Δημοσίευση: ’
Μία εκλογική διαδικασία αντιμετωπίζεται – δυστυχώς – «ελαφρά», όταν νιώθει κανείς δίπλα του τους δικούς του ανθρώπους. Όταν ακούει τους δικούς του ανθρώπους, όταν συζητά με τους δικούς του ανθρώπους, όταν, εν τέλει, ψηφίζει τους δικούς του ανθρώπους.
Ποιοι είναι, όμως, εν τέλει οι δικοί μας άνθρωποι;
Το μέγεθος του Δικηγορικού Συλλόγου των Αθηνών, του μεγαλύτερου επιστημονικού συλλόγου της χώρας, είναι απλώς το τεχνικό και τυπικό ζήτημα της προσέγγισης. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι η κρισιμότητα και το διακύβευμα των εκλογών, εντεύθεν η απάντηση στην ερώτηση.
Το δικηγορικό σώμα καλείται να ψηφίσει κουρασμένο, «τραυματισμένο», απηυδησμένο, στα όρια της παραίτησης και της ιδιώτευσης.
Το πλέον σημαντικό είναι ότι δεν έχει δίπλα του τον φυσικό του σύμμαχο, τον Σύλλογό του. Το πλέον επικίνδυνο και απογοητευτικό είναι ότι η πλειονότητα των Δικηγόρων δεν τον θεωρεί πλέον καν απαραίτητο.
Αυτόν, που μας έσυρε σε μια αδιέξοδη αποχή από οιανδήποτε δράση ή/και αντίδραση, αρνείται να δει δημιουργικά το σήμερα, να οραματιστεί το αύριο, να επεξεργαστεί εναλλακτικές προτάσεις σε επιλογές, που μας επιβάλλονται ως μονόδρομοι.
Και εκεί πράττουμε όλες και όλοι ένα λογικό σφάλμα και ένα πρακτικό – πραγματικό σφάλμα.
Για όλα αυτά δεν έχει ευθύνη ένας απρόσωπος Δικηγορικός Σύλλογος. Για όλα αυτά οι υπαίτιοι έχουν ονοματεπώνυμο.
Είναι οι ίδιες και οι ίδιοι, που μετά από την καταστροφή, που εν γνώσει τους δια πράξεων ή/και παραλείψεων επέφεραν, έρχονται τώρα ανερυθρίαστα, στέκονται μπροστά μας ακόμη και με κομματικά (!) «πρόσημα» και μας ζητούν να τους δώσουμε νέα εντολή για να μας σώσουν. Είναι οι ίδιες και οι ίδιοι, που μετά την πλήρη απαξίωση του λειτουργήματός μας, ευαγγελίζονται την επαναπροώθηση της αξίας μας στη συνείδηση της Ελληνίδας και του Έλληνα πολίτη. Είναι οι ίδιες και οι ίδιοι, που αλληλοκατηγορούνται, για όσα καίρια και κομβικά δεν έκαναν, ενώ τοις πράγμασι, είτε διοικούσαν, είτε συνδιοικούσαν. Είναι οι ίδιες και οι ίδιοι, που προκλητικά, απεφάσιζαν τη συνέχιση μίας δικηγοροκτόνου και όλως αλυσιτελούς αντιμετώπισης κατά μέτρων ή/και διατάξεων, που αρχικώς εμμέσως είχαν αποδεχθεί αγνοώντας την πραγματικότητα είτε εξ ευηθείας, είτε εκ δόλου. Είναι οι ίδιες και οι ίδιοι, οι οποίες/οι δεν παραιτήθηκαν, όταν δήθεν διαφώνησαν. Είναι οι ίδιες και οι ίδιοι, που είναι ή/και πρέπει να είναι παρελθόν!
Το πρακτικό – πραγματικό σφάλμα είναι ότι ούτως ή άλλως ο Δικηγορικός Σύλλογος, ο ανύπαρκτος (;) Δικηγορικός Σύλλογος, η αναγκαιότητα της ύπαρξης του οποίου αμφισβητείται από πλείονες συναδέλφους, θα είναι εκεί. Και πρέπει να είναι εκεί. Πρέπει να είναι δίπλα μας. Οι αναγωγές της ελλείψεώς του είναι απλούστατες για το επιστημονικό αναγνωστικό κοινό, στο οποίο απευθύνεται η γράφουσα.
Θα είναι, όμως, εκεί με τις ίδιες και τους ίδιους, ενώ όλες και όλοι εμείς καθημερινώς, διαρκώς θα μειωνόμαστε, θα αποτελούμε αριθμούς και στατιστικές;
Με αριθμούς και στατιστικές δεν μετρούνται τα ανθρώπινα δράματα.
Γι’ αυτό τον λόγο το πρώτο «στοίχημα» είναι η συμμετοχή.
Όχι απλώς η συμμετοχή στην ψηφοφορία. Αλλά η συμμετοχή με την πίστη ότι η κατάσταση αλλάζει με ατομική πρωτοβουλία, η οποία θα μεταλαμπαδευθεί σε συλλογική προσπάθεια, με ενωτική διάθεση, με ένα διαρκές «παρούσα» και «παρών» όλων όχι μόνο τις ημέρες των εκλογών, αλλά και την επομένη ημέρα.
Αυτό το «παρούσα» και «παρών» είναι και θα πρέπει να είναι η αυτονόητη κατάληξη της αφοσίωσης στο λειτούργημά μας, ορίζοντας a priori το πεδίο της πραγματικής μάχης, χαράσσοντας στρατηγική, αντιλαμβανόμενες/οι ότι ο πραγματικός αντίπαλος της δικηγορίας είναι εν τέλει ο ίδιος ο εαυτός της… Είναι η ένταξη στη συλλογική μας δράση, η οποία έρχεται από παλαιά, από τα χρόνια της άσκησης, ευρίσκει το «νήμα» στην προϊούσα εξέλιξή μας και κορυφώνεται σήμερα στην πρωτοβουλία του Υποψηφίου Προέδρου Δ.Σ.Α., Θέμη Σοφού, αλλά και κυρίως στις προσωπικότητες και την δραστηριότητα των συναδέλφων, που ο ίδιος επέλεξε να στελεχώσουν τον συνδυασμό του.
Εάν κάτι διδάσκει αυτή η πορεία, είναι ότι πρέπει να δεσμευθούμε είτε ως υποψήφιοι, είτε ως ψηφοφόροι, να σχεδιάσουμε, να προτείνουμε, να δράσουμε και στο τέλος της θητείας να δυνάμεθα να επιδείξουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Είναι το μέτρο των δικών μας πραγματικών δυνάμεων.
Τάζουν…
Πρωτοβουλίες και δήθεν μέτρα, τα οποία θεσμικώς, νομοθετικώς και συνταγματικώς δεν έχουν το δικαίωμα να πράξουν ή έχουν ήδη αποδείξει ότι δεν πρόκειται να πράξουν. Είναι κάτι διαφορετικό η συστράτευση για τη διεκδίκηση αναγκαίων τροποποιήσεων των διαφόρων διατάξεων με στρατηγικό σχεδιασμό, με σύνεση, σοφία και επιστημονική γνώση από την άμεση λήψη μέτρων για την επανάσταση του αυτονόητου, αυτού του αυτονόητου, που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να εκφυλιστεί σε ζητούμενο. Αυτού του αυτονόητου, το οποίο δυστυχώς για τον μέσο Δικηγόρο εκφυλίστηκε ήδη σε ζητούμενο.
Αυτός ο συνδυασμός πρωτοβουλιών, δράσεων, δραστηριοτήτων και συμπράξεως δεν είναι άλλος από τους Δικηγόρους, που αποφασίσαμε να σταθούμε δίπλα στην/στον συνάδελφο με τον Υποψήφιο Πρόεδρο των «Εργατικών» Θέμη Σοφό.
Η άμεση υλοποίηση δράσεων, ήδη σχεδιασμένων και κοστολογημένων, είναι – μεταξύ άλλων – η ακόλουθη:
- Σύσταση δέκα (10) διαρκών ΕΠΙΤΡΟΠΏΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΎΘΗΣΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΎ ΈΡΓΟΥ και άμεσης συμμετοχής σε αυτό 50 Δικηγόρων ανά Επιτροπή ειδικά επιλεγμένων με κριτήρια εξειδίκευσης ανά δικαιϊκό κλάδο.
- Σύσταση ΔΙΑΡΚΟΎΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΣΕΜΙΝΑΡΊΩΝ ΕΠΙΜΌΡΦΩΣΗΣ.
- ΣΥΣΤΑΣΗ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ.
- ΝΈΟΙ ΔΙΚΗΓΌΡΟΙ ΩΣ ΕΙΔΙΚΟΊ ΕΠΙΣΤΉΜΟΝΕΣ του Ν. 4022/2011 (βοηθοί Εισαγγελέων και Ανακριτών Διαφθοράς), αφ’ενός μεν για τη διασφάλιση της Δίκαιης Δίκης, αφ’ετέρου δε για νέες ευκαιρίες εργασίας για ασκουμένους και νέους δικηγόρους.
- ΣΥΣΤΑΣΗ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟ «ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ».
Από το έτος 2011 ως επαγγελματίας μητέρα δύο παιδιών ανέδειξε η γράφουσα – βιωματικώς και όχι μόνον – το ζήτημα του παιδικού σταθμού για τις/τους συναδέλφους με βρέφη. Μετά από τόσα χρόνια, αφού εν μέρει πραγματοποιήθηκε, πρέπει να διευρυνθεί. Εμπειρικώς, πραγματικώς και όχι μερικώς και αποσπασματικώς.
- ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΒΙΑΣ, ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ και ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος των Αθηνών, τα μέλη του, καθεμία και καθένας από εμάς, δεν δυνάμεθα και δεν πρέπει να είμαστε «απούσες/οντες» από την λαίλαπα της ασκήσεως βίας, σωματικής και ιδία ψυχικής. Η σωματική βία αποδεικνύεται παραχρήμα, η ψυχική, ωστόσο, βία απαιτεί εκ των πραγμάτων μία συνεργασία διαφόρων επιστημονικών κλάδων, ενδεικτικώς κοινωνιολογικών, ψυχολογικών και νομικών, προκειμένου να αναδειχθεί, να αποδειχθεί και να αποφευχθούν στο μέλλον όσα όλες και όλοι οι Ελληνίδες και Έλληνες πολίτες βιώσαμε στο άμεσο παρελθόν.
- ΣΥΣΤΑΣΗ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ.
- ΘΕΣΜΟΘΈΤΗΣΗ «ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΉ ΔΊΚΑΙΗΣ ΔΊΚΗΣ» με την αξιοποίηση Δικηγόρων, που παρίστανται σε Δικαστήρια με άμεση παρέμβαση σε περίπτωση παραβίασης θεσμικών αρχών.
- Σύσταση «ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ ΘΕΣΜΏΝ ΚΑΙ ΔΙΑΦΆΝΕΙΑΣ» του Δ.Σ.Α.
Ας συμφωνήσουμε, λοιπόν, ότι ο ευγενής, αλλά και πρωταρχικός, στόχος είναι, πρώτα, η άμεση βελτίωση της καθημερινότητάς μας, η ανασυγκρότηση της δικηγορίας, η παραμονή στο επάγγελμα και, μετά, η διασφάλιση ότι τα χρόνια, που έρχονται, ο Σύλλογος θα δρα με γνώμονα όχι το βραχύ σήμερα αλλά το μέλλον όλων: παλαιών, νέων και ερχομένων.
Οι δικηγόροι – αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί, ανένταχτοι – είμαστε επιστήμονες. Ας μην επιτραπεί τίποτε λιγότερο για εμάς και σε κανένα επίπεδο.
Η εξουσία σε λίγες ημέρες θα είναι μόνον στα χέρια μας. Να διεκδικήσουμε όλες και όλοι μαζί οι θυσίες του παρελθόντος και του παρόντος να «πιάσουν τόπο» αύριο. Να τους στείλουμε με ένα ηχηρό ΟΧΙ στο σπίτι τους. Να τους θυμίσουμε ότι είμαστε επιστήμονες και όχι «κουκιά».
Για τις ζωές μας, για τα όνειρά μας, για τα παιδιά μας, για τις οικογένειές μας, για έναν Δικηγορικό Σύλλογο ισχυρό! Με μία λέξη για την αειφορία της δικηγορίας.
*Η κ. Αικατερίνη Ι. Καλύβα είναι Δικηγόρος και Υποψήφια Σύμβουλος Δ.Σ.Α. (ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ Θ. ΣΟΦΟΣ)
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr