Μ. Συρεγγέλα στο Newpost: «Η ισότητα των φύλων έχει ακόμα δρόμο για να γίνει συνείδηση»

Γράφει η Μ. Συρεγγέλα*

Η 8η Μαρτίου θεσμοθετήθηκε το 1977 από τον ΟΗΕ ως Ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών. Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας έγινε διότι στις 8 Μαρτίου του 1857 εργάτριες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κατεβαίνουν σε απεργία, ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και εξίσωση του ημερομίσθιού  τους με αυτό των ανδρών. 160 χρόνια μετά η ισότητα των φύλων θεσμικά έχει κατοχυρωθεί καθώς οι γυναίκες απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες.

Το ελληνικό Σύνταγμα του 1974, ένα από τα πιο δημοκρατικά συνταγματικά κείμενα του κόσμου, αναφέρει ρητά ότι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Επιμέρους νομοθετικά κείμενα ψηφίζονται από τη Βουλή για τα επόμενα χρόνια και προστατεύουν την ισότητα. Ισχύουν όμως όλα αυτά στην καθημερινότητά μας στην Ελλάδα του 21ου αιώνα ή μήπως είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα; 

Η μητρότητα δυστυχώς εξακολουθεί να αποτελεί εμπόδιο στη χώρα μας για την επαγγελματική πορεία των γυναικών, η επιχειρηματικότητα αντιμετωπίζεται με καχυποψία, η συνεισφορά της αγρότισσας δεν καταγράφεται στους εθνικούς λογαριασμούς στις περισσότερες περιπτώσεις, με αποτέλεσμα την υποεκτίμηση και την αδυναμία λήψης κατάλληλων μέτρων για την ενδυνάμωσή της, η μισθολογική διαφορά για την ίδια εργασία μεταξύ ανδρών και γυναικών εξακολουθεί και υπάρχει. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης τα αργά αλλά σταθερά βήματα που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια με νόμους  για την προστασία της μητρότητας και της γυναικείας εργασίας, η ελληνική κοινωνία στην πράξη δεν μπόρεσε να τα στηρίξει. Η ισότητα έχει ακόμα πολύ δρόμο, προκειμένου να γίνει συνείδηση των πολιτών αλλά κυρίως της πολιτείας.

Χρειάζεται συνεχή παρέμβαση από τα κόμματα και την κοινωνία των πολιτών σε θέματα που αφορούν τη στήριξη της γυναικείας εργασίας, της συνεταιριστικής δράσης, στην προστασία των γυναικών από εκδηλώσεις ενδοοικογενειακής βίας, ή από εκδηλώσεις άλλου είδους βίας στο χώρο της εργασίας τους, στην ύπαρξη παιδικών σταθμών και ολοήμερων σχολείων αλλά και για την ενθάρρυνση τους να ασχοληθούν με τα κοινά. Κυρίως βέβαια χρειάζεται στήριξη από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Είναι θέμα, λοιπόν, πολιτικών προτεραιοτήτων. Τα τελευταία τρία χρόνια η υποβάθμιση του ολοήμερου σχολείου, ο μεγάλος αριθμός νηπίων και βρεφών που έμειναν εκτός παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών αλλά και η γενικότερη ανασφάλεια και η αύξηση της γυναικείας ανεργίας, είναι ένα βασικό παράδειγμα των αληθινών πολιτικών «προτεραιοτήτων» της κυβέρνησης. Και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν υπάρχει ουσιαστικός, πραγματικός σχεδιασμός για το επόμενο χρονικό διάστημα, πέρα από ευχολόγια και εξαγγελίες που μένουν στα λόγια.

* Γραμματέας γυναικών της ΝΔ

• Ημέρα της Γυναίκας