Από τα βουνά της Κρήτης στο Μέγαρο Μαξίμου – Ανασχηματισμός: Το μεγάλο “reboot” – Το «φάντασμα» της στασιμότητας στο ΠΑΣΟΚ – Η Ελλαδάρα… στα καπάκια της ΕΥΔΑΠ

Η εβδομάδα που η πολιτική σκηνή μπαίνει σε mode “σχεδιασμού”, αλλά με soundtrack οσκαρικών ανατροπών.

Η Κρήτη τελείωσε, ώρα για στρατηγικές Μαξίμου

Από Δευτέρα, όπως όλα δείχνουν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αφήνει τα ελαιόδεντρα και τα φαράγγια και επιστρέφει στην Αθήνα. Στο Μέγαρο Μαξίμου, με φόντο όχι το κρητικό ηλιοβασίλεμα αλλά την πολυθρόνα του γραφείου του, ξεκινά μια εβδομάδα στρατηγικής επαναφοράς και σχεδιασμού. Άλλωστε, όπως θα έλεγα και εγώ: «Η στρατηγική είναι να βλέπεις το επόμενο βήμα σου, όχι το τελευταίο σου όνειρο».

Αποκαλυπτήρια με χολιγουντιανή παραγωγή

Η εβδομάδα του πρωθυπουργού ξεκινά δυναμικά με αποκαλυπτήρια στο Ωδείο Αθηνών. Στο επίκεντρο, η εθνική στρατηγική για την καταπολέμηση του εθισμού των ανηλίκων στα social media. Μοιάζει με την πλοκή του “The Social Network”, αλλά αυτή τη φορά ο “πρωταγωνιστής” είναι ένας πατέρας που θέλει να βάλει όρια στο TikTok αντί να κατακτήσει τη Silicon Valley.

Ψηφιακή ενηλικίωση: Ένα νέο ψηφιακό πιστοποιητικό;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να πιστεύει πως το ψηφιακό όριο ενηλικίωσης στα 15 έτη μπορεί να γίνει το νέο “εξαγώγιμο προϊόν” της Ελλάδας στην ΕΕ. Θυμάστε το ψηφιακό πιστοποιητικό Covid; Όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ βρίσκει τρόπο να συνδέει τις ταινίες του με βαθύτερα μηνύματα, έτσι κι εδώ η κυβέρνηση επιχειρεί να συνδέσει την εθνική στρατηγική με ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.

Κρυφοκοιτάζοντας την Ευρώπη

Η Δευτεριάτικη εκδήλωση έχει μεγαλύτερο ακροατήριο από όσο χωρά στο Ωδείο Αθηνών. Ο σχεδιασμός κρυφοκοιτάζει ήδη προς τα ευρωπαϊκά φόρα. Στόχος; Να γίνει η Ελλάδα η “Zero Dark Thirty” των μέτρων για τον εθισμό στα social media. Ένα πολιτικό θρίλερ με διπλωματικό φινάλε.

Και μετά τις γιορτές… οι δράσεις

Ο Πρωθυπουργός, όπως και κάθε σκηνοθέτης του Χόλιγουντ, γνωρίζει πως το κοινό δεν αρκείται στα λόγια αλλά περιμένει δράση. Μετά τις γιορτές, τα κυβερνητικά βήματα θα αρχίσουν να ξεδιπλώνονται, σαν καλοδουλεμένο σενάριο του “The King’s Speech”, όπου κάθε ατάκα και κάθε κίνηση είναι ζυγισμένη.

Το ρεζουμέ;

Όπως είπε και ο Φρανσουά Μιτεράν: «Η πολιτική είναι η τέχνη της προσδοκίας». Και ο Μητσοτάκης φαίνεται να σχεδιάζει το επόμενο επεισόδιο με οσκαρική ακρίβεια. Το αν θα πάρει το βραβείο, μένει να το δούμε.

Αλλοτινές μου εποχές…

Όχι, μωρέ! Δεν θυμηθήκαμε ξαφνικά τον Καζαντζίδη παρ’ ο μέγας αυτός τραγουδιστής ούτε ξεχνιέται ούτε ξεπερνιέται. Απόδειξη, τα 100.000 εισιτήρια που έκοψε την πρώτη εβδομάδα η ταινία «Υπάρχω», που αναφέρεται στη ζωή του.

Τον Κασσελάκη είχαμε στο νου μας. Που σαν τον βασιλιά της Φρυγίας, τον Μίδα, ο,τι έπιανε γινόταν χρυσάφι. Για την ακρίβεια, ο, τι έκανε και ο,τι έλεγε ο ουρανοκατέβατος –ακόμη και κοινοτοπίες ή μπαρούφες- γινόταν θέμα.

Και να συνεντεύξεις, να τικ τόκια, να δηλώσεις που έδιναν τίτλους και έκαναν θόρυβο. Ακόμη κι όταν το παράκανε με τα λουσάτα σπίτια, τις Σπέτσες και τα συναφή, οι μετοχές του ανέβαιναν. Ωσπου…

Ωσπου τον πάτησε το τραίνο της Κουμουνδούρου, που έχει μηχανοδηγούς ξεφτέρια στο παρασκήνιο και ιντριγκαδόρους περιωπής. Ο Κασσελάκης νόμιζε ότι θα τα βγάλει πέρα με το ιερατείο, ποντάροντας στη λαϊκή βούληση, αλλά λογάριαζε χωρίς τον σταλινοειδή ξενοδόχο.

Τον απέκλεισαν από υποψήφιο, μαγείρεψαν τα του Συνεδρίου και περήφανοι για το…τιτάνιο έργο τους, δηλώνουν ανακουφισμένοι που απαλλάχτηκαν «από το παράσιτο». Βέβαια, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, αλλά αυτά θα τα δούμε άλλη ώρα.

Τώρα μιλάμε για τον Κασσελάκη. Που τρέχει όπου δει φως αναμμένο-αγορές, γηροκομεία, πυροσβεστικές κλπ- αλλά σχεδόν κανένας δεν ασχολείται μαζί του. Κάνα μονόστηλο, μέσα μέσα, καμμιά δηλωσούλα και έτερον ουδέν.

Ετσι είναι, ανθρωπέ μου. Πέρασε ο καιρός της λάμψης. Βαρέθηκε να νοιάζεται για σένα ο κόσμος, έστω από περιέργεια, κορέστηκε και το ενδιαφέρον των μίντια που έπαψαν να τρέχουν πίσω σου ή να ασχολούνται με τα σπίτια και τον Τάιλερ.

Ο κορεσμός αυτός έχει την εξήγησή του. Και την ξέρει ο Κασσελάκης, όπως και ο πάσα εις: Όταν το παρακάνεις εξαντλώντας ό,τι υπάρχει στο δισάκι σου, δεν μένει σχεδόν τίποτε για να το διαθέσεις στην αγορά.

Μπορεί βέβαια να του κάνει καλό αυτή η απότομη προσγείωση. Τώρα, απερίσπαστος και…προσγειωμένος, θα μπορέσει να ασχοληθεί σοβαρά με το κόμμα και το Πρόγραμμά του, να κάνει μετρημένες δημόσιες παρεμβάσεις και να επιλέγει-αν μπορεί πιά να το κάνει- σοβαρές εκπομπές για συνεντεύξεις και δηλώσεις.

Προπάντων, να ξεκαθαρίσει τι σόι κόμμα είναι το Κίνημα Δημοκρατίας και τι αντιπολίτευση θα ασκήσει ώστε να καταλάβει ο κόσμος με τι έχει να κάνει. Διαφορετικά, δεν αποκλείεται να έχει την τύχη του Βαρουφάκη και του Λαφαζάνη…

Ελλαδάρα…

Μα το ήξεραν οι άνθρωποι. Και ετούτοι που κυβερνούν και όσοι προηγήθηκαν. Το ήξεραν ότι μόλις βρέξει δυνατά θα τιναχτούν τα καπάκια της ΕΥΔΑΠ, θα πλημμυρίσει λύματα η Ποσειδώνος και θα βρωμίσει η…Αθηναϊκή Ριβιέρα.

Το ήξεραν, αλλά επί είκοσι χρόνια δεν έκαναν τίποτε. Ολοι! Όπως ήξεραν ότι το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας θέλει συντήρηση, αλλά δεν έκαναν τίποτε. Τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν για να μπαλώσουν τις ζημιές στο παρκέ και στα υπόλοιπα σημεία που έμπασαν νερό.

Θα αρχίσουν έργα είπε για τα λύματα ο Σκυλακάκης κι άντε τώρα να μη θυμηθείς τα μπαλκονάτα «Θα» παλαιών αλλά και νεότερων ημερών. Αλλά μήπως τα ίδια δεν είχαμε στη Ρόδο με τον κακόμοιρο ποταμό, τον Ιάλυσο, που μπαζώθηκε στα σημεία, στένεψε σε άλλα και καλύφθηκε με τσιμέντο μέρος της κοίτης του;

Τα ίδια και χειρότερα παντού. Ένα κράτος που δεν προγραμματίζει, δεν σχεδιάζει και δεν κάνει παρεμβάσεις, τρέχει εκ των υστέρων και δεν φτάνει, μοιράζοντας υποσχέσεις ότι…θα τα λύσει τα προβλήματα.

Είναι το ίδιο κράτος που ήξερε, όπως αποκαλύφθηκε τώρα, ότι χιλιάδες σπίτια εκεί στα Νότια είχαν παράνομα ρίξει τις αποχετεύσεις στον αγωγό της ΕΥΔΑΠ και κανένας- δήμαρχοι, υπουργοί, ΕΥΔΑΠ κ.α.-ποτέ δεν έκανε στοιχειώδη έλεγχο ούτε νοιάστηκε για τις επιπτώσεις.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Είναι το ίδιο κράτος που ανέχτηκε την οικοδομική αυθαιρεσία και γέμισε τον τόπο παράνομα κτίσματα τα οποία αρχικά πήραν ρεύμα και νερό και μετά νομιμοποιήθηκαν, κυρίως σε προεκλογικές περιόδους, για να μη χαθούν οι ψήφοι. Αθλιότητα εις την νιοστήν!

Αλλά είναι μονάχα το κράτος; Εμείς οι παινεμένοι πολίτες τι κάνουμε, πως φερόμαστε στην δημόσια σφαίρα; Ρωτήστε να σας πουν οι απίθανοι τύποι με τις ηλεκτρικές κουρσάρες που πήγαν στην Αράχωβα χωρίς να σκεφτούν-ή να νοιαστούν- τι θα γίνει με την μπαταρία του ηλεκτρικού οχήματος και πως θα το φορτίσουν αφού δεν έχει φορτιστές εκεί στα χιονισμένα πλάγια της επίδειξης και της αλαζονείας.

Και δίπλα τους οι άλλοι, εξίσου απερίσκεπτοι και «μάγκες», που ταξίδεψαν χωρίς αλυσίδες, καθώς έχουν για «πιστεύω» το «σιγά μωρέ», το «δε βαριέσαι» και το «ε, κάτι θα γίνει και θα τη βγάλουμε καθαρή».

Ποτέ δεν μας άρεσε εκείνο το απαισιόδοξο «Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς». Αλλά έρχονται στιγμές που η απελπισία χτυπάει κόκκινο και λές «δεν υπάρχει σωτηρία». Κι άντε τώρα να ενοχλείς πάλι τον Μεγαλοδύναμος και να τον ικετεύεις να βάλει το χέρι του για να μην καταπιεί η άβυσσος…

Πολιτική: Η Τέχνη της Στασιμότητας

Ή αλλιώς, πώς τα κόμματα προσπαθούν να ξεπεράσουν τα “ποιοτικά χαρακτηριστικά” με τη βοήθεια δημοσκοπήσεων, εσωκομματικών τριβών και… πρόωρων απομνημονευμάτων.

Δημοσκοπήσεις: Η παγίδα της “μεγάλης εικόνας”

Οι δημοσκοπήσεις μοιάζουν με το “The Big Short”: όλοι βλέπουν τη μεγάλη εικόνα, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Η ακρίβεια, η παιδεία, η ασφάλεια είναι οι “ποιοτικές μεταβλητές” που κρίνουν την πολιτική επιβίωση. Η κυβέρνηση ελπίζει σε έναν ανασχηματισμό τύπου “La La Land”, που θα χτίσει ξανά την αφήγηση, ενώ η αντιπολίτευση παρακολουθεί σαν θεατής, ελπίζοντας να σπάσει το “ταβάνι” της στασιμότητας.

Ανασχηματισμός: Το μεγάλο “reboot”

Κάθε ανασχηματισμός θυμίζει την παραγωγή ενός sequel του “The Godfather”: πολλοί φιγουράρουν στη λίστα των υποψηφίων για ρόλους, αλλά λίγοι καταλήγουν στο καστ. Η κυβέρνηση, πιεζόμενη από το παραταξιακό μέτωπο, πρέπει να ικανοποιήσει βουλευτές που διαμαρτύρονται ότι τα “ρουσφέτια” τους δεν περνάνε. Όμως, όπως είπε και ο Τζον Φ. Κένεντι: «Η νίκη έχει εκατό πατέρες, αλλά η ήττα είναι ορφανή.»

Το φάντασμα της στασιμότητας στο ΠΑΣΟΚ

Στη Χαριλάου Τρικούπη, η στασιμότητα θυμίζει το “The Truman Show”: το κόμμα δείχνει να κινείται σε έναν σταθερό αλλά περιορισμένο κόσμο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επενδύει στη διατήρηση των ψηφοφόρων, αποφεύγοντας τα ρίσκα που θα έφερναν σκαμπανεβάσματα. Όμως, κάποιοι φοβούνται ότι η στρατηγική αυτή οδηγεί σε ένα “Groundhog Day”, όπου η ίδια μέρα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Η «Αννα» και οι ισορροπίες του κέντρου

Η Αννα Διαμαντοπούλου εμφανίζεται σαν τη Μέρυλ Στριπ στο “The Devil Wears Prada”: ένα πρόσωπο με στυλ και εμπειρία, που αναλαμβάνει να επαναφέρει το κεντρώο κοινό στο στρατόπεδο του ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα είναι αν το κοινό αυτό θέλει πραγματικά να γυρίσει ή αν απλώς “περιφέρεται”, ψάχνοντας μια πιο αυθεντική αφήγηση.

ΣΥΡΙΖΑ: Πρόωρα απομνημονεύματα και χαμένες ευκαιρίες

Η υπόθεση του βιβλίου του Στέφανου Κασσελάκη θυμίζει το “All the President’s Men”: ένα πολιτικό θρίλερ με μυστικά και ψιθύρους. Αν οι φήμες ότι έχει κρατήσει τα μηνύματα συντρόφων του αληθεύουν, τότε η αγωνία για το περιεχόμενο των απομνημονευμάτων είναι απολύτως δικαιολογημένη. Όπως λένε κάποιοι, το βιβλίο μπορεί να γίνει το πολιτικό αντίστοιχο του “Kill Bill” – μια εκδίκηση που θα αφήσει πολλά θύματα. Όπως είπε και ο Σουν Τζου: «Στον πόλεμο, το πιο δύσκολο είναι να αξιολογήσεις τη σωστή στιγμή για να χτυπήσεις.» Στην πολιτική, το πιο δύσκολο είναι να καταλάβεις αν το κοινό σου βλέπει δράμα ή κωμωδία. Και το 2024 υπόσχεται να έχει μπόλικο από το καθένα.

Ελληνοτουρκικά: Το μεγάλο παζάρι στη σκιά της Συρίας και η “καυτή πατάτα”

Ή αλλιώς, πώς οι διεθνείς ισορροπίες θυμίζουν περισσότερο σενάριο πολιτικού θρίλερ με σκηνοθέτη τον Ερντογάν.

Το ρευστό σκηνικό στη Συρία θυμίζει το “No Country for Old Men”. Στο επίκεντρο, ένας αδυσώπητος αγώνας επιρροής, όπου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το επόμενο βήμα. Η Άγκυρα παίζει το παιχνίδι του διπλού πράκτορα: φίλος με όλους, εχθρός με όλους. Ο Ερντογάν, όπως ο Αντόν Σιγκούρ της ταινίας, ρίχνει το “κέρμα” της διπλωματίας, αφήνοντας τους υπόλοιπους να αγωνιούν για την έκβαση.

ΑΟΖ: Η Οριοθέτηση των Παράδοξων

Η φιλολογία περί οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού είναι σαν το “Inception”: ένα όνειρο μέσα σε άλλο όνειρο, που καταλήγει σε εφιάλτη για όσους βρίσκονται στη Μεσόγειο. Αγνοώντας προκλητικά την Κύπρο, η Τουρκία επιχειρεί να αναβαθμίσει τη γεωπολιτική της θέση, παίζοντας ένα παιχνίδι που προκαλεί νευρικότητα στις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον και το Ισραήλ.

Ηλεκτρική διασύνδεση: Ενεργειακές γέφυρες ή τείχη;

Το σχέδιο για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου είναι το αντίστοιχο του “Bridge of Spies”: μια γέφυρα που συνδέει αντιμαχόμενα στρατόπεδα, αλλά κάθε λάθος κίνηση μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Η Αθήνα επιδιώκει να κρατήσει τη διαδικασία ζωντανή, αλλά το project παραμένει στον αέρα, με τη Λευκωσία να καθυστερεί και την Άγκυρα να παρακολουθεί στενά.

Ο Ερντογάν και το στρατηγικό «τακίμι»

Η πολιτική Ερντογάν θυμίζει τη στρατηγική του “The Godfather”: κάθε κίνηση γίνεται με βάση το “τι θα κερδίσω”. Από τη Συρία μέχρι το Αιγαίο, η Τουρκία παρουσιάζεται ως ο μεγάλος παίκτης που δεν διστάζει να συνδιαλλαγεί με τον διάβολο, αν αυτό σημαίνει περισσότερη επιρροή στη Μέση Ανατολή.

Αθήνα – Τελ Αβίβ: Η συμμαχία των σοφών

Η Ελλάδα, διατηρώντας ισχυρές σχέσεις με το Ισραήλ, μοιάζει να εφαρμόζει τη στρατηγική του “Argo”: δίνει την εντύπωση ότι όλα κινούνται ομαλά, ενώ από πίσω διεξάγονται παρασκηνιακές διαβουλεύσεις υψηλού ρίσκου. Ο στόχος είναι να ενισχυθεί η θέση της χώρας στη Μεσόγειο χωρίς να δημιουργηθεί περαιτέρω ένταση με την Τουρκία.

Όπως είπε κάποτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Η διπλωματία είναι η τέχνη να λες στον άλλον να πάει στην κόλαση με τέτοιο τρόπο που να ανυπομονεί για το ταξίδι.» Η Άγκυρα φαίνεται να ακολουθεί πιστά αυτό το ρητό, ενώ η Αθήνα αναζητά το επόμενο βήμα της, χωρίς να πέσει στην παγίδα μιας επιθετικής απάντησης. Στο μεταξύ, όλοι παρακολουθούν το δράμα να εκτυλίσσεται, με ελπίδα αλλά και αγωνία για το φινάλε.

• Hard Talks