Άνοδος ΝΔ, σταθερό ΠΑΣΟΚ, εξαϋλωμένος ΣΥΡΙΖΑ και η φωτοβολίδα… Ζωή – Μπελέρης – Μπερίσα: το b-movie της εξωτερικής πολιτικής – The Truman Show με Δούκα- Μπακογιάννη 

Κάποτε, σε ένα άλλο σύμπαν, οι δημοσκοπήσεις ήταν εργαλεία πρόβλεψης. Στο δικό μας, είναι προσευχές προς το άγνωστο και δείκτες πολιτικής ακινησίας. Η Interview, σαν άλλος Νόλαν με το «Inception» μάς χαρίζει άλλη μια στρωματογραφία συνείδησης των πολιτών, όπου όλα ανεβαίνουν λίγο, πέφτουν λίγο, θυμίζουν κάτι, αλλά κυρίως… δεν οδηγούν πουθενά.

Η Νέα Δημοκρατία τσιμπάει. Όχι στο μάγουλο από θαυμασμό, αλλά στο ταβάνι της ανοχής: 24,7% στην πρόθεση ψήφου, 30% στην εκτίμηση αποτελέσματος. Μικρό καλάθι. Κυρίως γιατί το 70% θεωρεί ότι η χώρα πάει κατά διαόλου. Ή όπως θα έλεγε και ο Φράνσις ΜακΝτόρμαντ στο Three Billboards Outside Ebbing, Missouri , «Αν δεν σε ενοχλεί αυτό που βλέπεις, ίσως δεν βλέπεις αρκετά καλά».

ΠΑΣΟΚ: δεύτερη θέση χωρίς χειροκρότημα, αλλά με προσδοκίες δεύτερης Κυριακής

Το ΠΑΣΟΚ σταθεροποιείται στη δεύτερη θέση με 12,1% στην πρόθεση ψήφου και 14,1% στην εκτίμηση. Πράσινο είναι, αλλά δεν είναι το «The Green Mile»  ούτε όμως και το Shrek. Είναι αυτό το κάτι-σαν-αφήγηση, που ακούγεται καλύτερα στα πάνελ παρά στην κοινωνία.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης παραμένει τρίτος στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Μπροστά του ο Μητσοτάκης (29,8%) και ο «κανένας» (26,4%). Δηλαδή, ο Νίκος τερματίζει πίσω από το πολιτικό αντίστοιχο του Fight Club , όπου κανείς δεν μιλάει για τον «κανένα».

ΣΥΡΙΖΑ: Το φάντασμα μιας πάλαι ποτέ ελπίδας

Με 4,1% στην πρόθεση ψήφου και 5% στην εκτίμηση, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια καν πρωταγωνιστής. Είναι ο κομπάρσος που περιμένει στο πλάνο, μήπως του πετάξουν κανένα βλέμμα ελπίδας. Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι πιο πίσω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Κουτσούμπα, ακόμη και τον… Βελόπουλο. Δεν είναι πια La La Land, είναι The Revenant: επιβιώνει με τα νύχια και τα δόντια, σε μια χιονισμένη έρημο αναξιοπιστίας.

Ακρίβεια: η μόνη σταθερή αξία

Το 27,9% των πολιτών δηλώνει ότι η ακρίβεια είναι το μεγαλύτερο τους πρόβλημα. Και όχι άδικα. Εδώ δεν μιλάμε για πληθωρισμό. Μιλάμε για Titanic — το παγόβουνο το είδαμε, η κυβέρνηση λέει πως είμαστε στην καμπίνα των VIP. Στην πραγματικότητα, παίζουμε φλογέρα στη γέφυρα του πλοίου, καθώς βουλιάζουμε.

Ενέργεια (14,2%) και χαμηλοί μισθοί (13,5%) συμπληρώνουν τη λίστα, σαν το supporting cast που δίνει δραματουργικό βάθος στη μεγάλη κρίση. Το Δημογραφικό (12,7%) παραμονεύει σαν τον Joker στην τελευταία σκηνή — δεν τον βλέπεις πάντα, αλλά είναι εκεί. Και έρχεται.

Καταλληλότητα για κρίσεις: ΝΔ, κι ας φταίει. ΠΑΣΟΚ, κι ας μη θυμάται. Οι άλλοι, κι ας μην υπάρχουν.

Η ΝΔ θεωρείται η πιο κατάλληλη για να διαχειριστεί κρίσεις (23,4%). Δηλαδή, οι πολίτες εμπιστεύονται εκείνον που άφησε την κρίση να γίνει… κανονικότητα. Όπως και στο Don’t Look Up , το πρόβλημα είναι καταστροφικό, όλοι το βλέπουν, αλλά το παίζουν χαρωποί σελέμπριτις του συστήματος.

Επίλογος: Ο πολιτικός χάρτης του σουρεαλισμού

Αν πιστεύετε ότι η ελληνική πολιτική σκηνή θυμίζει όλο και περισσότερο το Everything Everywhere All at Once, δεν είστε μόνοι. Πολλοί νομίζουν ότι βρίσκονται παγιδευμένοι σε μια παράλληλη πραγματικότητα όπου όλα συμβαίνουν, τίποτα δεν αλλάζει, και οι βασικοί πρωταγωνιστές τσακώνονται για το ποιος θα πάρει το Όσκαρ, ενώ το κοινό έχει ήδη φύγει από την αίθουσα.

Η επόμενη παράσταση προβλέπεται πιο φαντασμαγορική. Και πιο ακριβή. Στην είσοδο θα δίνονται κουπόνια, όχι για ποπ κορν, αλλά για ρεύμα και ψωμί.

Καλή σας τύχη.
Ή όπως έλεγε ο Χαν Σόλο στο Star Wars, «I’ve got a bad feeling about this».

The Government – Reloaded: Όταν τα μέτωπα ανοίγουν μόνα τους
(και τα τραπέζια στο Παγκράτι κλείνουν ακριβά)

Σαν φωτοβολίδα;

Το ξέρετε εκείνο το τραγουδάκι του Ορφέα Περίδη, με τίτλο «Σαν φωτοβολίδα»; Ψάξτε το, αξίζει τον κόπο. Όμως οι στίχοι δεν έχουν καμμία σχέση με αυτό που θα σας πούμε. Απλώς για να συνεχίσουμε με τη δημοσκόπηση(της Interview) και βλέποντας ότι η Ζωή κατρακύλησε στην τέταρτη θέση(βρισκόταν επι εβδομάδες στη δεύτερη).

Το ΠΑΣΟΚ ανάσανε παρ΄ότι είναι μικρό το ποσοστό του σε σύγκριση με αυτό της ΝΔ, αλλά του έφυγε ένα βάρος-τουλάχιστον προσωρινά- ,καθώς η Ζωή είχε κατσικωθεί στην δεύτερη θέση και είχε αέρα στα πανιά της.

Τι λέτε; Θα έχει την τύχη φωτοβολίδας η «Πλεύση Ελευθερίας» ή σε επόμενες δημοσκοπήσεις θα τη βρούμε σκαρφαλωμένη πάλι στη δεύτερη θέση;

Ρωτήσαμε την Πυθία, μιλήσαμε και με την Κασσάνδρα αλλά τίποτε. Εχουν ρεπό μας είπαν οι μανατζαραίοι τους. Μας φάνηκε περίεργο, αλλά δεν είπαμε τίποτε.

Βέβαια, αργότερα ήρθε και το Πόρισμα Καρώνη και μπέρδεψε ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Δεν μιλάμε για την ουσία του, αλλά για το πώς ο απόηχος θα επιδράσει δημοσκοπικά στα κόμματα και ειδικά στην «Πλεύση Ελευθερίας».

Ας περιμένουμε λοιπόν τις επόμενες έρευνες για να δούμε που πάει το πράγμα. Ένα μόνο και σας αφήνουμε στην ησυχία σας: Αν σημειώσει νέα πτώση η Ζωή Κωνσταντοπούλου ή βρεθεί πάλι τέταρτη, μάλλον θα δικαιωθούν εκείνοι που μιλούσαν για φωτοβολίδα.

Ανεξάρτητα απ’ όλα αυτά, ετοιμαστείτε να ζήσετε νέες συγκρούσεις και μάχες με αφορμή το Πόρισμα Καρώνη. Μιλάμε για μακελειό…

Μεταρρυθμίσεις παντού, λογική πουθενά

Αν η κυβέρνηση είχε σκηνοθέτη, θα ήταν ο Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ: πολλά πλάνα, πολλά όπλα, πολύς καπνός. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει και σενάριο. Διότι από την αξιολόγηση στο δημόσιο μέχρι την πλατφόρμα των νοσοκομείων και από τα κτηματολογικά θαύματα μέχρι το «ποινολόγιο» των πανεπιστημίων που… ισχύει ήδη (!), η κυβέρνηση μοιάζει να παίζει στο Everything Everywhere All at Once , αλλά χωρίς τα βραβεία.

Η χώρα δεν έχει απλώς πολλά μέτωπα. Έχει ένα Dunkirk , αλλά χωρίς τον Τομ Χάρντι και την ηρωική έξοδο. Μόνο ηχηρές λέξεις, ψιλοαθόρυβες αποφάσεις και κάποιες επαγγελματικές ομάδες που ακονίζουν τα δόντια τους.

Αν είναι στρατηγική, μπράβο για το θάρρος. Αν όχι, ας φωνάξει κάποιος τον σκηνοθέτη. Και τον σεναριογράφο. Και κανέναν ενήλικα.

Μπελέρης – Μπερίσα: το b-movie της εξωτερικής πολιτικής

Στην Αλβανία, το Μαξίμου έπαιξε τα ρέστα του σε ένα δίδυμο που θύμισε The Room (το γνωστό cult αποτυχία-διαμάντι): Μπελέρης – Μπερίσα. Μόνο που το κοινό δεν γέλασε. Έπαθε ντεζαβού. Και ο Ράμα κέρδισε χωρίς να ιδρώσει.

Η ΝΔ, που στήριξε τον φυλακισμένο υποψήφιο της εθνικής ελληνικής μειονότητας και ταυτόχρονα φλέρταρε με έναν ακροδεξιό πρώην ηγέτη, κατάφερε να… μην πάρει τίποτα. Το σενάριο θύμιζε No Country for Old Men: δεν έχει ήρωες, δεν έχει λύση, και τελικά – ούτε καν τέλος. Μόνο άβολες σιωπές στο ΥΠΕΞ.

Ψηφίζουν ΝΔ γιατί δεν έχουν τι άλλο να ψηφίσουν. Ωραίο δίλημμα!

Η Νέα Δημοκρατία είναι μπροστά. Γιατί; Επειδή το λέει το μάρκετινγκ: «Μητσοτάκης ή χάος». Και οι πολίτες, σαν να τους ξύπνησαν μέσα στη Matrix , επιλέγουν τον πράσινο χαπάκι-πρωθυπουργό, όχι επειδή θέλουν, αλλά επειδή… what else is there?

Όταν οι μισοί ψηφοφόροι σε λένε αναγκαίο κακό, μην περιμένεις βραβείο κοινού. Περιμένεις απλώς να μην εμφανιστεί κάτι καλύτερο. Το πολιτικό σύστημα θυμίζει Titanic: η μπάντα παίζει, οι περισσότεροι έχουν πάρει σωσίβιο, και ο καπετάνιος δηλώνει… ήρεμος.

Ο Κώστας, ο Δούκας και το φάντασμα του Γερουλάνου

Στον Δήμο Αθηναίων, έχουμε σίκουελ. Ο τίτλος; The Ghost of Policies Past. Ο Κώστας Μπακογιάννης, σαν άλλος Scrooge από το Christmas Carol, φωνάζει κάθε λίγο: «Μα και ο Γερουλάνος τα ψήφιζε αυτά!» για να δικαιολογήσει πολιτικές που σήμερα μοιάζουν… ακριβές στην αποπληρωμή.

Ο Χάρης Δούκας παλεύει με κληρονομιές που θυμίζουν τα κουτιά της Πανδώρας. Ο «Μεγάλος Περίπατος», το Εμπρός, το θέατρο στον Λυκαβηττό — όλα έρχονται πίσω σαν τον Jaws κάθε φορά που ο πρώην δήμαρχος αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογηθεί.

Είναι αυτό που λένε: οι αμαρτίες των συναίνετων παιδιών, τις πληρώνουν οι εκλεγμένοι της επόμενης γενιάς.

The Truman Show στην Αθήνα – ο Δούκας πρέπει να καταλάβει πού τελειώνει η καμπάνια και πού αρχίζει η Δημαρχία

Δεν είναι πια υποψήφιος. Είναι Δήμαρχος. Και η πόλη δεν είναι ντεκόρ προεκλογικού σποτ. Ο Χάρης Δούκας φαίνεται να μη βγήκε ακόμη από το mood board της προεκλογικής του εκστρατείας. Σαν να νομίζει ότι ζει ακόμα στο The Truman Show με σκηνοθετημένες συναντήσεις, προσεκτικά στημένα πλάνα και δηλώσεις-καρτ-ποστάλ. Μόνο που πλέον, δεν τον σκηνοθετεί ο Πίτερ Γουίαρ αλλά ο αθηναϊκός ρεαλισμός: μποτιλιάρισμα, εγκατάλειψη, δημοτικά τέλη, ελλείψεις και καθημερινότητα.

Το πρόβλημα δεν είναι η επικοινωνία — καλή είναι, τη χρειάζεσαι. Το πρόβλημα είναι όταν η επικοινωνία γίνεται υποκατάστατο της πολιτικής. Και όταν ο Δήμαρχος, αντί να παίρνει αποφάσεις, βγαίνει κάθε τρεις και λίγο να εξηγεί γιατί θα πάρει αποφάσεις. Ή, ακόμα χειρότερα, να μας λέει τι θα έκανε διαφορετικά αν ήταν στη θέση του… εαυτού του.

Το παρελθόν, οι προκατόχοι και τα φαντάσματα της πλατείας Κοτζιά

Ο Δούκας κέρδισε με τη ρητή εντολή να διορθώσει — όχι να δικαιολογήσει. Αλλά αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις του, το αγαπημένο του σπορ δεν είναι να κυβερνά. Είναι να επισημαίνει τι λάθος ψήφισε ο Γερουλάνος το 2020 ή να εξηγεί γιατί ο «Μεγάλος Περίπατος» τον… ενοχλεί αισθητικά. Εντάξει. Αλλά τώρα είναι δήμαρχος. Όχι influencer του urban design.

Και δεν έχει πια νόημα να περιγράφει τα προβλήματα — τα βλέπουμε όλοι. Τώρα πρέπει να λύσει. Να φέρει σχέδιο, προϋπολογισμό και πολιτική βούληση. Όχι ρεπορτάζ τύπου «θα δούμε το θέατρο του Λυκαβηττού», «θα δούμε το Εμπρός», «θα δούμε τα δέντρα». Δεν είμαστε σε σεμινάριο αρχιτεκτονικής. Είμαστε στην Αθήνα, και η υπομονή εξαντλείται.

Ο κίνδυνος του να είσαι “προοδευτικός με αναβολή”

Αν ο Δούκας θέλει να είναι ο πρώτος «αριστερός» δήμαρχος της Αθήνας που αφήνει θετικό αποτύπωμα, τότε πρέπει να βγει από τον ρόλο του “καθηγητή που εξηγεί” και να γίνει “δήμαρχος που εφαρμόζει”. Ο Δήμος δεν είναι εργαστήριο πολιτικής θεωρίας. Είναι ο μεγαλύτερος ΟΤΑ της χώρας, με προβλήματα σε κάθε γωνιά: από τη Βικτώρια και τον Άγιο Παντελεήμονα, μέχρι τον Νέο Κόσμο και τα Πατήσια.

Πολιτική δεν είναι η διαρκής επίκληση του παρελθόντος. Είναι η ανάληψη ευθύνης στο παρόν. Και αν δεν μπορεί να το κάνει, τότε κινδυνεύει να περάσει από την κατηγορία του «πολιτικού με προοπτική» στην κατηγορία «άλλος ένας που φλέρταρε με την αλλαγή αλλά δεν τόλμησε να τη διαχειριστεί».

Η κάμερα γράφει, αλλά το κοινό αρχίζει να βαριέται

Η Αθήνα δεν αντέχει άλλες χαμένες τετραετίες. Ούτε «βλέπουμε», ούτε «κάνουμε συσκέψεις», ούτε «προσπαθούμε». Ο Δούκας δεν είναι πια απέναντι από την εξουσία. Είναι η εξουσία. Κι αν δεν το συνειδητοποιήσει σύντομα, τότε ο επόμενος ρόλος του θα είναι αυτός του κομπάρσου στο sequel μιας πόλης που μένει πίσω. Και δεν συγχωρεί εύκολα.

Παγκράτι: όταν το φαγητό πάει… The Menu

Ένα εστιατόριο στο Παγκράτι έκλεισε για 48 ώρες επειδή δεν έκοψε 9 αποδείξεις. Συνολικής αξίας 7.200 ευρώ. Δηλαδή, 800 ευρώ η κάθε μία. Κάτι ανάμεσα σε Ratatouille και The Menu , αλλά σε σενάριο horror-comedy.

Εδώ το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν κόπηκαν οι αποδείξεις. Είναι: τι σερβιρίστηκε για 800 ευρώ/τραπέζι; Κινόα με ψιθύρους Τρικαλινής άνοιξης; Σούπα από νύχι νεράιδας; Τιμολόγιο με επιδότηση συναισθηματικής νοσταλγίας;

Αν μη τι άλλο, η εφορία έκανε το καθήκον της. Πόσοι άλλοι μπορούν να πουν το ίδιο;

Birdman, αλλά χωρίς φτερά

Η κυβέρνηση προσπαθεί να πετάξει. Ανοίγει μέτωπα, σηκώνει βάρη, στήνει παραστάσεις. Αλλά δεν έχει καταλάβει πως το έργο δεν είναι La La Land. Είναι Birdman  πολύ θέατρο, πολλές εσωτερικές φωνές, και τελικά το κοινό αναρωτιέται αν αυτό που βλέπει είναι δράμα, κωμωδία ή παράσταση χωρίς τέλος.

Όσο τα μέτωπα πολλαπλασιάζονται και οι απαντήσεις μειώνονται, η αβεβαιότητα γίνεται κυβερνητική πολιτική. Και το κοινό; Περιμένει να δει αν το σίκουελ θα έχει ανατροπή — ή αν θα μπει τίτλος τέλους χωρίς χειροκρότημα.

• δημοσκόπηση
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ