Δημοσίευση: ’
Άποψη: Οι δέκα πληγές του ΣΥΡΙΖΑ, η εξής μία
Ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζει τον άνθρωπο απολύτως με την πολιτική του θέση, άποψη, γνώμη
Δεν είχε προλάβει καλά-καλά να ολοκληρωθεί η ορκωμοσία και το τηλέφωνο χτύπησε. Η μητέρα μου με σπασμένη φωνή από γνήσια συγκίνηση, ευχόταν. «Είδες παιδί μου, τα περισσότερα είναι νέα παιδιά, όμορφα. Να τα χαίρονται οι μανάδες τους, μακάρι να τα καταφέρουν, μακάρι όλα να πάνε καλά, να σωθεί η Ελλάδα, να σωθεί κι ο κόσμος».
Περισσότερο όμως από τα λόγια αυτά, εκ στόματος μιας δεξιόφρονος, για την ακρίβεια πρώην βασιλικής, με εξέπληξαν τα λόγια που βγήκαν με περισσή αυθορμησία από το στέρνο το δικό μου. «Μαμά, τι είναι αυτά που λες; Αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Σε παρακαλώ μην τους πιστεύεις. Θα μας καταστρέψουν, σου μιλάω μετά λόγου γνώσεως».
Δεν μπορώ να γνωρίζω, γιατί ήμουν τόσο βεβαία, ο Λόγος εξάλλου υπερβαίνει, είναι πολλά περισσότερα από τη Λογική, ο εγκέφαλος και το σώμα του ανθρώπου, γνωρίζουν πολλά περισσότερα από τον άνθρωπο, αλλά ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ξεστομίζοντας την λέξη καταστροφή, τι θα επακολουθούσε, τα όσα επακολούθησαν από εκείνη την πρώτη γραφική ορκωμοσία του ΣΥΡΙΖΑ, Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2015, μέχρι σήμερα.
Υπάρχει μία σημαντική μερίδα Ελλήνων, που αφήνουν την πολιτική τους ταυτότητα σπίτι, που αξιολογούν και θέτουν την εθνική τους ταυτότητα πάνω από οποιαδήποτε πολιτική θέση, πεποίθηση, φράξια. Κι έτσι, ακόμα και μετά από εκείνη την επεισοδιακή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του ’15, σήκωσαν τα μανίκια, και ανασκουμπώθηκαν να υπηρετήσουν την πατρίδα. Καθείς από τον πάγκο του, καθένας από όπου είχε ορκιστεί, συναισθανόμενος στο ακέραιο την κρισιμότητα των καιρών και της συγκυρίας.
Πράγματι το πρώτο εξάμηνο, κάπως τα κατάφερναν, τον πρώτο χρόνο, μέχρι η νέα κυβέρνηση να βρει τα βήματα της. Από τη στιγμή όμως που βρήκε τα πατήματά της, και διαμόρφωσε το ήθος της, το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν αυτό: Για τον κυβερνητικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, και τα πλοκάμια του στη Δημόσια Διοίκηση, δεν υπήρχαν πολίτες, δημόσιοι λειτουργοί, ιδιώτες που απλώς ήθελαν να κάνουν την δουλειά τους. Υπήρχαν μόνο δεξιοί και αριστεροί. Ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζει τον άνθρωπο απολύτως με την πολιτική του θέση, άποψη, γνώμη. Ταυτίζει σκανδαλωδώς την ουσία με το συμβεβηκός, το είναι με μία έκφανσή του.
Προ εικοσαετίας, στα χρυσά χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης, μέσα στην άναρχη απορρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού πεδίου, είχα ρωτήσει για έναν διακεκριμένο παρουσιαστή βραδινής εκπομπής τον πατέρα μου. «Μπαμπά, αυτός είναι Πασόκ ή Νέα Δημοκρατία;» Για να λάβω την απάντηση. «Παιδί μου, δεν υπάρχουν δεξιοί και αριστεροί, υπάρχουν τσογλάνια και μη, και αυτός είναι τσογλάνι».
Δεν έχει δικαίωμα κανείς να καταδικάσει συλλήβδην την παρούσα κυβέρνηση, σίγουρα υπήρχαν και υπάρχουν εξαιρέσεις, σε άτομα, προθέσεις, ήθος. Και σε αυτά προσβλέπει ο καθένας, με αυτά προσπαθεί να πορευτεί. Στη ζωή όμως όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.
Οι δέκα πληγές του ΣΥΡΙΖΑ είναι η εξής μία: η αλαζονεία. Έπαρση, μισαλλοδοξία, όλες οι λέξεις και ο σχετικός γλωσσικός πλούτος των ομηρικών επών και της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, δεν αρκούν, δεν φτάνουν να περιγράψουν την ψυχική διάθεση, την φαυλότητα των κυβερνητικών στελεχών. «Είναι τέτοια η έπαρση και το μίσος τους, που δεν αισθάνονται την ανάγκη να υποκριθούν ότι σέβονται» έγραψε ένας φίλος στο Facebook, ενώ ο αριθμός των θυμάτων από τις πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική αυξάνεται δραματικά. Ο ίδιος φίλος κάθε φορά που τα λέμε από κοντά είναι αμείλικτος στην κριτική του προς την οργάνωση και κομματικό μόρφωμα της Νέας Δημοκρατίας, με μόνιμη επωδό «Οι Συριζαίοι είναι χίλιες φορές πιο ικανοί, πιο πονηροί, αν τους ζητήσεις ρουσφέτι, μέσα σε μία ημέρα το τελειώνουν».
«Όταν θέλω να δω αν ένας άνθρωπος λέει αλήθεια, ποτέ δεν ακούω αυτά που λέει, αντιθέτως ακούω τη φωνή του, και κυρίως παρακολουθώ αυτό που παφλάζει ανάμεσα στο στόμα και τα μάτια του». Αν ζούσε ο μακαρίτης, ο Κωστής Παπαγιώργης, που ήταν και πειραχτήρι μεγάλο, σίγουρα θα είχε πολλά να πει. Καίτοι ουδέποτε πολιτικολογούσε, δεν θα άφηνε ασχολίαστο το μονίμως συνοφρυωμένο μέτωπο, τα σμιγμένα φρύδια, το αυθάδες άνοιγμα των χειλιών, την κλίση της κεφαλής, το λιγωμένο accent, την περιπαθή εκφορά λόγου, για να μην μνημονεύσουμε τις ανάρμοστες στάσεις, και απρεπείς πόζες.
Μία άλλη Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018, μετά από σχεδόν τρεισήμισι χρόνια «αριστερής» διακυβέρνησης, και ενώ είχαν μεσολαβήσει οι πλημμύρες και απώλειες ανθρώπινων ζωών τον περασμένο χειμώνα στη Μάνδρα, η μισή Αττική φλέγεται με αριθμό νεκρών που πολλοί φοβούνται ότι θα είναι τριψήφιος, εκ των οποίων πολλά είναι παιδιά. Το ίδιο βράδυ και το επόμενο, η κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός, η Περιφερειάρχης, οι αρμόδιοι Υπουργοί, δεν αναλαμβάνουν και δεν αποδέχονται καμία ευθύνη, για την καταστροφή, για τους τεθνεώτες. Μετά από τρεις ημέρες εθνικού πένθους και δηλώσεις υπουργών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, σε τόνο ότι «δεν υπήρξαν λάθη από πλευράς μας, φταίνε οι πολίτες, φταίει η άναρχη δόμηση, τα αυθαίρετα, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις», ο Πρωθυπουργός, Παρασκευή, 27 του ιδίου μηνός, ανήμερα Αγίου Παντελεήμονος, συγκαλεί έκτακτο υπουργικό συμβούλιο όπου αναλαμβάνει «ακέραια», -ούτε καν «στο ακέραιο»-, την πολιτική ευθύνη. Μεγαλύτερη σημασία από το τι πράττεις, έχει το πότε το πράττεις, το σωστό περιβόητο timing.
«Θεέ μου, σε αυτή τη χώρα ή θα πνιγείς ή θα καείς. Διαλέγεις και παίρνεις», έλεγε όλη την εβδομάδα ένας συνάδελφος, γελώντας αμήχανα.«Γελάμε, για να μην κλάψουμε, έχω τρελαθεί με τις δίδυμες που αγνοούνται, γιατί σκέφτομαι τις δικές μου δίδυμες». Πράγματι παρακολουθούσε ανά λεπτό τις εξελίξεις με τα δύο αγνοούμενα κοριτσάκια. Τα δυσάρεστα επιβεβαιώθηκαν Σάββατο, δεν θα άντεχα να αντικρίσω το πρόσωπό του την ώρα που θα διάβαζε την είδηση.
«Τραγωδία», είπε ο αγαπημένος μου κύριος Π. με σκυμμένο κεφάλι, την Τρίτη, 25 Ιουλίου, όπως εισερχόμουν στο κτίριο. «Πόλεμος», απάντησα κοφτά, «με τον χειρότερό μας εαυτό», συνέχισα εντός μου. Πρέπει να «πολεμήσουμε πίσω». Για αυτόν τον λόγο δημιουργήθηκαν κράτη, για αυτόν ακριβώς το λόγο οι άνθρωποι συνήψαν Κοινωνικό Συμβόλαιο. Εκχώρησαν ελευθερίες στο κράτος, προκειμένου, με αντάλλαγμα, εκείνο να προστατεύει τα δικαιώματά τους, πρωτίστως τη ζωή και την ακεραιότητά τους. Σήμερα εν καιρώ ειρήνης, ο αριθμός των νεκρών αγγίζει τους ενενήντα, ενώ δεν υπάρχει επίσημη δήλωση για τον αριθμό των αγνοουμένων.
Η πολιτική και επικοινωνιακή διαχείριση των πυρκαγιών από την κυβέρνηση παραπέμπει στην αντιμετώπιση του δυστυχήματος στο Τσερνομπίλ το ’86 από την Σοβιετική Ένωση. Μόνο όταν η Σουηδία εντόπισε υψηλές τιμές ραδιενέργειας στη χώρα τους, αναγκάστηκε η σοβιετική πλευρά να παραδεχθεί με καθυστέρηση τριών ημερών ότι υφίσταται συμβάν. Το ’89 έπεσε το τείχος του Βερολίνου, το ’91 κατέρρευσε η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.
«Υπάρχει μία μεγάλη πλάνη, -και σε αυτό ευθυνόμαστε κι εμείς οι σύμβουλοι συμπεριφοράς-, ότι δηλαδή οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους. Συμβαίνει κι αυτό, κι ανάλογα με το δράμι του καθενός άλλοτε αργεί, κι άλλοτε όχι. Οι άνθρωποι όμως μαθαίνουν κυρίως από τις επιτυχίες τους. Αυτές διαβιούν λάθρα μέσα στη νευρολογία τους και βιωματικά τις αναπαράγουμε μέσα από συμπεριφορές. Αν δεν ορίσουμε από την αρχή το περιεχόμενο της επιτυχίας, χαΐρι δεν θα δούμε. Μέχρι τώρα μας ενδιέφερε μόνο το “επί-” όλων των άλλων και τα υπόλοιπα στην “τύχη”. Αν το “επί-” το αντικαταστήσουμε με το “ευ-”, τότε θα βρούμε την αρμονία. Δεν αρκεί να ξανασηκωθείς, χρειάζεται και να αναγεννηθείς. Κι αυτό είναι άλλο κόλπο». Τάδε έφη Ηλίας Γαληνός, Πρόεδρος της ActionAid εν Ελλάδι.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr