει σόλο σε μια σκηνή που κανείς άλλος δεν έχει καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις. Και όπως είχε πει και ο μεγάλος Ντε Γκωλ: «Η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους πολιτικούς». Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, ο Δένδιας μοιάζει να ξέρει πολύ καλά τι κάνει.

Τσίπρας: Μικρή εκδήλωση, μεγάλες υποσχέσεις και παλιά κλισέ

Κι εκεί που νομίζαμε πως τα είχαμε δει όλα, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε το comeback του με μια μπαγιάτικη εκδήλωση που μάζεψε λιγότερο κόσμο απ’ ό,τι μια αποτυχημένη πρεμιέρα. Λιγότερα από 600 άτομα στο κοινό– η χωρητικότητα του δημοτικού θεάτρου – ο πρώην πρωθυπουργός μας θύμισε τον παλιό καλό Τσίπρα – αυτόν που θα καταργούσε τα μνημόνια «με ένα άρθρο και ένα νόμο». Αυτή τη φορά, βέβαια, οι υποσχέσεις για «άλλο δρόμο στην οικονομία» δεν συνοδεύτηκαν από αριθμούς ή κοστολόγηση. Γιατί να μπλέκουμε με λεπτομέρειες όπως οι αριθμοί όταν έχουμε τον… Τοτό να μας λέει πως θα συγκρουστεί με τα συμφέροντα;

Το αστείο όμως είναι ότι ακόμα και τα τσιμέντα της Κουμουνδούρου γελάνε με την ιδέα ότι ο Τσίπρας θα τα βάλει με τα μεγάλα συμφέροντα. Αν προσθέσεις και το λογιστήριο του κόμματος, έχεις ένα ανέκδοτο που παίζει παντού. Κι όμως, ο Τσίπρας παραμένει στο προσκήνιο, παλεύοντας να πείσει για την επιστροφή του με υποσχέσεις που θυμίζουν τα χρόνια της… αθωότητας. Όπως θα λέγαμε εμείς οι σοφοί: «Η πολιτική είναι το μέλλον που ψεύδεται με προοπτικές». Και εδώ, το μέλλον μοιάζει αβέβαιο.

Η μοναξιά του Αλέξη: Καμία διεθνής παρουσία

Ας πάμε και στα παρασκήνια. Η εκδήλωση μπορεί να είχε πολλές θεωρίες και υποσχέσεις, αλλά κανέναν προσκεκλημένο από το εξωτερικό. Ο Τσίπρας, ο οποίος κάποτε φωτογραφιζόταν δίπλα σε παγκόσμιους ηγέτες, τώρα κάνει εκδηλώσεις χωρίς διεθνή υποστήριξη. Για να το πούμε πιο ξεκάθαρα: όταν η οικονομία μιας χώρας εξαρτάται τόσο από το διεθνές περιβάλλον, μια εκδήλωση αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση είναι σαν να βλέπεις το Star Wars χωρίς τους Jedi – απλά δεν έχει νόημα.

Όπως έλεγε και ο Τσόρτσιλ: «Η πολιτική είναι η ικανότητα να προλέγεις τι θα συμβεί αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και το επόμενο έτος. Και μετά να εξηγείς γιατί δεν συνέβη». Με τέτοιες εκδηλώσεις, ο Τσίπρας μοιάζει να κάνει το πρώτο βήμα στην εξήγηση γιατί τα σχέδια για την οικονομία του δεν θα συμβούν ποτέ.

Όταν η Ιστορία παραχαράσσεται… και ο Τσίπρας το ξέρει

Αν κάτι μάθαμε από τον Αλέξη Τσίπρα, είναι ότι μπορεί να χειρίζεται το μικρόφωνο σαν έμπειρος stand-up comedian. Μόνο που αυτή τη φορά, η ατάκα του στο τέλος της ομιλίας του περί του λαϊκού μετώπου στη Γαλλία δεν πέτυχε. «Το λαϊκό μέτωπο στη Γαλλία ήρθε από τα κάτω», δήλωσε με στόμφο. Αν όμως κάποιος ανοίξει έστω ένα βιβλίο ιστορίας ή τουλάχιστον κάνει μια γρήγορη αναζήτηση στο Google, θα δει ότι αυτό είναι… ένα πανηγυρικό ψέμα.

Η αλήθεια; Το λαϊκό μέτωπο στη Γαλλία ήρθε από τα πάνω. Κάτι τύποι με κοστούμια κλείστηκαν σε δωμάτια, συζητήσανε, διαπραγματεύτηκαν και αποφάσισαν. Ούτε επαναστάσεις από τα κάτω, ούτε λαϊκές εξεγέρσεις. Κλασική πολιτική τακτική, βασισμένη σε αμοιβαία συμφέροντα και έναν φόβο για τον ανερχόμενο φασισμό. Αλλά, όπως φαίνεται, στον κόσμο του Τσίπρα, η Ιστορία μπορεί να παραλλάσσεται όσο χρειάζεται για να εξυπηρετεί το αφήγημα.

Γιατί όμως αυτό το «ψεματάκι»; Γιατί η αφήγηση του «λαού που εξεγείρεται» ταιριάζει καλύτερα στα νέα πολιτικά του σχέδια. Είναι πιο βολικό να λες πως τα κινήματα έρχονται από τα κάτω, παρά να παραδεχτείς ότι συχνά το πολιτικό παιχνίδι είναι στημένο από τους ισχυρούς σε κλειστές αίθουσες. Το ερώτημα είναι: ποιον προσπαθεί να πείσει; Τον εαυτό του ή το κοινό του;

Το λαϊκό μέτωπο στη Γαλλία, κύριε Τσίπρα, δεν ήρθε από τις πλατείες, αλλά από το γραφείο. Και εσείς το ξέρετε καλύτερα από τον καθένα.

ΣΥΡΙΖΑ: Η σκιά του Κασσελάκη και το παρασκήνιο της εκδήλωσης

Αν νομίζετε πως η εκδήλωση ήταν απλά για την οικονομία, κάνετε λάθος. Ό,τι λέει και ό,τι κάνει ο Τσίπρας περνάει πλέον από το μικροσκόπιο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης στον ΣΥΡΙΖΑ. Η Αθήνα Λινού ήταν στο κοινό, αλλά οι πληροφορίες λένε πως δεν υπάρχουν σκέψεις για επιστροφή της στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ένα τέτοιο σενάριο θα έκανε τον Παύλο Πολάκη να χτυπιέται (κυριολεκτικά), αλλά εδώ δεν είναι αυτό το θέμα.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι; Η απουσία του Στέφανου Κασσελάκη, που δεν προσεκλήθη. Τώρα, αν τον καλούσαν, θα πήγαινε; Αυτό παραμένει το μεγάλο ερώτημα. Αλλά ακόμη κι αν δεν είχε αποκλειστεί, θα ήταν δύσκολο να δώσει το παρών μετά το περιβόητο «Αλέξη, αν θέλεις έλα να αναλάβεις». Κι έτσι, ο Τσίπρας μένει μόνος στη σκηνή, χωρίς τον άνθρωπο που απειλεί να γίνει το κέντρο της προσοχής στο ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως είχε πει και ο Μακιαβέλι: «Οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με τα μάτια παρά με τα χέρια». Και με αυτά που είδαμε σε αυτή την εκδήλωση, τα μάτια μας μας λένε ότι το πολιτικό μέλλον του Τσίπρα είναι αβέβαιο, γεμάτο κλισέ υποσχέσεις και παλιά ανέκδοτα που δεν γελούν πια ούτε οι πιο φανατικοί του.

Κασσελάκης από τον πρώτο γύρο: Η σαρωτική επέλαση και οι υπόλοιποι στη… γωνία

Αγαπητοί αναγνώστες, με τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης Interview, όλα δείχνουν πως ο Στέφανος Κασσελάκης, σαν άλλος κινηματογραφικός «The One» από το Matrix, ετοιμάζεται να βγει νικητής από τον πρώτο κιόλας γύρο αν και είναι αποκλεισμένος από υποψήφιος. Ναι ναι μην γελάτε καθόλου, με το εντυπωσιακό 47,2% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να τον στηρίζει, ο Κασσελάκης δεν αφήνει πολλά περιθώρια στους αντιπάλους του. Για όσους ακόμα ελπίζουν σε ανατροπή, η δημοσκόπηση είναι ξεκάθαρη: το double score του Κασσελάκη απέναντι στους αντιπάλους του μοιάζει σαν πολιτικό τρίποντο στον πρώτο γύρο. Διαγράψτε τον γιατί προκοπή δεν κάνετε, ακούτεεεεε…

Οι υπόλοιποι παίκτες: Φάμελλος και Πολάκης… στη σκιά του πρωταγωνιστή

Ο Σωκράτης Φάμελλος, με το 22,9%, μοιάζει να παλεύει για έναν ρόλο στο παρασκήνιο, ενώ ο Παύλος Πολάκης, με 11,9%, μας θυμίζει τον αιώνιο “bad boy” που περιμένει τη στιγμή του, αλλά μάλλον αυτή η στιγμή δεν θα έρθει σύντομα. Σαν να παρακολουθούμε το Game of Thrones, όπου όλοι περιμένουν τον τελικό νικητή, οι δύο τους φαίνεται να δίνουν τη μάχη τους στο παρασκήνιο, χωρίς όμως να απειλούν σοβαρά τον βασικό παίκτη.

ΠΑΣΟΚ: Η ελεύθερη πτώση μετά την άνοδο

Κι ενώ το σκηνικό στον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει εκδρομή για τον Κασσελάκη με προδιαγεγραμμένο τέλος, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να μην εκτοξεύεται από την επανεκλογή του παλιού, με το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη να ζει τη δική του Titanic στιγμή. Η δημοσκόπηση δείχνει ότι το κόμμα της κεντροαριστεράς δεν έχει καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει την αρχική δυναμική που είχε μετά την εκλογή Ανδρουλάκη. Οι πράσινες σημαίες δείχνουν να μαραίνονται και ο πολιτικός ρόλος του ΠΑΣΟΚ να απομακρύνεται από τον πρωταγωνιστικό ρόλο που οραματίστηκαν κάποιοι. Και καλό το ρετρό ΠΑΣΟΚ για χαβαλέ αλλά δε αποτελεί κυβερνητική λύση για τους πολίτες, γιατί τον χαβαλέ πολύ αγάπησαν αλλά δεν τον έκαναν πρωθυπουργό.

Νίκος Παππάς: Ο Βρούτος που ποτέ δεν έφτασε στον Καίσαρα

Βλέπεις τον Νίκο Παππά να προσπαθεί να φορέσει το «κοστούμι του αρχηγού» και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να τον λυπηθείς. Είναι σαν να παρακολουθείς έναν παλιό ηθοποιό που προσπαθεί να επιστρέψει στη σκηνή με μια νέα παράσταση, αλλά το κοινό έχει προχωρήσει, έχει αλλάξει σινεμά. Κάποτε είχε τον ρόλο του «μάρτυρα» με το περιβόητο 13-0, που του έδινε μια αύρα ηρωισμού, κάνοντας τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ να τον βλέπουν σαν τον Al Pacino στον “Σημαδεμένο”. Σήμερα όμως; Σήμερα, ο Παππάς παίζει τον Βρούτο που δεν μπορεί να καταλάβει ότι το μαχαίρι του έχει σκουριάσει.

Και ξέρουμε πώς τελειώνει αυτό, έτσι δεν είναι; Όπως λέει και το γνωστό ρητό: «Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς». Ο Παππάς λοιπόν, πασχίζει να μείνει στο παιχνίδι, κάνοντας αλλεπάλληλες παρεμβάσεις που δεν πείθουν ούτε τους πιο πιστούς του ΣΥΡΙΖΑ. Τον βλέπουμε να ακολουθεί τις πληροφορίες για τις κινήσεις του Τσίπρα, σαν μαθητής που αντιγράφει τον δάσκαλό του, προσπαθώντας να πείσει πως είναι ακόμα εδώ, ακόμα ενεργός.

Το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ: Μαχαιρώματα και ίντριγκες χωρίς τέλος

Αλλά το μεγάλο δράμα βρίσκεται αλλού. Στον ΣΥΡΙΖΑ, εκεί όπου η καθημερινή πολιτική δράση θυμίζει κάτι από Game of Thrones, μόνο που αντί για δράκους έχουμε διαγραφές και αποκλεισμούς. Στόχος; Να εξαφανίσουν από προσώπου γης τον Στέφανο Κασσελάκη. Ο Παππάς, με τους υπόλοιπους συντρόφους, ψάχνει να βρει τρόπο να δείξει πως το κόμμα ασχολείται με αντιπολιτευτικό έργο, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: οι τελευταίες εβδομάδες μοιάζουν περισσότερο με μαραθώνιο εκκαθαρίσεων.

Και τώρα, τα κακά νέα για τον Παππά: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πρόκειται να μπει ποτέ στο παιχνίδι του. Ποτέ. Ξεχάστε το. Ο πρωθυπουργός έχει πάρει την απόφαση να μην αντιπαρατεθεί ποτέ μαζί του στην Ολομέλεια της Βουλής. Είναι σαν να παίζει σε άλλη ταινία, σε άλλο σκηνικό. Ο Μητσοτάκης αφήνει άλλους από την κυβέρνηση να ασχολούνται με τον Παππά, ενώ εκείνος έχει επιλέξει τον δικό του βασικό αντίπαλο: τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Για τον Μητσοτάκη, ο Παππάς είναι απλά μια σκιά που δεν χρειάζεται καν να διαχειριστεί.

Ο Ανδρουλάκης ως βασικός αντίπαλος: Ένα παιχνίδι για δύο

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει το δικό του πολιτικό παιχνίδι και αυτό περιλαμβάνει μόνο έναν αντίπαλο: τον Νίκο Ανδρουλάκη. Είναι αυτός που θα παίξει το ρόλο του βασικού αντιπάλου για την επόμενη τετραετία. Στον Ανδρουλάκη πόνταρε το Μαξίμου και αυτόν θέλουν για αντίπαλο που θα τους εξασφαλίσει ακόμα μια τετραετία ακόμα και αν χρειαστεί να συνεργαστεί με τη ΝΔ.

ΠΑΣΟΚ: Από την ομόνοια στη διχόνοια με soundtrack… τη Διαμαντοπούλου

Και ξαφνικά, ο Νίκος Ανδρουλάκης αποφάσισε να δώσει ρόλο-κλειδί στην Άννα Διαμαντοπούλου, και τα πρώτα πολιτικά όργανα άρχισαν να βαράνε. Τι κι αν η παραδοσιακή παροιμία λέει «Η ομόνοια σπίτια χτίζει, η διχόνοια τα γκρεμίζει» – η Διαμαντοπούλου δεν έχασε την ευκαιρία να το θυμίσει στον Χάρη Δούκα, τον οποίο φαίνεται να προσπερνά πολιτικά πιο εύκολα κι από τον Τζέιμς Μποντ σε σκηνή καταδίωξης. Το *νέο ΠΑΣΟΚ* μοιάζει περισσότερο με σίκουελ παλιού πολιτικού δράματος, όπου όλοι είναι με το χέρι στην καρέκλα περιμένοντας να δουν ποιος θα παραγκωνίσει ποιον.

Ανδρουλάκης: Απομόνωση και «ξεδόντιασμα» αντιπάλων

Ας μην κρυβόμαστε, η πλευρά Δούκα έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι ο Ανδρουλάκης παίζει το παιχνίδι της «απομόνωσης». Σαν άλλος Don Corleone, ο Ανδρουλάκης δείχνει να ξεκινά από τον «αδύναμο κρίκο», με στόχο να σιγουρέψει την απόλυτη κυριαρχία του στο κόμμα. Ο Χάρης Δούκας, χωρίς σημαντικές συμμαχίες και πολιτικό έρεισμα, είναι μάλλον το πρώτο θύμα αυτής της τακτικής. Και δεν είναι τυχαίο ότι η επιλογή της Διαμαντοπούλου για τον πολιτικό σχεδιασμό δίνει ένα καθαρό μήνυμα: Το ΠΑΣΟΚ κοιτάει όλο και περισσότερο προς το κέντρο, και αν κλείσει και λίγο το μάτι στη Νέα Δημοκρατία… ε, δεν θα εκπλαγούμε.

Αλλά ας θυμηθούμε και την σοφία του Μακιαβέλι: «Ο ηγεμόνας πρέπει να γνωρίζει πότε να είναι λιοντάρι και πότε αλεπού». Ο Ανδρουλάκης, μάλλον, αποφάσισε να ακολουθήσει την αλεπού, αφήνοντας τα λιοντάρια να παλεύουν μεταξύ τους για τον έλεγχο του κόμματος.

Η Διαμαντοπούλου ως στροφή στο κέντρο: Σενάριο συνεργασίας με τη ΝΔ;

Η ανάθεση του πολιτικού σχεδιασμού στην Άννα Διαμαντοπούλου δεν είναι μόνο μια κίνηση στρατηγικής. Είναι το κλείσιμο του ματιού προς το κέντρο, ίσως και κάτι παραπάνω. Ο Ανδρουλάκης δείχνει να σχεδιάζει την επόμενη μέρα του ΠΑΣΟΚ με σενάρια συνεργασίας με τη ΝΔ. Σκεφτείτε το σαν μια σκηνή από το The Godfather όπου οι αντίπαλοι κάνουν τους υπολογισμούς τους πριν τη μεγάλη σύγκρουση. Ο Ανδρουλάκης μπορεί να μην είναι ο Michael Corleone, αλλά σίγουρα ξέρει πώς να διαλέγει στρατηγικά τους συμμάχους του, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να αγνοήσει τις φωνές διαφωνίας από την πλευρά Δούκα.

Δούκας: Η αντίδραση και τα «καρφιά»

Από την άλλη πλευρά, ο Χάρης Δούκας δεν κάθισε αμέτοχος. Με δηλώσεις που θύμισαν έναν απογοητευμένο χαρακτήρα από την «Καρδιά του Σκότους», άφησε αιχμές για τις επιλογές προσώπων, κάνοντας ξεκάθαρο πως δεν του αρέσει το μονοπρόσωπο σύστημα που διαμορφώνεται στο νέο ΠΑΣΟΚ. Αλλά ας μην γελιόμαστε, σε αυτό το παιχνίδι ο Δούκας παλεύει χωρίς τα δυνατά χαρτιά που θα του έδιναν πραγματική πολιτική δύναμη. Όπως θα έλεγε και ο Τσόρτσιλ: «Η πολιτική είναι το παιχνίδι των δυνατών». Και για τον Δούκα, η σκακιέρα μοιάζει να έχει στηθεί εναντίον του.

Το ΠΑΣΟΚ σε σταυροδρόμι: Ο δρόμος προς το κέντρο ή την εσωστρέφεια;

Κι ενώ το ΠΑΣΟΚ πολύ εύκολα από τα πανηγύρια να γυρίσει στη δική του εσωστρέφεια, η μάχη για την επόμενη μέρα του κόμματος μόλις ξεκίνησε. Ο Ανδρουλάκης κινείται με αποφασιστικότητα προς το κέντρο, ενώ η εσωτερική αντιπολίτευση προσπαθεί να βρει το βήμα της. Το μόνο βέβαιο είναι ότι τα πολιτικά όργανα μόλις ξεκίνησαν, και τα βλέμματα είναι στραμμένα στο ποιος θα αντέξει μέχρι το τέλος.

Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, μάλλον το σκηνικό θυμίζει περισσότερο αρχαία τραγωδία παρά σοβαρή πολιτική σκηνή.

Πρόωρες οι εκτιμήσεις αυτές ασφαλώς. Αλλά κάθε κίνηση έχει το νόημά της. Θα φανεί στην πορεία τι ακριβώς θέλει ο Ανδρουλάκης και πού στοχεύει.

Και κάπως έτσι, αγαπητοί αναγνώστες, φτάνουμε στο τέλος του σημερινού επεισοδίου των Hard Talks. Ανασχηματισμοί έρχονται, πολιτικά φαντάσματα περιφέρονται, και ο Αλέξης με τον Τοτό συνεχίζουν τις προσπάθειές τους να συγκρουστούν με τα συμφέροντα, ενώ ο Δένδιας μοιάζει να τρέχει μόνος του σε μια πολιτική κούρσα χωρίς αντιπάλους. Μείνετε συντονισμένοι, γιατί το πολιτικό θρίλερ συνεχίζεται και η συνέχεια θα έχει ακόμα περισσότερες ανατροπές!

• Αλέξης Τσίπρας
• Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Χρήστος Σταϊκούρας