Χώρα που οι πολίτες της δεν κατεβαίνουν στο δρόμο, δεν έχει μέλλον. Τελεία.

Την τέχνη των εκλογών την κατέχουν καλύτερα απ’ όλους οι Αμερικάνοι. Τι να λέμε, οι άνθρωποι γνωρίζουν πεντακόσιες εκατόν τριανταπέντε χιλιάδες τρόπους για να νικάνε στις κάλπες. Κι επειδή είναι μάγοι των ψηφοδελτίων, γι’ αυτό ψώνισε και το Μαξίμου από το Στέητς. Τον γίγαντα Σταν Γκρίνμπεργκ, που είναι πλέον και διπλά χρήσιμος στην κυβέρνηση μιας κι έχει κουνήσει μαντήλι ο γάτος Γρηγόρης Δημητριάδης.

Αλλά λέγαμε για τις εκλογές. Τα Αμερικανάκια, λοιπόν, έχουν πει μια πολύ σπουδαία φράση επ’ αυτών. Ότι οι πολίτες δεν ψηφίζουν μόνο με τα χέρια τους, αλλά και με τα πόδια τους.
Εννοώντας, φυσικά, πως πολύ πριν κρυφτούν ο άλλος ή η άλλη πίσω από το παραβάν και επιτελέσουν το καθήκον τους, μπορεί να έχουν λάβει τις αποφάσεις τους στο δρόμο.

Στη διαδήλωση, στη συγκέντρωση, στην πορεία, σε μια κατάθεση ψυχής που οι μάγοι της επικοινωνίας δεν μπορούν να την κουλαντρίσουν. Άσε που βοηθάνε και τα ΜΑΤ στη συνειδητοποίηση των ψηφοφόρων, με τις ευγενικές χειρονομίες τους και τον αλτρουισμό τους!

Τέλος πάντων έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω αυτό το «οι πολίτες δεν ψηφίζουν μόνο με τα χέρια τους, αλλά και με τα πόδια τους» σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα και να το γράφω κι εδώ πέρα στο Newpost. Με τα ματάκια μου άλλωστε το βλέπω τις τελευταίες εβδομάδες, δεν είναι εκτίμηση από καθέδρας, στις περισσότερες διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και πορείες για την τραγωδία των Τεμπών έμασα τα ποδαράκια μου και πήγα.

Και γιατί ήθελα να εκφράσω την αγανάκτησή μου ως Έλλην και διότι με ενδιέφερε να κάνω ρεπορτάζ για τους συγκεντρωμένους και τις συγκεντρωμένες. Ένα ρεπορτάζ που συμπυκνώθηκε σε μία και μοναδική λέξη:
Οργή!

Η οποία οργή υπήρχε και από πιο πριν, το έλεγε ο Μαύρος της MRB σε όσους είχαν διάθεση να τον ακούσουν, αλλά τώρα πραγματικά εκατονταπλασιάστηκε. Βλέπε και τα στοιχεία από το Πολιτικό βαρόμετρο της Public Issue, που δόθηκαν προ ημερών στη δημοσιότητα και επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του ρεπόρτερ Ξανθάκη.

Σύμφωνα με αυτά, πριν από τις εκλογές του 2019 κυρίαρχο συναίσθημα στους ψηφοφόρους ήταν η Απογοήτευση με 21 %, ακολουθούσαν η Ανησυχία και το Άγχος με 20 %, στην τρίτη θέση βρίσκονταν η Οργή και η Αγανάκτηση με 17 % και στην τέταρτη η Ελπίδα και η Αισιοδοξία με 14 %.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, τι έχουμε; Σύμφωνα με την Public Issue, κυριαρχούν η Οργή και η Αγανάκτηση με το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό 40 % και έπονται η Απογοήτευση με 16 %, η Ανησυχία και το Άγχος με 15 % και Ελπίδα και η Αισιοδοξία με το επιεικώς ελάχιστο 7 %. Φουντ φορ θοτ, που θα έλεγε και ο γίγαντας Σταν…

Αλλά δεν ήταν μόνο το συναίσθημα, ήταν και η κολοσσιαία συμμετοχή. Στο πάνω κάτω, η Public Issue με βάση τα νουμεράκια της ΕΛΣΤΑΤ μέτρησε δυόμιση μύρια κόσμο στις συγκεντρώσεις, τις διαδηλώσεις, τις πορείες για την τραγωδία των Τεμπών, δίχως να υπολογίζεται το μαθηταριάτο κάτω των 17 ετών που πρόσφερε κι αυτό δεκάδες χιλιάδες φωνές.

Μιλάμε τώρα για συμμετοχή πιο ισχυρή κι από τις Πλατείες του 2011 (όταν ξεκίνησε η πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την ανυποληψία) και από τις διαδηλώσεις για το Ασφαλιστικό του 2016 (όταν απώλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλο μέρος του πολιτικού του κεφαλαίου), άρα δεν είναι διόλου απίθανο να μας προκύψουν αντίστοιχα φαινόμενα στις κάλπες του Μαΐου. Εκτός κι αν μοιράσει τζάμπα λωτούς στο πόπολο ο Άδωνις, οπότε θα ξεχαστούν όλα και δια παντός!

Υ.Γ. 1: Ας ρίξουμε μια ματιά και στην αλλοδαπή. Μια φορά κι έναν καιρό το διαφημίζαμε το Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία…

• Διαδήλωση
• έρευνα
• πολίτες
• συγκέντρωση