Αντώνης Καφετζόπουλος: «Τους εθνικιστές μισώ, όχι τους Τούρκους»

Όπως εξομολογήθηκε, σε ηλικία 10-12 ετών, λίγο πριν την αναγκαστική φυγή από την Κωνσταντινούπολη, είδε μια ταινία με ροκάδες που του δημιούργησε την επιθυμία να «πάει προς τη Δύση».
«Ενώ για την οικογένειά μου η μετακόμιση στην Ελλάδα ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, μια προσφυγιά, για μένα ήταν χαρά. Νόμιζα ότι φεύγουμε από την Ανατολή και πάμε στη Δύση», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως τελικά διαπίστωσε ότι σε αρκετά σημεία η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική και πολυπολιτισμική από την Αθήνα. «Ήταν μεγαλούπολη, ενώ η Αθήνα τότε μου φάνηκε κωμόπολη», σημείωσε.
Αναφερόμενος στο κλίμα που επικρατούσε μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955, περιέγραψε τον φόβο και τη λεκτική βία που βίωναν οι Έλληνες της Πόλης: «Μιλούσαμε ψιθυριστά ελληνικά. Μπορούσε κάποιος να σου πετάξει το “πατριώτη, μίλα τουρκικά”».
Στη συνέχεια, ο Αντώνης Καφετζόπουλος μίλησε ανοιχτά για τη σχέση του με τη θρησκεία, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υπήρξε ποτέ θρησκευόμενος. Θυμήθηκε, ωστόσο, μια καθοριστική εμπειρία από τα παιδικά του χρόνια, μια Μεγάλη Πέμπτη, κατά την περιφορά του Σταυρού.