Δημοσίευση: ’
«And the Oscar goes to… η ανθεκτικότητα της Πλεύσης» – Καραμανλής και Βενιζέλος σε “Stranger Things” των Βαλκανίων – Mission: Αργυρός – Η Κίμπερλι που αγάπησε το μπουζούκι
Μπορεί να είπε κάποτε ο Τσόρτσιλ πως «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα», αλλά δεν είχε προβλέψει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.
Μπορεί να είπε κάποτε ο Τσόρτσιλ πως «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα», αλλά δεν είχε προβλέψει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.
Στις μετρήσεις του μεταπασχαλινού μικρόκοσμου, η Νέα Δημοκρατία κάνει come back όπως ο Μπρένταν Φρέιζερ στον Whale. Συγκινεί με την παλιά αίγλη, αλλά όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι έτοιμη να κολυμπήσει χωρίς βαρίδια. Μια-δυο μονάδες πάνω στις μετρήσεις, μετά τις πασχαλινές «παροχές», αλλά όχι αρκετές για να μιλήσουμε για σεναριακή ανατροπή.
Το κοινό, πάντως, έχει αλλάξει κανάλι. Η οικονομία επιστρέφει στην κορυφή της ατζέντας, και η ακρίβεια στρογγυλοκάθεται στο θρόνο, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ της Μέριλ Στριπ στην ταινία The Iron Lady. Αλλά εδώ δεν έχουμε Μέριλ. Έχουμε κυβερνητικούς υπερφορολογητές, που, κατά το 53,8% των πολιτών, προσφέρουν «ανάπτυξη» με το αζημίωτο.
«Πάτωμα, παύλα, πρόβλημα»
Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλοτε golden boy των δημοσκοπήσεων, τώρα θυμίζει εκείνον τον ηθοποιό που δεν πήγε ποτέ να παραλάβει το Όσκαρ του. Στο 6,5%, το κόμμα παλεύει με τον εαυτό του και με τη βαρύτητα – ανίκανo να σηκώσει τα μάτια, πόσω μάλλον το ποσοστό του. Ούτε καστ δεν έχει για το σίκουελ.
Κι ενώ η Πλεύση Ελευθερίας κινείται με τη σιγουριά της Ζωής σε δίκη live-streaming, το ΠΑΣΟΚ περπατά σε τεντωμένο σκοινί χωρίς σκηνοθέτη. Στρατηγική ή αυθορμητισμός; Συνεργασία ή μοναχική πορεία; Οι ψηφοφόροι απαντούν… ναι. Το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη στέκεται σαν τον Ντι Κάπριο πριν τον Revenant: τα έχει φάει όλα στη μάπα και ακόμα περιμένει το Όσκαρ.
«Ο Τιτανικός δεν βυθίζεται στη δεύτερη θέση»
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα βγει πρώτος, αλλά ποιος θα προλάβει να σωθεί στη σχεδία. Στο σενάριο των επόμενων εκλογών, η δεύτερη θέση έχει γίνει το πιο περιζήτητο supporting role. Η Πλεύση έχει καταφέρει, παρά τις προβλέψεις, να ισορροπεί γύρω από το 14%, αποδεικνύοντας πως η συνέπεια και η καθαρή στόχευση –χωρίς φιοριτούρες και τηλεοπτικά χαμόγελα– μετράνε.
Και κάπως έτσι, ο παλιός δικομματισμός παίζει το remake του Gone with the Wind (Όσα παίρνει ο άνεμος), αλλά το κοινό κοιτάζει τις spin-off σειρές.
«Η πολιτική δεν είναι θέατρο. Είναι κακό θέατρο»
(Μπέρτολτ Μπρεχτ)
Η πολιτική σκηνή, περισσότερο από ποτέ, θυμίζει απονομή βραβείων σε λάθος αίθουσα. Η Νέα Δημοκρατία πανηγυρίζει, αλλά κανείς δεν την αποθεώνει – το χειροκρότημα είναι από ηχολήπτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παίζει ούτε δεύτερο ρόλο, αλλά μοιάζει να έχει μείνει έξω από το casting. Το ΠΑΣΟΚ παλεύει να θυμίσει ότι ήταν κάποτε πρωταγωνιστής, μόνο που το σενάριο δεν το έχει διαβάσει κανείς. Και η Πλεύση… well, η Πλεύση έχει τουλάχιστον σκηνοθέτη.
Μπορεί να είπε κάποτε ο Τσόρτσιλ πως «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα», αλλά δεν είχε προβλέψει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.
Plot twist: η επανένωση της Κεντροαριστεράς
Το μόνο στοιχείο που δείχνει να ταράζει τις ήρεμες λίμνες της Αριστεράς είναι η επιθυμία του 52,7% για ένα ενιαίο σχήμα που θα μπορούσε να κερδίσει τη ΝΔ. Κοινώς, όσο υπάρχουν ακόμα θεατές που πιστεύουν σε happy end, υπάρχει ελπίδα για reboot. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να πέσουν οι τίτλοι τέλους στο τωρινό σενάριο.
Το ερώτημα παραμένει: θέλουμε συνέχεια ή spin-off; Και –κυρίως– με ποιους ηθοποιούς;
«Ηγεσία είναι η ικανότητα να μεταφράζεις το όραμα σε πραγματικότητα»(Ουόρεν Μπένις, πολιτικός επιστήμονας
Στις σημερινές δημοσκοπήσεις, δεν φαίνεται να έχει απομείνει πολύ όραμα – ούτε και πολλοί μεταφραστές. Αλλά το κοινό επιμένει να ελπίζει. Προς το παρόν, οι προβολές συνεχίζονται. Και τα εισιτήρια κόβονται με το σταγονόμετρο.
Θα γυριστεί ποτέ το sequel;
Ή μήπως θα ζήσουμε το πρώτο πραγματικά κακό remake της Μεταπολίτευσης;
Ωπα, ρε μεγάλε!
Βγαίνει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ και λέει ότι ένας «Εξειδικευμένος επιστήμονας» αμφισβητεί το οπτικό υλικό του μοιραίου τρένου. Αυτός ο «Ιταλός ειδικός» ονομάζεται Φεντερίκο Καράσκο και είναι συνεργάτης του κ.Κοκοτσάκη.
Μέχρις εδώ καλά. Επιστήμονας ο άνθρωπος και μάλιστα εξειδικευμένος, κάτι θα ξέρει. Θα ΄χει σπουδάσει το αντικείμενο και προφανώς μιλάει μετά λόγου γνώσεως.
Τι κάνεις τότε; Ψάχνεις το βιογραφικό του. Κι εκεί βλέπεις ότι έχει σπουδάσει στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, και λές εντάξει, πάμε παρακάτω.
Όμως, καθώς προχωράς στο βιογραφικό του, βλέπεις πράματα και θάματα. Εχει ιδρύσει αρκετές εταιρείες( για ομοιοπαθητική, αξιολόγηση start ups κλπ), συμμετέχει σε σεμινάρια spystories(Ωπα! Να και τα κατασκοπευτικά) και μίλησε πρόσφατα στην Κρήτη με θέμα «Metaverse και Εμπόριο, Διαφήμιση, Branding, Τουρισμός, Εκπαίδευση, Ενημέρωση». Συγγνώμη, ρε παιδιά, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με έναν ειδικό της Πληροφορικής, αλλά με έναν πολυτάλαντο επιστήμονα και επιχειρηματία που «όλα στα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει»… Τι να σας πώ. Μπροστά σε τέτοιες περιπτώσεις καλό είναι να κουμπώνεται κανείς. Μπορεί να ΄χει δίκιο ο Καράσκο π.χ.στο θέμα του οπτικού υλικού, αλλά τέτοια πολυπραγμοσύνη και τόσες δραστηριότητες σε πολλούς-και άσχετους μεταξύ τους- τομείς, λογικό είναι να δημιουργούν ερωτήματα και απορίες. Γι αυτό-λέμε εμείς τώρα- μήπως θα έπρεπε να είναι κάπως προσεκτικός ο ΣΥΡΙΖΑ που μίλησε υμνητικά για τον Καράσκο; Μήπως όφειλαν εκεί στην Κουμουνδούρου να ρωτήσουν πρώτα, να διερευνήσουν και να μάθουν γι αυτόν τον «εξειδικευμένο επιστήμονα»;
Αν ήδη το έχουν κάνει, πάει καλά. Αν όμως υπάρχουν τίποτε κενά ή κάποιες υπερβολές ή σκοτεινά σημεία-λέμε εμείς τώρα- στο βιογραφικό του Καράσκο, τότε θα εκτεθούν. Ετσι δεν είναι;
Στη γωνία ο Αδωνις…
Εμεις σας τα λέγαμε. Ότι η σχέση του πρωθυπουργού με τον Αδωνι Γεωργιάδη περνάει κρίση. Μεγάλη κιόλας…Την τελευταία στιγμή τον κράτησε στο υπουργικό σχήμα κατά τον πρόσφατο ανασχηματισμό.
Αλλά αυτό που έγινε τώρα με τον Πολάκη, παραείναι προκλητικό για να το καταπιεί ο Αδωνις. Για την καταδίκη του Πολάκη, λέμε, στο θέμα του ΚΕΕΛΠΝΟ(Πουλής κλπ). Μιλάμε για δικαίωση του Γεωργιάδη στην κόντρα του με τον Κρητικό, τουλάχιστον μέχρι τώρα(εκκρεμεί η δίκη στο Εφετείο).
Ο Αδωνις, λοιπόν, νιώθει δικαιωμένος και πανηγυρίζει αλλά η κυβέρνηση και η ΝΔ…μιλιά! Τίποτε, ρε παιδάκι μου. Και κάτι εξηγήσεις από την Σδούκου ότι η κυβέρνηση δεν σχολιάζει αποφάσεις της Δικαιοσύνης, είναι επιεικώς για κλάματα. Δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει ο πάγος από το Μαξίμου και μέχρι που θα φτάσει η κόντρα. Εκτός κι αν τίποτε…έκτακτο-πρόωρες εκλογές, φερ΄ειπείν- αναγκάσει και τις δυό πλευρές να μονιάσουν.
Μετά από τις εκλογές, και ανάλογα με το αποτέλεσμα, βλέπουμε…
Μικρο-πονηριές…
Είναι «τσακάλι» αυτός ο Δούκας: Με αφορμή το μπλάκ άουτ στην Ιβηρική, έστειλε επιστολή σε υπουργούς, υφυπουργούς και λοιπούς αρμόδιους και τους λέει ότι το καλοκαίρι υπάρχει κίνδυνος να πάθουμε στην Αθήνα τα ίδια με την Ισπανία γιατί θα υπάρχει μεγάλη κατανάλωση ρεύματος λόγω αύξησης των τουριστών.
Ρωτάει, λοιπόν, τι κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες για να αποφευχθεί ο κίνδυνος μπλάκ άουτ και τους ζητάει να τον ενημερώσουν σχετικά με τον προγραμματισμό και τα μέτρα που λαμβάνονται.
Θα μου πείς τώρα, τι το κακό βλέπετε σ΄αυτή την πρωτοβουλία του Δούκα. Μα προς θεού, κανένα κακό. Απλώς θα μπορούσε να ζητήσει υπηρεσιακά ενημέρωση από τους αρμόδιους για την κατάσταση του δικτύου και τα συναφή και μετά να ανακοινώσει αν θεωρεί τα μέτρα επαρκή ή όχι.
Επομένως, η επιστολή την οποία έδωσε στη δημοσιότητα, κρύβει μια μικρο-πονηριά: Αν συμβεί το απευκταίο, θα βγεί ο Δήμαρχος και θα διαλαλεί «Να, εγώ σας το ΄λεγα».
Ελπίζουμε να μην τον αδικούμε τον κ.Δούκα. Και πολύ περισσότερο ελπίζουμε να είναι έτοιμη η Αθήνα-π.χ. στον τομέα των σκουπιδιών- ώστε να μην παρουσιάζει απωθητικό θέαμα τους μήνες που έρχονται…
Καραμανλής και Βενιζέλος σε “Stranger Things” των Βαλκανίων
(με soundtrack το “Ιδίων Θερμοκρασιών” και υπότιτλους στα ελληνοτουρκικά)
Όταν μια εκδήλωση βιβλίου εξελίσσεται σε πολιτικό teaser trailer, κάτι σημαίνει. Όχι απαραίτητα ότι θα γίνει σίκουελ, αλλά τουλάχιστον ότι κάποιοι επιμένουν να εμφανίζονται στο ίδιο πλάνο – έστω και αν δεν μιλούν. Ο Κώστας Καραμανλής, ο άνθρωπος που κάνει πολιτική όπως ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις κάνει σινεμά (με σπάνιες αλλά θορυβώδεις εμφανίσεις), θα είναι εκεί. Σιωπηλός. Πάλι.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αντιθέτως, έχει το μικρόφωνο και την πρόθεση να το χρησιμοποιήσει. Το θέμα; Το νέο βιβλίο του Γιάννη Βαληνάκη για μια νέα στρατηγική απέναντι στην Τουρκία. Το timing; Ιδανικό, αν λάβουμε υπόψη τις πρόσφατες εξάρσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για το Κυπριακό. Το πολιτικό φόντο; Μια Ελλάδα που έχει στρατηγική σχέση με την τακτική του βλέποντας και κάνοντας.
«Το βλέμμα της σιωπής»: η πολιτική τέχνη του να μη λες τίποτα
Ο Καραμανλής παραμένει ο μοναδικός πολιτικός στην Ελλάδα που κατορθώνει να δημιουργεί αίσθηση απλώς και μόνο με την παρουσία του. Δεν χρειάζεται να μιλήσει – το γεγονός ότι δεν μιλάει λέει πολλά. Σαν τον Μάρλον Μπράντο στο Αποκάλυψη Τώρα (Apocalypse Now): δεν τον βλέπεις πολύ, αλλά όταν εμφανίζεται, το φως χαμηλώνει μόνο του.
Όμως το σιωπηλό charisma έχει τα όριά του. Ειδικά όταν η Τουρκία παίζει με τους χάρτες της Κύπρου και οι γεωπολιτικές ισορροπίες κάνουν θραύση σε κάθε talk show, το να είσαι εκεί αλλά να μην λες τίποτα μπορεί να είναι και υπενθύμιση απουσίας. Παραφράζοντας τον ο Κινέζο φιλόσοφο Λάο Τσε :
«Η σιωπή είναι το όπλο των μεγάλων ηγετών. Αλλά μόνο όταν έχει προηγηθεί η πράξη.»
Ο Βενιζέλος και η επιστροφή του “μεγάλου διαλείμματος”
Αντίθετα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ετοιμάζεται για encore. Μπορεί να μη βρίσκεται στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, αλλά όταν μιλά για διεθνές δίκαιο, γεωπολιτικές στρατηγικές και τη «μεγάλη εικόνα», γίνεται κάτι μεταξύ Άαρον Σόρκιν και Χένρι Κίσινγκερ – γρήγορος, οξυδερκής, και με ατάκες που απαιτούν rewind.
Είναι ο μόνος που μπορεί να ξεκινήσει από το Δίκαιο της Θάλασσας και να καταλήξει στον Ξενοφώντα χωρίς να χάσει κοινό. Και σε εποχές που η εξωτερική πολιτική εξαντλείται σε δηλώσεις του τύπου «κρατάμε χαμηλά την ένταση», οι παρεμβάσεις του θυμίζουν πως η πολιτική κάποτε ήταν και τέχνη. Όχι μόνο marketing.
Η γεωπολιτική δεν περιμένει τα panel
Η αλήθεια είναι πως η Τουρκία έχει μπει στο στάδιο «δημιουργική ένταση». Με νέα ανοίγματα στο Κυπριακό και με αναβαθμισμένο εξοπλισμό εσωτερικής προπαγάνδας, ο Ερντογάν φροντίζει ώστε καμία εβδομάδα να μην είναι αδιάφορη. Η Ελλάδα; Στήνει events.
Σε αυτό το πλαίσιο, το γεγονός ότι δύο πρώην κορυφαίοι πολιτικοί ηγέτες θα παραστούν στην ίδια εκδήλωση για την τουρκική στρατηγική αποκτά νόημα. Όχι επειδή θα αλλάξει κάτι δραματικά. Αλλά γιατί θυμίζει πως υπήρξε κάποτε μια εποχή όπου οι αποφάσεις δεν περνούσαν μόνο από τηλεοπτικά πάνελ και σφυγμομετρήσεις ψηφοφόρων της TikTok γενιάς.
Επίλογος με κάμερα σε zoom out:
Η πολιτική, έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ
«είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα γίνει αύριο, τον επόμενο μήνα και τον επόμενο χρόνο. Και μετά να εξηγείς γιατί δεν έγινε.»
Αν λοιπόν η σιωπή του Καραμανλή είναι υπόσχεση ή υπεκφυγή, και αν η φωνή του Βενιζέλου είναι παρέμβαση ή αποχαιρετισμός, θα το δείξει το κοινό. Κυριολεκτικά. Γιατί στην πολιτική, όπως και στο σινεμά, όλα κρίνονται στο box office.
Ίδωμεν, λοιπόν.
Ή – όπως θα έλεγε κι ο τίτλος μιας άλλης οσκαρικής ταινίας – There Will Be Blood (Θα χυθεί αίμα).
Late to the Party: Όταν θυμάσαι να κυβερνήσεις… στον έκτο χρόνο της κυβέρνησης
(Με guest star τον Κωστή Χατζηδάκη και τίτλο ταινίας: “Too Little, Too Late”)
Διαβάζεις την επιστολή Χατζηδάκη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας και νομίζεις ότι είναι από φρέσκια κυβέρνηση. Σαν να μπήκαμε μόλις στον πρώτο μήνα διακυβέρνησης και ο αντιπρόεδρος – που λέει και ο τίτλος του – αποφάσισε να ξεκινήσει τον πόλεμο κατά του βαθέος κράτους, των συντεχνιών, των συμφερόντων και πάσης μορφής ελληνικής ταλαιπωρίας.
Μόνο που έχουμε φτάσει στον έκτο χρόνο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Και η επιστολή αυτή μοιάζει με εκείνον τον επιβάτη που ξυπνά λίγο πριν τον τερματικό σταθμό και ρωτά:
«Καλά, περάσαμε τα Τέμπη;»
Καλές ιδέες. Αλλά six years late.
Η προτροπή στους βουλευτές της ΝΔ να καταθέσουν προτάσεις για νομοθετικές πρωτοβουλίες «ενάντια στο βαθύ κράτος» θυμίζει τους Οσκαρικούς ευχαριστήριους λόγους: όμορφοι, συγκινητικοί, αλλά δεν αλλάζουν τίποτα πια.
Στο “The King’s Speech”, ο λόγος έρχεται στην κατάλληλη στιγμή και αλλάζει τον ρου της ιστορίας. Εδώ, έχουμε το αντίστροφο: ο λόγος έρχεται όταν η ιστορία έχει ήδη γράψει υποσημείωση. Κι αυτή λέει:
«Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας. Το σύστημα έκλεισε.»
Ή, όπως το διατύπωσε δηκτικά ο Φρανσουά Μιτεράν:
«Όταν δεν αλλάζεις τα πράγματα στην αρχή, εκείνα σε αλλάζουν στο τέλος.»
Διοικητικές στρεβλώσεις, version 3.0
Αν κάτι μας έμαθαν τα τελευταία έξι χρόνια, είναι πως η κυβέρνηση αυτή ήξερε τι δεν πάει καλά. Το είχε πει, το είχε προαναγγείλει, το είχε σημειώσει στις εκθέσεις της Google. Αλλά η απόφαση να κάνει κάτι για αυτό καθυστερεί – τόσο, που μοιάζει σχεδόν ειρωνική.
Θέλει, λέει, ο Χατζηδάκης να φτιάξει επιτροπή, να καταγράψει τα προβλήματα, να προχωρήσουν νομοθετικές πρωτοβουλίες… μετά από έξι κρατικά προϋπολογισμούς, πέντε θητείες μετακλητών, τρεις «επανεκκινήσεις», και δύο υπουργούς Ψηφιακής Διακυβέρνησης.
Και αναρωτιέσαι:
Ποιος ακριβώς εμπόδιζε την κυβέρνηση να συγκρουστεί με τις συντεχνίες όλα αυτά τα χρόνια; Οι εξωγήινοι ή η αναμονή για το reboot του Matrix;
Η πολιτική ως θεατρική πρόβα χωρίς παράσταση
Ο Χατζηδάκης είναι ίσως ήταν ο πιο συστηματικός υπουργός αυτής της κυβέρνησης. Αλλά ακόμη κι εκείνος, όταν στέλνει τέτοια επιστολή στον έκτο χρόνο, φαίνεται σαν να παραδέχεται εκ των υστέρων ότι ολόκληρη η πρώτη θητεία πήγε… στο PowerPoint.
Αυτή η ξαφνική ανάγκη για νομοθετική «επανεκκίνηση» μοιάζει με εκείνον τον σκηνοθέτη που φωνάζει «πάμε άλλη μία!» όταν έχουν ήδη φύγει οι θεατές.
Αν ήταν ταινία, θα ήταν «The Irishman» – πολύ μεγάλη και πολύ αργή
Η πολιτική, θα έλεγα, «πρέπει να γίνεται με σκοπό να λύνεις προβλήματα, όχι να επιβεβαιώνεις πως υπάρχουν.»
Ο Χατζηδάκης, καλός ο λόγος σου, αλλά έρχεται σαν τη βροχή μετά τη λήξη του αγώνα. Ναι, ο κόσμος ταλαιπωρείται. Ναι, το βαθύ κράτος υπάρχει. Αλλά ο πολίτης έχει κάθε λόγο να σκεφτεί ότι αν δεν τα αλλάξατε τόσα χρόνια, μάλλον δεν θέλατε. Ή δεν μπορούσατε.
Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: το τρένο έφυγε.
Mission: Αργυρός – Η πρέσβειρα που αγάπησε το μπουζούκι
(και ο Τζέιμς Μποντ πήρε άδεια άνευ αποδοχών)
Αν η διπλωματία είναι το λεπτό νήμα που ενώνει κράτη, τότε η Κίμπερλι Γκιλφόιλ το μετατρέπει σε φτερό του Κωνσταντίνου Αργυρού. Με λίγες εβδομάδες να απομένουν πριν προσγειωθεί στην Αθήνα ως νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ, αντί για φακέλους ασφαλείας, η Κίμπερλι επιλέγει χορό με «Ξημερώματα» στο Μαϊάμι. Ποια Μόσχα και ποιο Πεκίνο – ο διεθνής ανταγωνισμός τώρα κρίνεται στις πίστες.
Το video που κυκλοφόρησε στα social δεν άφησε πολλά στη φαντασία: η επόμενη επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας στην Ελλάδα έχει ήδη ενσωματωθεί πολιτισμικά – κι ας μην έχει φτάσει ακόμα στην Πρεσβεία. Από την Κεντρική Σκηνή του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στο VIP του Μαϊάμι, με ενδιάμεσο σταθμό το Instagram.
«Αγαπητέ Τζο, έφερα τη soft power. Φοράει στρας.»
Ο Τράμπ που ίσως ακόμα ψάχνει την Ελλάδα στον χάρτη μεταξύ Κύπρου και Σικελίας, μάλλον δεν περίμενε η νέα πρέσβειρα να κάνει τα πρώτα της “θερμά επεισόδια” σε ελληνικά beats. Αλλά έτσι είναι η “public diplomacy” των καιρών μας. Δεν χτίζεται με λευκά γάντια και υπομνήματα – χτίζεται με reels και μπυρίτσα στο χέρι.
Ή, όπως έλεγε και ο θρυλικός Φρανκ Άντεργουντ στο House of Cards:
«Για να έχεις εξουσία, δεν αρκεί να μιλάς σαν ηγέτης. Πρέπει να φαίνεσαι σαν pop star.»
Η Κίμπερλι, που δεν το ‘χει και σε τίποτα να ανεβεί στην πίστα με τον Αργυρό, μοιάζει να το εμπέδωσε.
Διπλωματία τύπου Netlix: Realpolitik με autotune
Βέβαια, η πρέσβειρα Γκιλφόιλ δεν είναι τυχαία περίπτωση. Πρώην παρουσιάστρια του Fox News, πρώην νύφη της οικογένειας Τραμπ (ή, για να το πούμε πιο συγκεκριμένα, φιλενάδα του Donald Trump Jr.), και νυν λάτρης του ελληνικού λαϊκού. Ένα πολυεργαλείο που συνδυάζει το American Way of Life με το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας.
Συνεπώς, όταν η επόμενη πρέσβειρα επιλέγει Αργυρό, δεν το κάνει για το κέφι της. Το κάνει γιατί γνωρίζει πού πάει να υπηρετήσει: μια χώρα όπου το “πολιτικό κλίμα” συζητιέται στα τραπέζια των μπουζουκιών με σπασμένα ποτήρια.
Από το Μαϊάμι στην Αθήνα, με ένα ενδιάμεσο στο Posidonio
Αν κρίνουμε από τις πρώτες εντυπώσεις, η Γκιλφόιλ έρχεται όχι απλώς να αντιπροσωπεύσει τις ΗΠΑ, αλλά να φέρει και ένα μοντέλο νέας, ινσταγκραμικής διπλωματίας. Στιγμές όπου ο πολιτισμός περνάει όχι μέσα από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, αλλά μέσα από το κινητό, ενώ παίζει το “Τι να το κάνω το κορμί, που δεν σου λέει τίποτα;”
Επίλογος με πολιτική ελαφρότητα και παγκόσμια σοβαρότητα
Η άφιξη της Γκιλφόιλ στην Ελλάδα προβλέπεται θερμή, όχι λόγω ελληνοτουρκικών, αλλά λόγω θερινής περιόδου. Στην Αθήνα του ’25, η νέα πρέσβειρα δεν χρειάζεται προσκλητήριο – της αρκεί ένα setlist του Αργυρού.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο “Πόσα να σου πω” και το “Ηλιοβασιλέματα”, θα χτίζεται η επόμενη φάση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.
Αν δεν είναι αυτό soft power, τότε τι είναι;
«Marriage Story», εκδοχή ΠΑΣΟΚ – Όταν το γυαλί ραγίσει, δεν το μαζεύει ούτε το Πολιτικό Κέντρο
(Με πρωταγωνιστές: Νίκος Ανδρουλάκης, Χάρης Δούκας και κομπάρσους που κρατούν πρακτικά συνεδριάσεων του 2023)
Η σχέση του Νίκου Ανδρουλάκη με τον Χάρη Δούκα θυμίζει εκείνα τα ζευγάρια στα οικογενειακά δράματα που, ενώ όλοι ξέρουν πως δεν πάει άλλο, συνεχίζουν να παριστάνουν πως τρώνε μαζί Κυριακή μεσημέρι. Κάπου ανάμεσα σε ασυμφωνία χαρακτήρων και στρατηγικών, το γυαλί έσπασε – και, ως γνωστόν, το ΠΑΣΟΚ δεν φημίζεται για την τέχνη της συγκόλλησης. Φημίζεται για το αντίθετο.
Όταν ο δήμαρχος της πρωτεύουσας δηλώνει δημοσίως ότι «το Πολιτικό Κέντρο έχει να συνεδριάσει πριν το Πάσχα», δεν κάνει παρατήρηση στο ημερολόγιο του κόμματος. Χτυπάει καμπανάκι. Και μάλλον δεν είναι καμπάνα Ανάστασης.
«Άμεσο συνέδριο»: Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να τρέξει ούτε στα εσωκομματικά του 100 μέτρα
Το αίτημα για συνέδριο είναι παλιό όσο και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.
Η αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη; Silence. Πιο πολύ «Η Σιωπή των Αμνών» παρά «Ο Λόγος του Βασιλιά». Γιατί όσο κι αν η ηγεσία προσπαθεί να παρουσιάσει την εικόνα ενότητας, το μόνο πράγμα που θυμίζει ΠΑΣΟΚ του ’80 πια, είναι το βάθος της εσωστρέφειας.
Ο Χάρης Δούκας… παίζει θέατρο. Κι αυτό είναι πρόβλημα.
Το ενδιαφέρον με τον Δούκα είναι πως, σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του, δεν υποδύεται τον ΠΑΣΟΚο. Είναι. Και όταν ένας αυθεντικός «πράσινος» αμφισβητεί δημόσια τον βηματισμό του κόμματος, αυτό δεν είναι διαφωνία – είναι ρήγμα.
Ή, για να το πούμε με τα λόγια του απλού πολιτικάντη:
«Όταν ακούω τη λέξη “συνέδριο”, πιάνω το μικρόφωνο.»
(Μόνο που στο ΠΑΣΟΚ δεν το πιάνει κανείς.)
Δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο. Έχει σημασία ποιος έχει αφήγημα.
Ανεξαρτήτως του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, η εικόνα που μένει είναι αυτή ενός κόμματος που δυσκολεύεται να διαχειριστεί ακόμη και τα εσωτερικά του παράθυρα διαλόγου. Η επαφή – αν ποτέ υπήρξε – απαιτεί πλέον αμοιβαία προσπάθεια. Και απ’ όσο φαίνεται, καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει όρεξη να περάσει το Σαββατοκύριακό της σε θεραπεία ζεύγους.
Ο Ανδρουλάκης δείχνει να έχει κουραστεί από τον Δούκα, και ο Δούκας δείχνει να έχει κουραστεί από το ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτό που λέμε… αμοιβαίος κορεσμός.
Επίλογος με υπόκρουση από “A Separation” του Φαρχαντί
Η πολιτική, έλεγε ο Ρομπέρ Μπαντιντέρ
«δεν είναι τέχνη του δυνατού – είναι η τέχνη του αναγκαίου.»
Αν για το ΠΑΣΟΚ είναι αναγκαίο να διατηρήσει το image της σοβαρής κεντροαριστερής εναλλακτικής, τότε πρέπει να λύσει τώρα το δράμα πριν εξελιχθεί σε σαπουνόπερα. Γιατί όπως ξέρουμε από τα Όσκαρ, οι ταινίες που δεν έχουν τέλος, δεν παίρνουν βραβεία. Και το ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει άλλη χρονιά με μόνο υποψηφιότητα το «καλύτερο πολιτικό μοντάζ».
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr