Αντρέας Ψύλλιας στο newpost: «Εξοργίζομαι με τη μιζέρια που επικρατεί γύρω μας»

Η νέα θεατρική σεζόν ξεκίνησε δειλά – δειλά με την αυλαία να ανοίγει για πολλές παραγωγές κι εμείς με τη σειρά μας, κάνουμε έφοδο στα καμαρίνια για να «κλέψουμε» λίγο από την αίγλη των προβών.

Το newpost συνάντησε προ ημερών τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Αντρέα Ψύλλια. Ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της παράστασης  «Την Κυριακή έχουμε γάμο» του Γιάννη Ξανθούλη.

Μια παράσταση που συνεχίζεται για 2η σεζόν λόγω επιτυχίας.

Ο Ανδρέας Ψύλλιας μας εξηγεί ότι η παράσταση αυτή είναι ένας «ύμνος» στη χαμένη αθωότητα, την αναπόληση των παιδικών χρόνων και τη βουτιά στο παρελθόν.

Βέβαια ο αγαπημένος ηθοποιός μιλά στο newpost και τη Λαμπριάνα Κυριακού για την θεατρική του ομάδα «Αυτή κι Αυτοί», για το πώς μπήκε στη ζωή του η υποκριτική, για το έργο αλλά και για όλα αυτά που βλέπει γύρο του και δεν του αρέσουν.

Αντρέας Ψύλλιας: «Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία»

Πείτε μας δύο λόγια για το έργο του Γιάννη Ξανθούλη «Την Κυριακή έχουμε γάμο»;

Ο τεράστιος παραμυθάς Γιάννης Ξανθούλης έγραψε μια ιστορία για έναν παράξενο και απροσδόκητο γάμο σε ένα παραθαλάσσιο φανταστικό χωριό που το λένε Μακρινή. Μέσα από το γάμο αυτόν βλέπουμε σόγια να ενώνονται, ευτράπελα να γίνονται το ένα μετά το άλλο και τον κεντρικό ήρωα, Ιορδάνη Μακρή, να ενηλικιώνεται απότομα και να βλέπει πως είναι ο σκληρός κόσμος των ενηλίκων. Είναι ένα πέρασμα σκληρό από την ξεγνοιασιά και το παιχνίδι στον κόσμο του ψέματος και της αναξιοπιστίας.

Τι σας γοήτευσε περισσότερο σ’ αυτό το βιβλίο;

Η γραφή του Ξανθούλη είναι μαγική. Κάθε σελίδα σχεδόν μπορείς να την μυρίσεις, να τη γευτείς, να την ακούσεις. Γράφει τόσο ζωντανά και παραστατικά που η μεγαλύτερη γοητεία του είναι να σε βάζει και εσένα μέσα στις σελίδες της ιστορίας και να νομίζεις ότι όλους τους χαρακτήρες κάπου κάποτε τους έχεις γνωρίσει, τους έχεις αγγίξει και έχεις γελάσει μαζί τους.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας σκηνοθέτης όταν το κοινό γνωρίζει ήδη την ιστορία από τις σελίδες ενός βιβλίου;

Θα έλεγα ότι η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η επιλογή στο τι θα μείνει απ’ έξω κατά της διάρκεια της δραματοποίησης. Σε ένα βιβλίο 400 σελίδων, είναι φύσει αδύνατο να μπουν όλες οι σελίδες, όλα τα γεγονότα και όλοι οι χαρακτήρες. Πρέπει να γίνει τόσο προσεκτικό «κόψιμο και ράψιμο» που κάποιος που γνωρίζει την ιστορία και τους χαρακτήρες να μην αναρωτηθεί γιατί λείπει αυτό ή γιατί οι δύο χαρακτήρες έγιναν ένας; Οφείλουμε να τον παρασύρουμε κι αυτόν στις επιλογές και στο ρυθμό της παράστασης.

Υπάρχει κάποια φράση του έργου που ξεχωρίζετε;

Θα σας πω δύο πολύ αγαπημένες!

«Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία»

«Για να καταλήξει σε κάποια καλοκαίρια σαρκοβόρα… Τα οποία, αν και μας έμειναν αλησμόνητα για χίλιους σκοτεινούς λόγους, δεν θα ξανάρθουν ποτέ.»

Ανδρέας Ψύλλιας: «Τρελαίνομαι να βλέπω στην καθημερινότητά μου ανθρώπους να παθιάζονται με αυτό που κάνουν και να κυνηγάνε τα όνειρά τους»

Πείτε μας δύο λόγια για την ομάδα σας «Αυτή κι Αυτοί»

Η ομάδα φτιάχτηκε το 2018 και η αφορμή ήταν ένα διαγωνιστικό φεστιβάλ που γινόταν σε κεντρικό θέατρο στην Αθήνα. Εκεί είπαμε να δοκιμάσουμε μόνοι μας τις δυνάμεις μας και είδαμε ότι περάσαμε καλά, ότι δουλέψαμε με πάθος και είπαμε γιατί όχι να μη το συνεχίσουμε. Έκαιγε μέσα μας η σκέψη να κάνουμε το δικό μας θέατρο, με τους όρους και τα μέσα που εμείς θέλουμε. Αυτό συνδυάστηκε με τη δίψα μας για τη λογοτεχνία και το πόσο όμορφες και συναρπαστικές ιστορίες μπορούμε να διηγηθούμε και….. τα υπόλοιπα είναι η μικρή μας ιστορία. Το τραίνο έχει μπει στις ράγες και προχωράμε δυνατά!

Πώς ήρθε η υποκριτική και η σκηνοθεσία στη ζωή σας;

Στα έξι μου, πρώτη δημοτικού, έπαιξα για πρώτη φορά θέατρο. Εντελώς συμπωματικά ήταν το έργο του Γιάννη Ξανθούλη, ο μάγος με τα χρώματα. Είχα τον πρωταγωνιστικό ρόλο και ακόμα θυμάμαι πεντακάθαρα στο μυαλό μου την πρώτη αίσθηση πρόβας και έκθεσης πόσο με είχε σοκάρει. Αλλά αυτό ήταν η έναρξη να αναζητήσω το θέατρο στη ζωή μου.

Μετά το πράγμα πήρε το δρόμο του. Πήγα στη δημοτική ομάδα του Αγίου Δημητρίου όπου ήταν το μεγαλύτερό μου σχολείο και όλα τα κομμάτια του παζλ άρχισαν να μπαίνουν στη θέση τους. Είναι μοναδικό το συναίσθημα του να λες ιστορίες στους ανθρώπους και να τους ταξιδεύεις για δύο ώρες.

Η σκηνοθεσία ήρθε σαν αποτέλεσμα της ομάδας. Στις πρώτες μας δουλειές ήμασταν όλοι ηθοποιοί-σκηνοθέτες αλλά επειδή η πολυφωνία και η ακροβασία και στα 2 επίπεδα δε προσφέρει παραγωγική βοήθεια αποφασίσαμε να ξεχωρίσουμε ρόλους και αρμοδιότητες.

Ο κλήρος έπεσε σε μένα και έτσι ξεκίνησε και η σκηνοθεσία. Που για να πω την αλήθεια είναι ένας εντελώς νέος συναρπαστικός κόσμος. Να βλέπεις όλα τα κομμάτι και να προσπαθείς να τα βάλεις σε μια σειρά.

Τι σας κάνει να χαμογελάτε και τι σας θυμώνει στην καθημερινότητά σας;

Τρελαίνομαι να βλέπω στην καθημερινότητά μου ανθρώπους να παθιάζονται με αυτό που κάνουν και να κυνηγάνε τα όνειρά τους.

Απ’ την άλλη εξοργίζομαι με τη μιζέρια που επικρατεί γύρω μας. Μπορείς παντού να παρατηρήσεις, στο δρόμο, στα μέσα, στη δουλειά, ανθρώπους παραιτημένους. Τα χρόνια τρέχουν σα μαραθωνοδρόμοι και είναι πραγματικά κρίμα να μην αρπάζει κάποιος αυτό που του δίνεται κάθε μέρα.

• Αντρέας Ψύλλιας
• Γιάννης Ξανθούλης
• θέατρο
• Την Κυριακή έχουμε γάμο