Χατζηδάκης: Αντιπρόεδρος παντού – πρωθυπουργός ποτέ; – Οι «πράσινες» αυταπάτες – Τα Τέμπη επιστρέφουν – και φέρνουν δικογραφίες – Ούτε θηλυκός…  Βαρουφάκης

Στην παρτίδα της πολιτικής, ο Κωστής Χατζηδάκης κρατά πλέον το full house των αξιωμάτων. Αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση, αντιπρόεδρος στη ΝΔ, τώρα και υποψήφιος για αντιπρόεδρος του ΕΛΚ. Λείπει μόνο ένα… αντιπρόεδρος στο σπίτι του. Η υποψηφιότητα ανακοινώθηκε με τον ενδεδειγμένο «θεσμικό σεβασμό» – ήτοι: «Ο Πρωθυπουργός αποφάσισε». Δηλαδή, ναι μεν ψήνεσαι να μπεις στην ευρωπαϊκή κούρσα, αλλά πρώτα περιμένεις να σου κάνει νεύμα ο σεφ. Αν μη τι άλλο, θυμίζει λίγο από “The King’s Speech”, μόνο που εδώ δεν έχουμε βασιλιά αλλά Μαξίμου και η φωνή πίσω απ’ όλα δεν είναι ο λογοθεραπευτής, αλλά ο Κυριάκος.

Αντιπροεδρίες για όλα τα βαλάντια

Ο Μητσοτάκης, που λέει παντού πως δεν φεύγει, χαρίζει αντιπροεδρίες λες και είναι σοκολατάκια στη ΔΕΘ. Ο Χατζηδάκης τις μαζεύει, όπως ο Φόρεστ Γκαμπ τα γράμματα αποδοχής. “Life is like a box of vice presidencies. You never know which one you’ll actually use.” Όσο για τον Μεϊμαράκη, έμεινε με την αρχική κρούση και την ελληνική έκφραση: «Μη χ… τώρα».

Βέμπερ και η τέχνη του… όχι

Βέβαια, στον ορίζοντα υπάρχει και ο Μάνφρεντ Βέμπερ. Ο άνθρωπος που λέει «ναι» αλλά εννοεί «ίσως» και τελικά κάνει «όχι». Η σχέση του με τους Έλληνες έχει τόση σταθερότητα όση και ο Κωστής με το πολιτικό χιούμορ. Όπως θα έλεγε κι ο Κίσσινγκερ: «Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό», αλλά η εμπιστοσύνη στο ΕΛΚ είναι το αντίστοιχο της… σερβιρισμένης σαμπάνιας χωρίς φυσαλίδες.

Τα Τέμπη επιστρέφουν – και φέρνουν δικογραφίες

Και όσο η Βαλένθια ετοιμάζεται για το συνέδριο, η Αθήνα μυρίζει πολιτικό μπαρούτι. Οι φάκελοι για τα Τέμπη δεν πάνε στην ανακύκλωση. Έρχονται δριμύτεροι και με στόχο τον Κώστα Καραμανλή. Η «μέθοδος Αλιβιζάτου» – γνωστή και ως “βγάζω την ουρά μου απ’ έξω με συνταγματική γαρνιτούρα” – επιστρατεύεται και πάλι. Προανακριτική-φάντασμα, συμβούλια-εικονικά, με δυο λόγια: «The Trial» του Κάφκα meets Greek Parliament.

Το ντεκόρ του Μαξίμου και ο μαραθώνιος

Εν κατακλείδι, ο Μητσοτάκης θυμίζει όντως ότι η πολιτική είναι μαραθώνιος. Το θέμα είναι ποιος τον τρέχει και ποιος βγαίνει εκτός δρόμου με τα παπούτσια στο χέρι. Το ΠΑΣΟΚ δεν τραβάει, το Κέντρο είναι πολιορκημένο, κι ο Χατζηδάκης είναι παντού εκτός από εκεί που λαχταράει ο τίτλος: αρχηγός.

Ή όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ: «Η πολιτική είναι ικανότητα να προβλέπεις τι θα γίνει αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και τον επόμενο χρόνο. Και μετά, να εξηγείς γιατί δεν έγινε.»

«The Ides of March» και οι πράσινες αυταπάτες

Τροχιά πτώσης δεν έχει μόνο ο Κυριάκος. Το ΠΑΣΟΚ είναι ήδη στην κατηφόρα — απλώς δεν έχει βρει ακόμα το δέντρο.
Το λένε οι δημοσκοπήσεις. Το ψιθυρίζουν και οι σύντροφοι στα τηλεοπτικά πάνελ. Το φωνάζει η κάλπη που δεν λέει να γεμίσει πράσινο. Τι φταίει; Η ηγεσία; Οι συνεργάτες; Το αφήγημα; Μπορεί και όλα μαζί. Αλλά το ερώτημα είναι ένα: Γιατί το ΠΑΣΟΚ, ενώ έχει χώρο, δεν τραβάει;

«Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό» — Χένρι Κίσινγκερ

Κι εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα: Το ΠΑΣΟΚ μυρίζει σύστημα. Όχι απλώς συμμετείχε στο τραπέζι, το έστρωσε, το μαγείρεψε και έφερε και τον λογαριασμό. Οι πολίτες το βλέπουν σαν ένα κόμμα του status quo που προσπαθεί να το παίξει “αντισυστημικό με γραβάτα”.

Από την άλλη, είναι το μόνο κόμμα που έχει κυβερνητική μνήμη. Ξέρει τι σημαίνει οικονομική διαχείριση, ξέρει τι σημαίνει να κρατάς το τιμόνι στο κέντρο. Αλλά και το Κέντρο είναι σήμερα το δισκοπότηρο. Το θέλει ο Κυριάκος, το επιθυμεί ο Νίκος, το διεκδικούν όλοι, αλλά κανείς δεν μπορεί να το κρατήσει.

 «Έχω πείσει τον εαυτό μου πως ο κόσμος δεν κυβερνιέται από ιδέες, αλλά από αδράνεια και ψευδαισθήσεις»

Και κάπως έτσι, η Νέα Δημοκρατία που παίζει με τις παροχές, τους ενοικιαστές και τα 250άρια των συνταξιούχων δείχνει ότι έχει στρατηγική, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακόμη ψάχνει πώς να διατυπώσει έστω και μία επικοινωνιακή ιδέα που να μη μοιάζει με Excel σε συνέδριο του 2006.

Ο Ανδρουλάκης έχει τη δυνατότητα να αμφισβητήσει, αλλά προς το παρόν το κάνει… γραπτώς. Όσο το Κέντρο κοιτάζει προς τα δεξιά —με φόβο αλλά και με συνήθεια—, το ΠΑΣΟΚ μένει στο ρόλο του παρατηρητή. Εκτός κι αν αποφασίσει πως το Κέντρο δεν είναι γεωγραφική συντεταγμένη αλλά πολιτικό θράσος. Και με αυτό, οι πράσινοι έχουν καιρό να τα πούνε.

 Στην επόμενη σκηνή; Ο Κυριάκος κρατά την ατζέντα. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να βρει τα χαρτιά. Και οι πολίτες απλώς ψάχνουν… λόγο να τους παρακολουθούν

Στεγαστικό, το νέο κοινωνικό Ελντοράντο

Στο Μαξίμου έχουν βάλει σημάδι τις κλειδαριές και όχι τις ψήφους. Οι «κλειστές πόρτες» έγιναν το νέο αφήγημα, το νέο πρόβλημα, το νέο success story. Γιατί αν κάτι ξέρει καλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πως «ο πολίτης ξεχνά, αλλά η αγορά ποτέ». Γι’ αυτό και τώρα, η κυβέρνηση επενδύει στο real estate της πολιτικής επιβίωσης. Από τα ρέστα του υπερπλεονάσματος, περνάμε στους στόκους των άδειων σπιτιών. Όχι, δεν είναι σενάριο από το «Parasite». Είναι το δικό μας sequel: Parasite II – Κυβερνητική Ενοικίαση.

Ο Μαραθώνιος με κοντά παντελονάκια

Ο Πρωθυπουργός επιμένει πως δεν θα κάνει εκλογές πριν το 2027. Ούτε ο Ντε Νίρο να ήταν, να ετοιμάζει συνέχεια sequels χωρίς να φεύγει από τη σκηνή. Το είπε ξεκάθαρα: «Πιστεύω στις αυτοδύναμες κυβερνήσεις». Οπότε, το μήνυμα είναι σαφές: το σπίτι μου, το κόμμα μου, το σχέδιό μου. Και όσοι περισσεύουν, στις παρυφές της πολιτικής Airbnb.

Η επιστροφή των «κλειδαμπαρωμένων»

Το σχέδιο έχει και ΕΝΦΙΑ για τις τράπεζες, και κοινωνική αντιπαροχή, και bonus ανακαίνισης για τους ιδιοκτήτες. Όχι, δεν δίνεται για το λαό, δίνεται για το αφήγημα. Γιατί, όπως είπε και ο Χένρι Κίσινγκερ: «Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό». Και το να μοιράζεις σπίτι, είναι το νέο χάδι στο κέντρο που σου ξεγλίστρησε.

Ούτε θηλυκός Βαρουφάκης, ούτε θηλυκό ένστικτο

Ο Μητσοτάκης τα έβαλε και με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Όχι μόνο γιατί δεν του βγήκε το narrative, αλλά γιατί το κοινό του παρακολουθεί Netflix. Κι εκεί, η Κωνσταντοπούλου φαίνεται σαν πιο credible χαρακτήρας από την κυβερνητική γραβάτα. Όταν όμως δεν έχεις να δώσεις ψωμί, δίνεις παραμύθι.

Επίλογος με ρητό και κάρβουνο

«Το κράτος δεν πρέπει να προσφέρει στους πολίτες όνειρα, αλλά στέγη». Αν αυτό το είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου, θα ήταν σε κάθε banner. Τώρα απλώς το ψελλίζουν μεταξύ ΔΕΘ και 2027. Ή αλλιώς: House of Cards, ελληνική έκδοση. Με χαμηλοτάβανα ενοίκια και ψήφους στο πατάρι.

Ασπιρίνη πριν τις κάλπες

– ή αλλιώς, πώς να φτάσεις στο 2027 χωρίς να καταρρεύσεις από τις παρενέργειες.

Το μεγάλο κόλπο της πρόβλεψης

«Δεν είναι προεκλογικά μέτρα» είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Και τεχνικά, έχει δίκιο. Αν εξαγγείλεις το μέτρο τον Απρίλιο του 2025 και το εφαρμόσεις τον Νοέμβριο, δεν είσαι προεκλογικός — είσαι… διορατικός. Κάτι σαν τον Kevin Spacey στο “American Beauty”, που βλέπει τη ζωή να ξετυλίγεται μπροστά του ενώ ποτίζει το γρασίδι. Μόνο που εδώ, αντί για γρασίδι, ποτίζουν το δέντρο της κοινωνικής ανοχής. Ή, όπως θα έλεγε κι ο Τσόρτσιλ, «πολιτική είναι να μπορείς να εξηγήσεις αύριο, γιατί δεν έκανες σήμερα, όσα είχες υποσχεθεί χθες».

Η ΔΕΘ ως πρόλογος σε sequel

Τα μέτρα δεν είναι προεκλογικά, είναι… μελλοντολογικά. Κάτι σαν να προμοτάρεις τη νέα ταινία “Mission: Support Possible” για το 2026. Προς το παρόν, οι πολίτες βλέπουν μόνο trailer. Ένα ενοίκιο, μια σύνταξη, μια εξαγγελία. Κι όλα αυτά με φόντο μια κοινωνία που αγκομαχά, ενώ οι τιμές τραβούν την ανηφόρα χωρίς φρένα, σαν φορτηγό στο “Wages of Fear”. Μόνο που εδώ, αν εκραγεί κάτι, θα είναι η κοινωνική ανοχή.

Μπάμ και μπούμ οι κουμπουριές…

 Κι όχι απλώς κουμπουριές. Μιλάμε για Καλάσνικοφ που γαζώνουν ο,τι βρούν μπροστά τους. Και πού, ρε παιδιά; Στην καρδιά του Χαλανδρίου! Στον μεγάλο δρόμο που οδηγεί στην Αγία Παρασκευή.

Μαφιόζικη δουλειά με ένα θύμα. Αλλά από τύχη τη γλίτωσαν άλλοι δυό που περνούσαν από τη σημείο με τα οχήματά τους. Κι άντε τώρα να ξαναμιλήσει η κυβέρνηση και ο Χρυσοχοϊδης για την ασφάλεια που…θα εξασφάλιζε η ΝΔ όταν γίνει κυβέρνηση.

Αυτό είναι το ένα. Το άλλο αφορά την αντιπολίτευση που θα αρχίσει να εγκαλεί την κυβέρνηση για ανικανότητα και τα συναφή. Θα γίνει δηλαδή αυτό που συνηθίζουν τα κόμματα όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, αλλά το καταπίνουν όταν έρχονται στην εξουσία.

Αν σας πούμε τι έλεγε η ΝΔ εναντίον της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για την εγκληματικότητα και την ασφάλεια, θα καταλάβετε. Μιλάμε για καταστροφολογία. Ε, το ίδιο γίνεται κάθε φορά. Όπως θα γίνει και τώρα από την αντιπολίτευση. Και είναι τόσο βαρετό να ακούς τα ίδια…εκ περιτροπής.

Παιδιά, τα μαφιόζικα και το έγκλημα δεν θα εκλείψουν. Ποτέ. Οσο καλά και να κάνουν τη δουλειά τους η Αστυνομία και οι υπόλοιπες αρμόδιες Υπηρεσίας, θανατικό τέτοιου είδους πάντα θα έχουμε. Όχι μονάχα στη χώρα μας. Παντού στον κόσμο.

Γι αυτό, λίγα λόγια από τα κομματικά επιτελεία και προπάντων από την κυβέρνηση. Λίγα και ουσιαστικά. Οτι θα προσπαθήσουμε, προσπαθούμε, κάνουμε τα πάντα και λοιπά. Αλλιώς, θα σας πάρει ο κόσμος με τις πέτρες. Μιλάμε για βαρύ χτύπημα. Δηλαδή, για πετριές μέσω της ψήφου. Εντάξει;

Ανδρουλάκης: ο γιατρός που ξέχασε τη συνταγή

Ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε κάτι σωστό: το παυσίπονο δεν είναι θεραπεία. Αλλά δεν είπε τι είναι θεραπεία. Και κυρίως, ποιος την χορηγεί. Γιατί, αν εμφανιστείς ως πολιτικός φαρμακοποιός χωρίς συνταγές και χωρίς κοινό που σε εμπιστεύεται, το πολύ πολύ να σου ζητήσουν καμιά παρακεταμόλη και να φύγουν. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει περισσότερο με φαρμακείο που έχει αλλάξει πέντε ιδιοκτήτες και κανένας δεν ξέρει ποιος είναι ο υπεύθυνος βάρδιας.

Το πρόβλημα με τα νούμερα

Οι δημοσκοπήσεις είναι σαν τον καθρέφτη στη “Μάγισσα του καθρέφτη”. Σου λένε την αλήθεια — αν έχεις το θάρρος να την κοιτάξεις. Και η αλήθεια είναι πως ούτε οι παροχές ανεβάζουν το κυβερνητικό ηθικό, ούτε οι βαρύγδουπες διαπιστώσεις από την αντιπολίτευση συγκινούν. Ο κόσμος θέλει μέτρα σήμερα, όχι teaser για το φθινόπωρο. Και σίγουρα δεν θα περιμένει το 2027 για να πάρει ανάσα.

Επίλογος με Άνταμς και Κίσσινγκερ

Όπως θα έλεγε ο Ντάγκλας Άνταμς: «Η πολιτική είναι η τέχνη να διατηρείς την ψευδαίσθηση ότι έχεις επιλογή». Κι όπως θα πρόσθετε ο Χένρι Κίσινγκερ: «Οι ηγέτες που χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα, χάνουν και την εξουσία».

Κρατήστε το. Ίσως να μην είναι παυσίπονο. Ίσως είναι υπνωτικό.

“Η φωνή, το φάρμακο και ο φόβος της διαγραφής”
Όταν ο εσωκομματικός διάλογος γίνεται μονόλογος και το μανιφέστο μοιάζει με έκθεση ιδεών.

Και τώρα, εσωκομματικά

Σαν να μην έφταναν τα έξωθεν βάσανα, ήρθαν και τα ενδότερα. Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος αποφάσισε να μην σιωπήσει υπό τον φόβο της διαγραφής — ούτε υπό τον φόβο της… διαφωνίας. «Το ΠΑΣΟΚ έχει δύο δρόμους» είπε: ή μεγαλώνει ή μικραίνει. Ξεκάθαρα πράγματα. Πιο ξεκάθαρα κι από το “There’s no place like home”, που έλεγε η Ντόροθι στον Μάγο του Οζ. Αν και εδώ, το «σπίτι» δείχνει να μπάζει από παντού.

Ο αντιπρόεδρος της Βουλής δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες εκτιμήσεις. Μίλησε για δημοσκοπικές πτώσεις, για «υπονόμευση» ως εφεύρημα των ηγεσιών, για ένα ΠΑΣΟΚ που παλιά «αγκάλιαζε διαφορετικά ακροατήρια» και σήμερα… όχι και τόσο. Και – επειδή η μνήμη είναι το πιο πεισματάρικο όργανο στην πολιτική – πέταξε και τη μπηχτή του για όσους «έβριζαν το ΠΑΣΟΚ μέχρι χθες» και τώρα του κάνουν κουμάντο.

Μονόδρομος χωρίς έξοδο κινδύνου

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων. Το πρόβλημα είναι πως το ΠΑΣΟΚ δεν ξέρει αν θέλει να είναι δημοκρατικό κόμμα ή στρατιωτικό επιτελείο. Δεν μπορείς να ζητάς συσπείρωση και, την ίδια ώρα, να αγνοείς τις φωνές που λένε «παιδιά, κάτι δεν πάει καλά». Δεν είναι «διαφωνία για τη διαφωνία». Είναι σύνδρομο της καμπάνας κινδύνου. Και την καμπάνα δεν την αγνοείς. Εκτός αν είσαι χαρακτήρας στο Titanic, και νομίζεις ότι το παγόβουνο είναι παρεξήγηση.

Ατάκα για κλείσιμο;

«Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό» είχε πει ο Χένρι Κίσινγκερ. Αλλά πριν την εξουσία, υπάρχει το κόμμα. Κι αν το κόμμα σού μοιάζει σαν τον Howard Beale στο Network —που ουρλιάζει από το παράθυρο «I’m mad as hell and I’m not gonna take this anymore»— τότε κάτι έχει πάει στραβά.

Στο ΠΑΣΟΚ, όλοι μιλούν για στρατηγική. Αλλά χωρίς ενιαία αφήγηση, κάθε στρατηγική μοιάζει με σκηνή από τον Στρατιώτη Ράιαν, λίγο πριν την τελική αναμέτρηση. Πολύς καπνός, λίγη συνεννόηση και κανείς δεν είναι σίγουρος ποιος καλύπτει τα νώτα του άλλου.

Αλλά, όπως είπε και ο Τσόρτσιλ:
«Η κριτική δεν είναι καταστροφή. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μη γίνεις καρικατούρα της Ιστορίας».

Το ερώτημα είναι αν το ΠΑΣΟΚ θα επιλέξει να ξαναγίνει αφήγηση ή θα μείνει μονίμως στο προσχέδιο.

«Τέσσερα Stop κι ένα Harvard»
Ή αλλιώς, όταν ο Τσίπρας γράφει άρθρα και ο Δούκας οργανώνει παρέλαση με πολιτικό υπόγειο

Τέσσερα (κομψά) όχι

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε come back με τη χάρη και την κριτική σκέψη πρώην πρωθυπουργού που δεν φεύγει ποτέ πραγματικά. Το άρθρο του στην ειδική έκδοση του Euro2day και των New York Times θύμιζε κάτι ανάμεσα σε αποχαιρετιστήριο μανιφέστο και pitch για ρόλο σε πολιτικό θρίλερ τύπου The Post ή All the President’s Men. Τέσσερα «στοπ» στους «εχθρούς της δημοκρατίας» – και κανένα «πάμε» για κόμμα. Τουλάχιστον όχι ακόμη.

• Στοπ πρώτο: η ακροδεξιά δεν μπορεί να μονοπωλεί την ειρήνη – δίκαιο.
• Στοπ δεύτερο: πίεση στην ΕΕ για σχέδιο επανεκκίνησης – Ντράγκι και Λέτα δεν γράφουν απλώς εκθέσεις, γράφουν ευαγγέλια για την προοδευτική Ευρώπη.
• Στοπ τρίτο: μεταναστευτική πολιτική χωρίς φράχτες και χωρίς μνήμη κοντής διάρκειας.
• Στοπ τέταρτο: προοδευτική συμμαχία ΕΕ-ΗΠΑ – και όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι ετοιμάζει κόμμα. Όχι ακόμα τουλάχιστον.

Εκεί κάπου, η παρακαταθήκη Τσίπρα μετατρέπεται σε case study για τη σχολή Kennedy, και το μόνο που λείπει είναι το slow motion πλάνο τύπου Lincoln (Σπίλμπεργκ) με τον πρώην Πρωθυπουργό να γράφει το μανιφέστο του υπό το φως της λάμπας.

Boston, baby

Κι ενώ ο Αλέξης γράφει στους NYT, ο Χάρης Δούκας ετοιμάζει βαλίτσες για τη Βοστώνη. Πάει για τελετάρχης στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, αλλά το πρόγραμμα προβλέπει και διπλωματία δήμων, συνάντηση με τη δημοτική αρχή, και πιθανό πέρασμα από το Harvard – για να εκφράσει «αλληλεγγύη» μετά τα πυρά Τραμπ. From Athens with love, δηλαδή.

Όχι, δεν ετοιμάζει ακόμα πολιτική εξαγωγή made in Athens. Αλλά ο φωτογραφικός φακός του CNN International θα είναι εκεί. Και η πόζα μπροστά στην πύλη του Harvard είναι πιο πολύτιμη από 100 συνεντεύξεις στον ΣΚΑΪ.

Αυτοδιοίκηση και άλλα ζόρια

Μέχρι όμως να πετάξει, ο δήμαρχος Αθηναίων έχει να τα βάλει με τον Νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης. Μαζεύτηκαν λέει 100 δήμαρχοι και στελέχη από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά (απουσία ΝΔ και ΚΚΕ – κλασικά), και κατέληξαν πως οι κυβερνητικές αλλαγές… δεν είναι αλλαγές. Το είπε και ο ίδιος ο Δούκας: «Καμία πρόταση που θα υπολείπεται ή θα παραβιάζει ομόφωνες αποφάσεις της ΚΕΔΕ». Με άλλα λόγια: Houston, we have a problem.

Οσκαρική υποσημείωση

Ο Τσίπρας δεν κάνει κόμμα. Ο Δούκας δεν κάνει καριέρα στις ΗΠΑ. Αλλά η σκηνή θυμίζει τον JFK του Όλιβερ Στόουν. Κρυμμένα μηνύματα, υπόγειες κινήσεις και πολύ, πολύ παρασκήνιο.

Και κάπου εκεί, αναδύεται και πάλι ο αθάνατος Τσόρτσιλ:
«Η πολιτική είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα συμβεί αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και του χρόνου. Και μετά να εξηγείς γιατί δεν έγινε».

Μέχρι τότε, “the show must go on”, με ή χωρίς Harvard.

• Κωστής Χατζηδάκης