Από το Babygirl στο A Complete Unknown: 6 από τις καλύτερες ταινίες για να παρακολουθήσετε αυτόν τον Δεκέμβριο

Έξι ταινίες που παίζονται ή έρχονται στις κινηματογραφικές αίθουσες και έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Βάλτε τις στην ατζέντα σας για να τις δείτε προσεχώς.

Beatles ’64

Ήταν τον Φεβρουάριο του 1964 όταν οι ΗΠΑ υπέκυψαν στην Beatlemania. Οι Fab Four πέρασαν τρεις εβδομάδες στη χώρα που τους είχε επηρεάσει τόσο πολύ, και η επίσκεψή τους περιελάμβανε μια εμφάνιση στο The Ed Sullivan Show, την οποία είδαν 73 εκατομμύρια άνθρωποι, καθώς και την πρώτη τους συναυλία στις ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον. Το Beatles ’64 είναι ένα προσωπικό χρονικό αυτών των καταιγιστικών εβδομάδων, σε παραγωγή του Martin Scorsese και σκηνοθεσία του David Tedeschi.

Υπάρχουν νέες συνεντεύξεις με τον Paul McCartney και τον Ringo Starr, καθώς και με ομότεχνούς τους, όπως ο Smokey Robinson και ο Ronnie Spector (που πέθανε το 2022), αλλά η κύρια ατραξιόν της ταινίας είναι το σπάνιο υλικό που τραβήχτηκε εκείνη την εποχή από δύο θρυλικούς ντοκιμαντερίστες, τους Albert και David Maysles. «Οι αδελφοί Maysles ήταν πρωτοπόροι του κινηματογράφου, όπως τους αποκαλούσαν», δήλωσε ο Tedeschi στο Rolling Stone. «Σε αυτό το υλικό, μπορείτε να δείτε ότι οι Beatles είναι πολύ χαλαροί. Έχουν τόσο πολύ χάρισμα στην κάμερα. Αλλά ακόμη και οι θαυμαστές, αυτές οι νεαρές γυναίκες μπροστά από το Plaza Hotel, ή αυτό που αποκαλούμε τώρα Sullivan Theater -έχουν επίσης ενδιαφέρον. Υπάρχει κάτι στην ενέργεια του Αλ και του Ντέιβιντ που χαλάρωνε τους ανθρώπους και τους επέτρεπε να προβάλλουν κάτι στο φιλμ».

Στο Disney+

A Complete Unknown

Ο Μπομπ Ντίλαν είχε μια τόσο μακρά και πρωτοποριακή καριέρα που θα ήταν αδύνατο να συνοψιστούν οι ανατροπές του σε μια συμβατική βιογραφική ταινία: όταν ο Τοντ Χέινς γύρισε το «I’m Not There», κατέφυγε στο να επιλέξει έξι διαφορετικούς ηθοποιούς (συμπεριλαμβανομένης της Κέιτ Μπλάνσετ) για να τον υποδυθούν σε έξι διαφορετικές ιστορίες. Η προσέγγιση του Τζέιμς Μάνγκολντ στο A Complete Unknown είναι να μείνει στα πρώτα χρόνια του Ντίλαν, ιδίως στην άνοδό του ως φολκ τραγουδιστή στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης και στην αμφιλεγόμενη στροφή του στο ροκ εν ρολ με ηλεκτρική κιθάρα το 1965.

Ο Timothée Chalamet έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, και ήδη έχει προταθεί για μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. «Οι ψηφοφόροι των Όσκαρ δεν μπορούν να αντισταθούν σε μια βιογραφική ταινία», λέει η Caryn James του BBC. «Σκεφτείτε το εξής: Το A Complete Unknown σκηνοθετήθηκε από τον James Mangold, ο οποίος σκηνοθέτησε μια άλλη βραβευμένη μουσική βιογραφία, το Walk the Line (2005). Η Ρις Γουίδερσπουν κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού για την ερμηνεία της σε εκείνη την ταινία ως Τζουν Κάρτερ Κας και ο Χοακίν Φοίνιξ κέρδισε μια υποψηφιότητα καλύτερου ηθοποιού ως Τζόνι Κας. Αν μη τι άλλο, το A Complete Unknown μπορεί κάλλιστα να φέρει στον Chalamet τη δεύτερη υποψηφιότητά του, μετά το Call Me By Your Name».

Babygirl

Η σεναριογράφος-σκηνοθέτης Halina Reijn (Bodies Bodies Bodies Bodies) μεταφέρει το ερωτικό θρίλερ στη μετά-Me Too εποχή με το Babygirl, μια ταινία που φέρνει πολυπλοκότητα και ρεαλισμό στο είδος της γαργαλιστικής υπόθεσης που θα ενθουσίαζε τον Adrian Lyne και τον Paul Verhoeven στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Ο χαρακτήρας της Νικόλ Κίντμαν είναι η πολυαγαπημένη διευθύνουσα σύμβουλος μιας νεοϋορκέζικης εταιρείας τεχνολογίας και λαμπερή σύζυγος ενός περιζήτητου θεατρικού σκηνοθέτη (Αντόνιο Μπαντέρας).

Έχει όμως κρυφές, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τις οποίες ξυπνάει ένας νεαρός ασκούμενος που υποδύεται ο Χάρις Ντίκινσον. Θα ρισκάρει τα πάντα ξεκινώντας σχέση με έναν υπάλληλο που έχει τα μισά της χρόνια; «Σπάνια αυτό το ταμπού στον εργασιακό χώρο είναι τόσο σπινθηροβόλο όσο στο Babygirl, ένα σαγηνευτικό ψυχολογικό δράμα», γράφει ο Τζόνι Ολεξίνσκι στη New York Post. «Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το κοινό θα κολλήσει περισσότερο σε άλλη ταινία φέτος, τόσο σέξι και συγκλονιστική είναι η ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος».

Nosferatu

Η ανεπίσημη διασκευή του Δράκουλα από τον FW Murnau, Nosferatu, κυκλοφόρησε πριν από 100 και πλέον χρόνια, αλλά εξακολουθεί να είναι η πιο ανατριχιαστική ταινία βρικολάκων στον κινηματογράφο. Ο Robert Eggers, ο σκηνοθέτης του The Witch and The Lighthouse, είναι τόσο εμμονικός θαυμαστής της ταινίας που την ανέβασε ως σχολική παράσταση όταν ήταν 17 ετών, και τώρα έγραψε και σκηνοθέτησε το δικό του ριμέικ με πρωταγωνιστές τον Bill Skarsgård ως τον απέθαντο κόμη Orlok, τον Nicholas Hoult ως τον άτυχο κτηματομεσίτη που τον επισκέπτεται στο κάστρο του στην Τρανσυλβανία, τη Lily-Rose Depp ως τη γυναίκα που πέφτει στα μάγια του Orlok και τον Willem Dafoe ως έναν ειδικό στη βαμπιρολογία. Ο Eggers δήλωσε στον Anthony Breznican στο Vanity Fair ότι ο Nosferatu του διαθέτει ένα αυθεντικό σκηνικό του 19ου αιώνα – και έναν αυθεντικό βρικόλακα του 19ου αιώνα, επίσης.

«Αυτός ο Όρλοκ είναι περισσότερο λαϊκός βρικόλακας από οποιαδήποτε άλλη κινηματογραφική εκδοχή. Αυτό σημαίνει ότι είναι ένας νεκρός άνθρωπος… Για πρώτη φορά σε μια ιστορία του Δράκουλα ή του Νοσφεράτου, αυτός ο τύπος μοιάζει με νεκρό Τρανσυλβανό ευγενή. Κάθε πράγμα που φοράει μέχρι και τα τακούνια στα παπούτσια του είναι αυτό που θα φορούσε αυτός. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ».

Nightbitch

Σε διασκευή του μυθιστορήματος της Rachel Yoder και σκηνοθεσία της Marielle Heller (Can You Ever Forgive Me?), η ταινία με τον τολμηρό τίτλο Nightbitch είναι μια κωμωδία τρόμου στην οποία πρωταγωνιστεί η Amy Adams ως εξαντλημένη και εξοργισμένη μητέρα. Αισθάνεται ότι έχει χάσει την ταυτότητά της ως καλλιτέχνης, δεν ταιριάζει με τις συναδέλφους της μητέρες των προαστίων και ο σύζυγός της (Scoot McNairy) δεν εκτιμά αυτό που περνάει. Είναι σε αυτό το σημείο που η ταινία μετατοπίζεται από την κωμωδία παρατήρησης σε διεστραμμένο σωματικό τρόμο: πιστεύει ότι αναπτύσσει γούνα και κυνόδοντες και ότι μετατρέπεται σε σκύλο.

«Η Άνταμς διασκεδάζει στο ρόλο της μητέρας, παίρνοντας το κέντρο της σκηνής με ανανεωμένη ενέργεια και σθένος», λέει ο Jourdain Searles στο Little White Lies. «Ο McNairy είναι σε κορυφαία κωμική φόρμα ως ο ανίδεος σύζυγος που θεωρεί την ανατροφή του γιου του ως φύλαξη του μωρού. Δεν υπάρχει αμφιβολία για τις οικουμενικές αλήθειες πίσω από την αφήγηση… Το Nightbitch έχει να κάνει με την ανάγκη μιας μητέρας να είναι ελεύθερη».

Η επιστροφή

Ο Ralph Fiennes και η Juliette Binoche πρωταγωνίστησαν μαζί στην ταινία Ο Άγγλος ασθενής το 1996 και συναντιούνται ξανά στην ταινία Η επιστροφή, ένα άλλο επικό δράμα για τα ψυχικά και σωματικά σημάδια που αφήνει ο πόλεμος. Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ουμπέρτο Παζολίνι, αυτό το έπος με τα σπαθιά και τα σανδάλια βασίζεται στο τελευταίο τμήμα της Οδύσσειας του Ομήρου, στο οποίο ο Οδυσσέας (Fiennes) επιστρέφει στην Ιθάκη μετά από μια δεκαετία μάχης με τους Τρώες και άλλη μια δεκαετία μάχης με γιγάντια τέρατα.

Η υπομονετική σύζυγός του Πηνελόπη (Binoche) είναι απασχολημένη με την απόκρουση των πολλών μνηστήρων που θέλουν να διεκδικήσουν την περιουσία του, αλλά ο Οδυσσέας μπορεί να παρέμβει πριν να είναι πολύ αργά. «Είναι σκληρό και βρώμικο και τελικά λερωμένο με αίμα, αλλά παίρνει το χρόνο του και ζυγίζει κάθε λέξη», λέει ο Steve Pond στο The Wrap. «Ο Fiennes είναι υπέροχος ως Οδυσσέας, το πρόσωπό του ένας χάρτης προβλημάτων και η φωνή του ένα βιρτουόζικο όργανο».

• Beatles '64
• ταινίες