«Αχ, αυτά τα φαντάσματα» ήταν πολύ κοσμικά! (φωτό)

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Χθες το βράδυ, στο ιστορικό θέατρο «Βρετάνια», βρέθηκαν ο κορυφαίος απ΄ τους ηθοποιούς της χώρας, Γιώργος Κιμούλης, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο αγαπημένος Χριστόφορος Παπακαλιάτης, η εντυπωσιακή πάντα, ακόμη και χωρίς προσπάθεια Δήμητρα Ματσούκα, η Ματθίλδη Μαγγίρα, αλλά και η Άννα Βίσση, που ευχαριστήθηκε απ την πρώτη σειρά κάθε στιγμή του έργου, συντροφιά με το υπέροχο ξωτικό των λέξων, Μυρτώ Κοντοβά. 

Ο Γιώργος Ντάβλας, ο Γρηγόρης και ο Δημήτρης των Deux Homme, της μόδας που κάνει τέχνη, η ντυμένη στα μπεζ υπουργός κ. Όλγα Κεφαλογιάννη, η –τι όμορφη ρε παιδάκι μου!- Εύα Καϊλή και πλήθος δημοσιογράφων όπως ο πανταχού παρών Μιχάλης Ροδόπουλος, ο Νίκος Γεωργιάδης –υπέρκομψος- φυσικά η Χριστίνα Πολίτη που μαζί με τον πάντα φιλικό και άνετο Άρη Καβατζίκη έχουν και την επικοινωνία του θεάτρου.

Λοιπόν; Λοιπόν, οι συντελεστές και οι πρωταγωνιστές της παράστασης καταχειροκροτήθηκαν από ένα κοινό που συνήθως είναι ψυχρό, όπως αυτό των λαμπερό των πρεμιέρων. Εδώ ήταν όλοι χορτασμένοι από εξαιρετικά σκηνικά που φιλοτέχνησε ο πραγματικά υπέρ ταλαντούχος Μανώλης Παντελιδάκης, τα σκηνικά, τα πλέον εντυπωσιακά και λειτουργικά και πρωταγωνιστικά στην εικόνα που έχω δει τα τελεύατε χρόνια σε παράσταση της Ειρήνης Τσακίρη και την σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα που ισορρόπησε το ρεαλιστικό με το μεταφυσικό και το απόκοσμο μοναδικά, θυμίζοντας κάποιες στιγμές εικόνες από Τιμ Μπάρτον.

Εξαιρετικό και το μεικ απ και οι φωτισμοί και οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έχει αμεσότητα και τρυφερότητα πάντα, ο Αλέξανδρος Λογοθέτης ήταν τόσο κωμικός επειδή δεν το διεκδικούσε ως τίτλο, απλά έκανε ηθοποιία υψηλής τέχνης και τεχνικής. Αυτός που πρακτικά όμως ξεχώρισε ήταν ο Άρης Σερβετάλης, με μια χορευτική κίνηση, μια εσωτερικότητα στο μεταιχμιακό ρόλο νευρικού πλάσματος – φαντάσματος – ερωτευμένου – μοιχού. Τη στιγμή δε που χάνεται διπλωμένος στη μέση αργά σε μια καταπακτή, μπορείς να τη κοιτάς ως θεατής ξανά και ξανά, ενώ ως ηθοποιός να την μελετήσεις.

Το έργο τώρα, είναι κλασσικό κείμενο του Εντουάρντο Ντε Φίλιππο που θα θελε να ναι ο Λουίτζι Πιραντέλο! Έχει μεγάλους θαυμαστές στο θεατρικό κόσμο και αρκετούς όμως που τον θεωρούν προφανή και «εύκολο». Ένας καλόκαρδος, συναισθηματικός αλλά έξυπνος άνθρωπος, που χει κάνει δεκάδες δουλειές «με μεγάλη αποτυχία», πηγαίνει να ζήσει σε ένα στοιχειωμένο αρχοντικό με στόχο να μην πληρώνει νοίκι, μιας και δεν έχει λεφτά και να διασκεδάσει τις ανησυχίες με την παρουσία του της γειτονιάς περί φαντασμάτων στον κτίσμα. Με στόχο να το κάνει «μπουτίκ χοτέλ», δέχεται, αλλά φοβάται ο ίδιος ακόμα πιο πολύ τα φαντάσματα απ ότι οι γείτονες.

Με τον καιρό νομίζεις πως σχεδόν όλοι γύρω τους είναι φαντάσματα –όμως ο θεατής ούτε στιγμή δε μπαίνει σε αμφιβολίες. Η πραγματικότητα και ο ίδιος χάρη στην αφέλεια του και στις βεβαιότητες του είναι τραγική. Η γυναίκα του τον απάτα με κάποιον που κινείται μες στο σπίτι σαν φάντασμα, ενώ του δίνει για να τον έχει ευχαριστημένο λεφτά, που κάποια στιγμή τελειώνουν και γίνεται έρμαιο πιστωτών, δανειστών και χρεών. Η παράσταση «Αχ αυτά τα φαντάσματα» είναι από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες αυτής της δύσκολης χρονιάς. Έχει πλούσιο θέαμα σε εικόνα και πολυπρόσωπο θίασο, συναίσθημα, εξαίρετες ερμηνείες, είναι γρήγορη και τα αστεία της λειτουργούν.

Φεύγοντας σε μια νύχτα κρύα και σκοτεινή, η εγγύτητα του θεάτρου, της σωματικής τέχνης, η μαγείας της θεατρικής πράξης, το μοίρασμα, το γέλιο, το ξόρκισμα του κακού, χάνεται με το που παύεις να πατάς το κόκκινο χαλί. Η πραγματικότητα αδυσώπητα σκληρή, παγερή και αγρία, ακόμα και στη πιο κοσμοπολιτική εκδοχή της, στο Κολωνάκι σοκάρει και διαλύει την ευχαρίστηση του κάλου που μόλις μοιράστηκες. «Είμαι άνεργος. Δεν έχω δεκάρα» γράφε η πικέτα του άστεγου έξω απ το θέατρο. Στην άκρη του κόκκινου χαλιού, ένα άλλο σώμα εγκαταλείπεται σε ύπνο, μέθη, κόμμα ποιος ξέρει τι με ένα πλαστικό ποτηράκι προτεταμένο. Στο γκαράζ μια κοπέλα εμφανώς χρήστρια ουσιών εκλιπαρεί για κέρματα γιατί πεινάει. Άλλα πλάσματα της νύχτας αυτά. Καθόλου γοητευτικά. Η Νάπολη του έργου είναι ήδη πίσω μας. Είμαστε στην Αθήνα, των δικών της φαντασμάτων… 

• Βασίλης Χαραλαμπόπουλος