Από τη «δημοκρατία της πειθούς» στο «αποφασίζουμε και διατάζουμε» για τις πορείες

Αφού λύσαμε όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας, η κυβέρνηση έφερε στη βουλή τον νόμο για την «απαγόρευση» των διαδηλώσεων στο όνομα της αντιμετώπισης της ταλαιπωρίας στο κέντρο της Αθήνας. Μάλιστα τιτλοφορείται, “Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις” και ορίζεται ο σκοπός των προτεινόμενων ρυθμίσεων -διασφάλιση της άσκησης του δικαιώματος του συνέρχεσθαι δημοσίως σε υπαίθριο χώρο χωρίς σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια και διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής ορισμένης περιοχής- και δίδονται οι έννοιες των σχετικών όρων. Δηλαδή για τη διασφάλιση του δικαιώματος και όχι για την… απαγόρευση.

H δικαιολογία είναι ότι εξαιτίας μικρών και ολιγάριθμων ομάδων δημιουργείται μεγαλύτερη ταλαιπωρία. Ναι, αλλά δεν είδαμε την ίδια «ευαισθησία» για την καθημερινή, συνεχή ταλαιπωρία λόγω του Μεγάλου Περιπάτου του Δήμου Αθηναίων. Δεν είδαμε να συμβαίνει το ίδιο, όταν έρχεται ένας ξένος επίσημος προσκεκλημένος και το κέντρο είναι απροσπέλαστο. Και φυσικά το κυκλοφοριακό πρόβλημα ή η μικρή προσέλευση στα εμπορικά δεν οφείλονται μόνο στις συγκεντρώσεις και τις απεργίες. Οφείλεται στην οικονομική κατάσταση των πολιτών και στον κακό σχεδιασμό των δρομολογίων των ΜΜΜ, δεν συμφωνώ ότι θέλει να βάλει στον «γύψο» τις διαδηλώσεις, είναι βαριά κουβέντα, αλλά θεωρώ ότι είναι μια ιδεοληψία που καλλιεργείται τα τελευταία χρόνια.

Επίσης είναι λάθος στην παρούσα συγκυρία μια κίνηση της κυβέρνησης να δίνει την εντύπωση ποινικοποίησης και ελέγχου των κινητοποιήσεων των πολιτών. Θα μπορούσε με εξαντλητικό διάλογο και να υπάρξει συμφωνία των τοπικών αρχόντων με τους διαδηλωτές και όχι με οριζόντιο νόμο που παραπέμπει στο παρελθόν, να λύνονται τέτοια θέματα. Αλλά από την άλλη μπορεί αυτή η κίνηση να ενεργοποιήσει τον λαό που έχει στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ και περιμένει άλλους να «φωνάξουν» για τις σχέσεις εργασίας, τα δικαιώματα, την Κοινωνική Ασφάλιση, για την Υγεία, την Παιδεία και την ανεργία.

Εδώ όμως υπάρχει και το πολιτικό θέμα και θα πρέπει να δοθούν πειστικές απαντήσεις. Η φράση-κλειδί του Κυριάκου Μητσοτάκη σε όλες τις παρεμβάσεις του την περίοδο της έξαρσης της πανδημίας και της αυστηροποίησης των μέτρων ήταν η «δημοκρατία της πειθούς».

Πώς λοιπόν από τη «δημοκρατία της πειθούς» περνάμε σε ένα – χουντικής έμπνευσης – τερατούργημα, όπως καταγγέλλει η αντιπολίτευση, για τον περιορισμό των συγκεντρώσεων;

Το ποσοτικό είναι αυτό που θα περιορίζει γενικά τις συγκεντρώσεις αλλά αυτό που προκαλεί είναι η εισαγωγή νέων προϋποθέσεων για τη δυνατότητα διάλυσης μια διαδήλωσης, ξεπερνώντας ακόμα και τους περιορισμούς που θέτει το ίδιο το Σύνταγμα. Η συγκέντρωση υπερεξουσιών από την αστυνομία προκαλεί άσχημες εντυπώσεις ενώ η συμμετοχή σε μια συγκέντρωση – διαδήλωση μπορεί να θεωρείται ιδιώνυμο αδίκημα!

Το χειρότερο, όμως, για την κυβέρνηση θα είναι να ακυρωθεί στην πράξη το σχέδιο της και ας ευχηθούμε όχι με τον χειρότερο τρόπο. Για παράδειγμα, θα διαλύσει η αστυνομία πορεία του ΠΑΜΕ με κάποιο από τα κριτήρια του νομοσχεδίου περί συμμετοχής; Θα ζήσουμε ωραίες στιγμές…

• πορείες