Ανασχηματισμός… το Μαξίμου τρέχει να προλάβει τα ονόματα – Όταν το «rebranding» γυρίζει μπούμερανγκ με κράξιμο στον… Τσίπρα – «Ξεκινάμε»… και όποιον πάρει ο άνεμος από την Καρυστιανού

Δεν περίμεναν καν να φτάσει η δικογραφία στη Βουλή για να αρχίσουν τα τηλέφωνα. Στα κυβερνητικά γραφεία η Παρασκευή ακούγεται ήδη σαν… deadline, όχι ως ενδεχόμενο. Και ο λόγος είναι προφανής: το περιεχόμενο της δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει να καθορίζει πολιτικές τύχες πριν καν ανοίξει επισήμως ο φάκελος.

Το Μαξίμου θέλει καθαρό πεδίο. Και το μήνυμα που διακινείται είναι σχεδόν τελεσίγραφο: όποιος αναφέρεται, φεύγει. Όχι μετά από αξιολόγηση, όχι μετά από πολιτική διαχείριση – άμεσα. Μια γραμμή που παραπέμπει περισσότερο σε damage control παρά σε ανασχηματισμό στρατηγικής.

Οι πρώτες «λίστες» ήδη κυκλοφορούν στους διαδρόμους. Κεφαλογιάννης και Βαρτζόπουλος θεωρούνται, σύμφωνα με πληροφορίες, εκτός κάδρου χωρίς πολλά-πολλά. Για τον Τσιάρα το πράγμα είναι πιο σύνθετο – όχι τόσο νομικά όσο πολιτικά. Αλλά σε τέτοιες συνθήκες, η λεπτομέρεια χάνεται. Και η εικόνα μετρά περισσότερο από το περιεχόμενο.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιοι θα φύγουν. Είναι αν αυτός ο ανασχηματισμός θα μείνει σε «χειρουργικές» κινήσεις ή αν θα ανοίξει κανονικό ντόμινο. Γιατί όταν ανοίγει η πόρτα, δύσκολα κλείνει με δύο-τρεις αλλαγές.

Σε κάθε περίπτωση, ο χρόνος πιέζει. Και αυτή τη φορά, δεν είναι ο πολιτικός σχεδιασμός που οδηγεί τις εξελίξεις – αλλά η δικογραφία.

Όταν το «rebranding» γυρίζει μπούμερανγκ

Στον Alpha 9.89 δεν έγινε απλώς μια ακόμη συνέντευξη. Ήταν από αυτές τις στιγμές που το εσωκομματικό μετατρέπεται σε δημόσιο κατηγορητήριο. Ο Τρύφων Αλεξιάδης δεν άφησε περιθώρια παρερμηνειών: «πολιτική αθλιότητα» για τις θέσεις Βασιλειάδη περί αυτοδιάλυσης και –κυρίως– ευθεία απαίτηση να μιλήσει ο Τσίπρας.

Το ενδιαφέρον δεν είναι η ένταση. Είναι η στόχευση. Γιατί τα πυρά μπορεί να έφυγαν προς Βασιλειάδη, αλλά το μήνυμα είχε ξεκάθαρο αποδέκτη. Στην Κουμουνδούρου διαβάζουν πλέον κάθε τέτοια παρέμβαση ως πίεση προς τον Τσίπρα να ξεκαθαρίσει: επιστροφή με όρους «παλιάς συνταγής» ή σιωπηρή ανοχή σε σενάρια ανασύνθεσης που θυμίζουν… demolition αντί για rebranding.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί όταν τα στελέχη ζητούν δημόσια «γραμμή» από τον πρώην αρχηγό, σημαίνει ότι η γραμμή δεν υπάρχει. Ή –ακόμη χειρότερα– ότι υπάρχουν πολλές.

Το πολιτικό παράδοξο; Ο ΣΥΡΙΖΑ συζητά αν πρέπει να διαλυθεί, πριν καν αποφασίσει πώς θα επιβιώσει. Και αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι σύμπτωμα.

«Ξεκινάμε»… και όποιον πάρει ο άνεμος

Η Μαρία Καρυστιανού πάτησε το κουμπί. Κόμμα, σποτ, σύνθημα, αφήγημα. Και –το κυριότερο– πολιτικός χώρος. Γιατί αυτό που παρουσιάστηκε δεν είναι απλώς μια ακόμα πρωτοβουλία «αγανακτισμένων πολιτών». Είναι μια απόπειρα να μεταφραστεί η κοινωνική οργή σε πολιτική πρόταση. Ή, πιο κυνικά, σε πολιτικό ποσοστό.

Το timing δεν είναι καθόλου τυχαίο. Με τα Τέμπη να παραμένουν ανοιχτή πληγή, τη δίκη να ξεκινά και με τα σκάνδαλα να σωρεύονται και με την αντιπολίτευση κατακερματισμένη, κάποιος έπρεπε να δοκιμάσει να εκφράσει το «κανένας δεν μας εκπροσωπεί». Η Καρυστιανού το επιχειρεί. Με όρους ηθικής υπεροχής, όχι κομματικής εμπειρίας.

Το ερώτημα είναι άλλο: μπορεί η οργή να γίνει δομή; Γιατί άλλο το σύμβολο –η κλεψύδρα που σπάει– και άλλο ο μηχανισμός. Άλλο το «Εμείς» και άλλο το ποιοι είναι αυτοί που το συγκροτούν.

Στα παρασκήνια, πάντως, ήδη μετράνε. Στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν διαρροές από μια δεξαμενή που έτσι κι αλλιώς έβραζε. Στο ΠΑΣΟΚ ανησυχούν για έναν ακόμη «παίκτη» στον χώρο της διαμαρτυρίας. Και στο Μαξίμου… κρατούν σημειώσεις, γιατί κάθε νέο κόμμα είναι και ένας νέος αστάθμητος παράγοντας.

Το μόνο βέβαιο; Η λέξη «ελπίδα» επιστρέφει στο πολιτικό λεξιλόγιο. Το αν θα μείνει σύνθημα ή θα γίνει αποτέλεσμα, είναι άλλη ιστορία. Και συνήθως, πιο σκληρή.

• Αλέξης Τσίπρας
• ΟΠΕΚΕΠΕ