Άντε ακόμη μία με την κτηνωδία της Αριστοτέλους…

Όλα όσα συνέβησαν σε εκείνο το παραλίγο μοιραίο βράδυ στην Αριστοτέλους, έχουν εδώ και μέρες εγκαταλείψει τη σφαίρα του δημοσίου διαλόγου. Αναμενόμενο, δε λέω, τρέχει η επικαιρότητα, τρέχει η ακρίβεια, τρέχει η συγκάλυψη για τα Τέμπη (λέει το 77 % των Ελλήνων και Ελληνίδων), τρέχει και η δόλια η Άννα Μισέλ. Χώρια ο Κασσελάκης στο χακί, που κοντεύει να ανατινάξει τα πρωινάδικα και τις παραφυάδες τους. Φρέσκα κουλούρια, φωνάζει ο κουλουράς!

Θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να παραμείνω λίγο ακόμη στο φρικαλέο συμβάν, όχι γιατί μ’ αρέσει το ξαναζεσταμένο φαγητό αλλά διότι είμαι απολύτως πεπεισμένος πως θα το ξαναδούμε το έργο και μάλιστα συντόμως. Θα το ξαναδούμε και μία και δύο και τρεις φορές, συνέχεια θα το βλέπουμε όσο οι πιτσιρικάδες κοιτάνε μπροστά τους και βλέπουν μόνο σκοτάδι. Μέσα τους θα μπει, θα το καταπιούνε κι όσο περισσέψει θα το σκορπίσουν γύρω τους. Στους πιο αδύναμους φυσικά, στους πιο ταλαίπωρους, στους πιο απόκληρους όλων. Όχι σε όσους τους φέρανε ως την άκρη του γκρεμού και τους δώσανε μια κλωτσιά…

Οπότε επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας δυο φασούλες που μου προέκυψαν τις τελευταίες μέρες. Η μία ήταν ραδιοφωνική και με βάρεσε κατακούτελα ενώ οδηγούσα. Όπου άκουσα την ραδιοφωνική παραγωγό να δηλώνει ότι όλα αυτά τα άθλια που διαδραματίστηκαν στην Αριστοτέλους, συνέβησαν γιατί είμαστε άνθρωποι και οι άνθρωποι έχουν το κακό μέσα τους. Δεν γίνεται αλλιώς, ριζωμένο είναι, από τις μανάδες μας το κουβαλάμε, μαζί με την καρδιά, το συκώτι και τη σπλήνα. Επομένως, ο μόνος τρόπος για να το πολεμήσουμε είναι να περάσουμε όλοι και όλες από τον καναπέ του ψυχαναλυτή και του ψυχοθεραπευτή. Μόνο έτσι θα πάψει το κακό να μας εξουσιάζει και να μας κυβερνάει και να μας οδηγεί σε πράξεις βίας!

Το άκουσα και παραλίγο να μου φύγει το τιμόνι απ’ τα χέρια. Τόσο μεγαλοφυής λύση και είχε διαφύγει από τους τεχνικούς της εξουσίας; Τι γίνεται ρε φίλε, που οδεύουμε; Που θα καταλήξουμε, τι άλλο θα μας βρει; Απορίες, απορίες, απορίες, ευτυχώς που η άσφαλτος τα ισοπεδώνει όλα και κάπως ξεχάστηκα και κάπως γύρισα σπίτι. Για να διαβάσω λίγο αργότερα μεγαλοφυές πόνημα στους Times του Λονδίνου, με την υπογραφή του Γουίλιαμ Χέιγκ.
Ποιος είναι αυτός;
Μισό λεπτό να κάνω κόπυ πάστε από Γουίκι, να βγει το μεροκάματο:

«Ο Ουίλιαμ Τζέφερσον Χέιγκ, Βαρόνος του Ρίτσμοντ είναι Βρετανός πολιτικός, ιστορικός, είναι Μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2015, που διετέλεσε Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος και ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης, από το 1997 έως το 2001.
Υπηρέτησε υπό την Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον, ως Υπουργός Εξωτερικών (2010-2014), ως Πρώτος Γραμματέας του Κράτους (2010-2015), και ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Βουλής των Κοινοτήτων (2014-2015)».

Δεν μιλάμε για κάναν τυχαίο δηλαδή, μιλάμε για έναν τύπο που αν δεν είχε απέναντί του τον Τόνυ Μπλερ στα ντουζένια του (εντάξει και τον Ρούπερτ Μέρντοχ…), θα μπορούσε να είχε εκλεγεί πρωθυπουργός στο Ηνωμένο Βασίλειο. Άρα, οφείλεις να τον πάρεις στα σοβαρά όταν γράφει κάτι για τη νεανική βία και τους πιτσιρικάδες αρσενικούς που το στρίβουν ακροδεξιά.
Και τι διαβάζεις;
Άρθρο με τίτλο:
«Τα χαμένα παιδιά χρειάζονται βοήθεια, ειδάλλως θα στραφούν στα άκρα».
Και υπότιτλο:
«Οι χολωμένοι νεαροί αγκαλιάζουν όλο και περισσότερο τα ακροδεξιά κόμματα, χρειάζονται καλύτερα πρότυπα πριν είναι πολύ αργά».

Ορίστε παιδιά, τη βρήκε τη λύση ο Χέιγκ. Το λέει και στο άρθρο μέσα, είναι πρόβλημα ότι οι αρσενικοί, μικροί και μεγάλοι, δεν έχουν θετικά ανδρικά πρότυπα. Εκεί είναι η ζημιά, δεν είναι που δεν έχουν δουλειά, σπίτι, λεφτά, προοπτική, μέλλον, δεν είναι ότι τους κάνει κιμά η κοινωνία του ενός τρίτου και τους πετάει στα σκυλιά της ελεύθερης αγοράς, τα πρότυπα που λείπουν τη χαλάνε τη μανέστρα. Και αν αυτά τα λένε στη Βρετανία που είναι μεγάλο μαγαζί, σκέψου τι άλλες μπούρδες έχουμε ν’ ακούσουμε στην ψωροκώσταινα… 

• Αριστοτέλους
• ομοφοβία
• Τέμπη