Χριστούγεννα…αγάπης! Όχι στα μίντια! Και πάνω από όλα, όχι στην τηλεόραση… Μία ατελείωτη πίκρα…

Παραμονή  Χριστουγέννων λοιπόν! Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να είναι έτσι αυτά τα Χριστούγεννα.  Με μια βαριά γεύση πίκρας και μία συνολική απογοήτευση…. Αλλά έτσι ήταν,  τουλάχιστον για μένα,  όλη η χρονιά που φεύγει.  Ένας χρόνος που μου έμαθε,  με τον χειρότερο τρόπο,  ότι γηράσκω αεί διδασκόμενος και ότι δυστυχώς οι άνθρωποι πάντα σου επιφυλάσσουν δυσάρεστες εκπλήξεις.  Ακόμα κι αυτοί που θεωρείς “σωστούς” ή φίλους. Είναι δεκάδες βέβαια τα μαθήματα που έχω πάρει στην μακρά πορεία μου που θα έπρεπε να με έχουν πείσει να είμαι επιφυλακτικός με τους ανθρώπους,  κλειστός,  ανταγωνιστικός και καχύποπτος.  Αρνήθηκα να μάθω.  Αν αυτή πρέπει να είναι η κοινωνική μας ζωή,  καλύτερα μόνος μου.

Καλύτερα οι επαφές με τους ανθρώπους να είναι από μέρους σου…ανθρώπινες! Κι ας πληρώσεις το τίμημα.  Συνεχίζω λοιπόν τον δρόμο μου με εμπιστοσύνη σε όσους βρίσκονται στον κύκλο μου,  πραγματικό ανθρώπινο ενδιαφέρον για όλους,  χιούμορ για να ζωγραφίζω μαζί τους τη ζωή… Συνεχίζω με μία πασέ ή ανόητη,  αν θέλετε,  αρχή: να χαίρομαι με την χαρά,  την επιτυχία, τα αποκτήματα των άλλων.  Και να λυπάμαι με τις στεναχώριες τους,  τις απώλειες και τα ναυαγισμένα τους όνειρα.  Γιατί έτσι μου αρέσει να πορευτώ στο σύντομο ταξίδι μου στον πλανήτη. Εξάλλου τι νομίζετε είναι η ζωή μας ολόκληρη; Μία στιγμή στην αιωνιότητα! 100 χρόνια το πολύ! Των οποίων είχαν προηγηθεί εκατομμύρια χρόνια και έπονται επίσης εκατομμύρια!

Ο σεβασμός λοιπόν προς τους συνταξιδιώτες μας στον πλανήτη δεν είναι απλά κοινωνική επιταγή και νόμος των πολιτισμένων δημοκρατικών πολιτειών. Είναι υποχρέωση προς τον εαυτό μας για να ομορφύνουμε την δική μας στιγμή στην αιωνιότητα. Τα δικά μας λίγα χρόνια πάνω σε αυτή την γη.

Μας βλέπω όλους έτοιμους να κρίνουμε τον διπλανό μας.  Ακόμα κι όταν η σοφία και η ντομπροσύνη του ξεπερνούν τις δικές μας. Δεν βλέπω όμως αρκετούς να είναι έτοιμοι να κρίνουν με ειλικρίνεια!!! Αντίθετα,  η κριτική τους στηρίζεται στην ματαιοδοξία τους,  την πικρία από τα δικά τους ναυαγισμένα όνειρα,  την άρρωστη ανταγωνιστικότητά τους,  την λανθασμένη τους εντύπωση ότι με την δολοφονία χαρακτήρων αυτοί κερδίζουν έδαφος! Μία τραγική,  σάπια πραγματικότητα στο κοινωνικό πεδίο! Που την έζησα στο πετσί μου ξεκάθαρα όλη αυτή την χρονιά!

Και συνεχίζω αμυνόμενος απέναντι σε  φασίστες,  υποκριτές,  βαθειά υποκριτές όχι λιγουλάκι, συκοφάντες… Και απλά ηλίθιους! Οι τελευταίοι είναι οι πλέον επικίνδυνοι.  Όπως οι νοήμονες γνωρίζουν καλά,  η ηλιθιότητα δεν παίζεται! Δεν νικιέται.  Δεν έχει ικανό αντίπαλο…

Ήμουν τινέιτζερ ακόμα όταν η Ελλάδα εντάχθηκε στην τότε Κοινή Αγορά που μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση.  Στο επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων και κανόνων,  στο πεδίο των αντιλήψεων και προκαταλήψεων στην κοινωνία,  είδα να συμβαίνουν βαθιές αλλαγές.  Πολλές εκ των  οποίων με επώδυνο τρόπο.  Όμως έγιναν και στο τέλος τις αποδεχτήκαμε.  Η αποποινικοποίηση της μοιχείας, των αμβλώσεων,  της ομοφυλοφιλίας… Οι αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο  που μέχρι προχθές προκαλούσαν έριδες και αντιπαλότητες με το νόμο για την ισότητα στον γάμο… Σε επίπεδο κανόνων και προληπτικών μέτρων γίναμε Ευρώπη.  Οι διαφορετικοί συμπολίτες μας και οι γυναίκες που μέχρι την δεκαετία του 80 ήταν σε μειονεκτική θέση,  σήμερα απολαμβάνουν ίσων δικαιωμάτων απέναντι στον νόμο ελέω Ευρώπης.  Και έχουμε οργανωθεί ώστε να στηρίζονται αυτά τα δικαιώματα.  Με τα όργανα της τάξης,  την δικαιοσύνη,  με ειδικές δομές προστασίας.  Τυπικά όλα αυτά υπάρχουν.  Αν αποτυγχάνουν να λειτουργήσουν σωστά είναι γιατί συνολικά το ελληνικό κράτος αποτυγχάνει να λειτουργήσει σωστά! Και κανείς δεν αντιστέκεται σε αυτό.  Αντίθετα το δεχόμαστε ως μοίρα και το καταπίνουμε!

Δεν είναι μόνο το αστυνομικό τμήμα και η άμεση δράση που απέτυχε να προστατεύσει μία γυναίκα σε  κίνδυνο.  Δεν είναι μόνο η ψυχιατρική κλινική ενός νοσοκομείου που απέτυχε να διαγνώσει την επικινδυνότητα ενός βαθειά ψυχικά πάσχοντα, για την ζωή των υπολοίπων.  Δεν είναι μόνο η δικαιοσύνη που απέτυχε δυό χρόνια τώρα να αποκαλύψει κάθε λεπτομέρεια της τραγωδίας των Τεμπών και να αποδόσει ευθύνες σε όσους φταίνε… Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά.  Οι εφορίες,  οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κάθε είδους,  η αστυνομία,  τα νοσοκομεία και οι δομές υγείας,  τα υπουργεία…. Τίποτα! Αυτό είναι το πρόβλημα και λύνεται συνολικά και πολιτικά.  Όχι με ευχολόγια και διάσπαρτες διαμαρτυρίες.

Όταν λοιπόν, πολύ πριν αναμιχθώ με την πολιτική είπα ” Εδώ δεν είναι Ιράν.  Η γυναίκα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δεν έχει κανένα πρόβλημα ” , αυτό ακριβώς εννοούσα.  Ότι υπάρχει η προστατευτική νομοθεσία,  οι αρμόδιες αρχές,  οι δομές υποστήριξης,  η δικαιοσύνη.  Κι όποια διεκδικεί το δίκιο της μπορεί να το βρει. “Εκτός “, όπως πρόσθεσα, ” αν θέλει να έχει πρόβλημα.  Αν δηλαδή πάρει έναν σατράπη που την κακοποιεί και τον ανέχεται και δεν μιλάει.  Τότε είναι πρόβλημά ΤΗΣ ” . Κι εδώ,  ναι,  μπαίνει η ατομική ευθύνη.  Φυσικά,  κατά το φτωχό μου το μυαλό,  οφείλουμε στον εαυτό μας και στο κοινωνικό μας περιβάλλον να επιλέγουμε προσεκτικά το ταίρι μας.  Και να τρέχουμε μακριά με κάθε ένδειξη βίας,  κινδύνου ή αντικοινωνικής συμπεριφοράς.  Δεν πρόκειται για blame game αλλά για ρεαλισμό.  Αν κάποιος δεν μιλήσει,  δεν ζητήσει βοήθεια,  η κοινωνία δεν μπορεί να κάνει κάτι.  Κι απομένει το θύμα μόνο του με το πρόβλημα.  Καθιστά το πρόβλημα,  πρόβλημά ΤΟΥ.

Το τι ακολούθησε το θυμάστε… Σεισμός  πολιτικής ορθότητας! “Αποπομπές” , δημόσιοι εξευτελισμοί από τηλεοράσεως,  λάσπη με τον κουβά … Έπεσα βορά στο στόμα των δήθεν υπέρμαχων της πολιτικής ορθότητας,  της woke ατζέντας και της ισότητας,  ενσυναίσθησης κι άλλων άσχετων… Κατασπάραζαν τις σάρκες μου με απόλυτη απόλαυση: πολιτικοί ανταγωνιστές μέσα και έξω από το κόμμα μου,  ανταγωνιστές στην τηλεόραση που το θεώρησαν μεγάλη ευκαιρία να απαξιώσουν εμένα και το επιτυχημένο τηλεοπτικό μου περιβάλλον… Ακόμα και θείτσες που σκιαμαχούν με αόρατους εχθρούς για σκοπούς που έχουν ήδη επιτευχθεί κι απλά αυτές δεν το έχουν πάρει χαμπάρι! Μέχρι η…Μπέττυ Μαγγίρα  με έπιασε στο στόμα της ουρλιάζοντας χαρακτηρισμούς εναντίον μου μέσα από τη συχνότητα μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού!!!  Μέχρι και η… αρτίστα όπως αυτοχαρακτηρίστηκε! Το χειρότερο όμως,  οι επιθέσεις από απόλυτα υποκρίτριες δικαιωματίστριες και δήθεν υπερμάχους των δικαιωμάτων των γυναικών.  Διάφορων κυριών που ενώ κάποιες είχαν βρεθεί σε θέσεις εξουσίας δεν έκαναν τίποτα για “τα δικαιώματα των γυναικών”. Κι άλλων κυριών που χρησιμοποιούσαν  τα θέματα ισότητας για να υφαρπάξουν την ψήφο των γυναικών δουλεύοντας τες ψιλό γαζί και δείχνοντας με το δάχτυλο “μισογυνισμό”, “πατριαρχισμό” και άλλα κουφά! Αυτές που όταν δεν κατάφεραν να κάτσουν σε θέση εκλεγμένου με υψηλές αποδοχές,  απλά εξαφανίστηκαν…

Έδωσα σκληρή μάχη για να περιφρουρήσω το όνομα,  την δουλειά και την ιστορία μου.  Με αντιπάλους έναν όχλο ηλιθίων! Ευτυχώς και με τη στήριξη μεγάλου μέρους της κοινωνίας και του επαγγελματικού μου χώρου.  Που έβλεπαν τον άδικο πόλεμο που δεχόμουν.  Τους ευχαριστώ.  Όσο δε  για όσους υποκίνησαν τον πόλεμο εναντίον μου και πρωτοστάτησαν στην αποπειραθείσα δολοφονία του χαρακτήρα μου,  το κάρμα,  που ως γνωστόν is a bitch , δούλεψε πραγματικά εντυπωσιακά! Και γρήγορα! Αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά ότι όλα εδώ πληρώνονται και ότι ό, τι δίνεις στη ζωή,  αυτό παίρνεις.  Στέφανος Κασσελάκης,  Μπέττυ Μαγγίρα,  Σοφία Μπεκατώρου και άλλοι, έπαθαν ακριβώς αυτά που επιδίωξαν να πάθω! Απίστευτο! Αλλά μάλλον λέγεται Θεία δίκη…

Τα προβλήματα βέβαια δεν σταμάτησαν εκεί.  Η αλήθεια είναι ότι όταν κάνεις μία δουλειά που σε εκθέτει στη δημοσιότητα,  το να έχεις haters αποδεικνύει ότι είσαι επιτυχημένος.  Και φυσικά κανείς δεν μπορεί να αρέσει σε όλους.  Σε άλλους αρέσουμε εμείς και η δουλειά μας και σε άλλους όχι.  Θεμιτό και αποδεκτό.  Άλλο όμως αυτό και άλλο η αρρώστια των χυδαίων,  ρατσιστικών και βρωμερών επιθέσεων στα σόσιαλ μίντια.  Αυτές θα έπρεπε να είναι αντικείμενο αστυνομικής έρευνας και κρατικής μέριμνας.  Αλλά είπαμε,  τί λειτουργεί σωστά σε  αυτή τη χώρα; Όταν σε επίσημες ιστοσελίδες μεγάλων εκδοτικών ομίλων κυκλοφορούν ελεύθερα τέτοιες επιθέσεις-σχόλια  και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τα σβήσει, τί περιμένεις; Όταν αυτά υπάρχουν σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως η “ΟΜΆΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ” που ως γνωστόν ανήκει άμεσα ή έμμεσα στο κυβερνών κόμμα,  δεν σημαίνει αυτόματα νομιμοποίηση αυτών των φασιστικών επιθέσεων; Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου,  βρόμα και δυσωδία…

Για να φτάσουμε στη συλλογική υποκρισία… Όταν διδαχθήκαμε δημοσιογραφία από φωτισμένους δασκάλους , εκεί στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 80, μάθαμε ότι η τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας είναι το Άλφα και το Ωμέγα της δουλειάς μας.  Και πάνω από όλα,  όχι μετάδοση ψεύτικων πληροφοριών και ειδήσεων.  Διεξοδική έρευνα και διασταύρωση για κάθε πληροφορία πριν δημοσιευθεί.  Τηρείται άραγε σήμερα αυτή η δεοντολογία; Σας πληροφορώ πως ΌΧΙ.  Τα επονομαζόμενα fake news  παίρνουν και δίνουν χωρίς κανένας να τα πολεμάει.  Χωρίς επιπτώσεις για όσους τα μεταδίδουν.  Και κυρίως ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΎΝ!

Είναι μήνες τώρα που βρίσκομαι στο στόχαστρο “συναδέλφων ” μου που με ειρωνεύονται,  με κατακρίνουν και με λοιδορούν, με μία τάση κουτσομπολιού επιπέδου πλατύσκαλου! Με στόχο να γεμίσουν τις εκπομπές τους με υλικό που “πουλάει ” και να στηρίξουν αυτόν που αδικοπραγεί σε βάρος του θιγόμενου! Απαράδεκτο! Όμως και σε αυτό μένω ανυπεράσπιστος! Βορά σε άσχετους,  υποκινούμενους,  ηλίθιους και αδιάβαστους! Εξηγούμαι λοιπόν για να διαλυθεί το παραπέτασμα καπνού που επίτηδες δημιουργούν κάποιοι επί του θέματος.

Με την κυρία Μπέττυ Μαγγίρα δεν νιώθω συνάδελφος.  Όμως η σχέση που πίστευα ότι έχω μαζί της ήταν μία τυπική φιλική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων που κινούνται στον ίδιο επαγγελματικό χώρο.  Κάπου πέρσι την άνοιξη  μία κάμερα της εκπομπής που είχε τότε στον ant1 με πλησίασε και μου ζήτησε δηλώσεις.  Απάντησα στις ερωτήσεις με χαμόγελο και έστειλα και χαιρετισμούς στην παρουσιάστρια. Αυτό που είδα στην εκπομπή με προβλημάτισε ελαφρώς αλλά δεν με εξέπληξε.  Οι δηλώσεις μου χρησιμοποιήθηκαν ως εφαλτήριο κριτικής σε βάρος μου.  Όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που μου συνέβαινε οπότε δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία.

Αυτό όμως που με άφησε έκπληκτο και εμβρόντητο ήταν ένα σκετς που έκανε η κυρία Μαγγίρα με τους συνεργάτες της για να με γελοιοποιήσουν και να με διαβάλλουν.  ΑΝΤΊΘΕΤΑ ΣΕ ΚΆΘΕ ΚΑΝΌΝΑ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΊΑΣ μου απέδωσαν την δήλωση ότι για να είσαι παρουσιαστής πρέπει να έχεις πολλά πτυχία,  δήλωση ΠΟΥ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΈΚΑΝΑ.  Και σε ένα ανόητο σκέτς ρωτούσαν ο ένας τον άλλο πόσα πτυχία έχει,  κρατώντας ο καθένας ένα πακέτο χαρτιά…

Η αντίδραση μου ήταν ήπια και πολιτισμένη.  Απέναντι σε κάτι που μπορεί να φαίνεται μικρό,  όμως σαν επαγγελματία της τηλεόρασης με έφερνε απέναντι , αντίπαλο,  με όλους τους επιτυχημένους επαγγελματίες του χώρου μου που ΔΕΝ ΈΧΟΥΝ ΠΟΛΛΆ ΠΤΥΧΊΑ.  Η δήλωση που μου έβαλαν στο στόμα με έφερε να υποτιμώ συναδέλφους όπως η Ελένη Μενεγάκη,  ο Γρηγόρης Αρναούτογλου,  ο Γιώργος Παπαδάκης κι ένα σωρό άλλοι.

Τηλεφώνησα λοιπόν στην κυρία Μαγγίρα και της εξήγησα ευγενικά ότι ποτέ δεν έχω κάνει τέτοια δήλωση.  Ούτε συγνώμη από μέρους της ζήτησα, ούτε δημόσια αποκατάσταση.  Αυτά είναι αυτονόητα εξάλλου… Η απαντησή της ήρθε τις επόμενες μέρες με την επανάληψη του ίδιου ανόητου και συκοφαντικού σκέτς!!! Δεν κατέφυγα στην δικαιοσύνη για αυτήν την σε βάρος μου συμπεριφορά διότι οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες και προκαλούν μεγάλη ταλαιπωρία.  Εξάλλου πιστεύω ότι το κοινό καταλαβαίνει και τιμωρεί.  Όπως ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΚΕΦΑΛΉΣ ΤΩΝ ΜΜΕ.

Απέναντι σε τέτοιες πρακτικές,  σύσσωμη η κοινότητα των συναδέλφων μου στα μίντια έπρεπε να ταχθεί στο πλευρό μου με ενσυναίσθηση.  Κανείς εξάλλου δεν θα χαιρόταν να βρεθεί στη θέση μου και να χρεωθεί δηλώσεις που δεν έκανε ποτέ.  Όμως όχι! Περιέργως όλοι ή σχεδόν όλοι,  έκαναν ότι δεν κατάλαβαν την αφετηρία της διαμάχης μου με την παρουσιάστρια !!! Προτιμούσαν και ίσως “πουλούσε ” περισσότερο να ρίχνουν αδιανόητα βέλη σε εμένα…

Ακόμα κι όταν πρόσφατα η κυρία Μαγγίρα δήλωσε σε τηλεοπτικές κάμερες ” τον Δημήτρη Παπανώτα ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΈΒΟΜΑΙ,  δεν τον εκτιμώ και δεν τον θαυμάζω “,  οι “συνάδελφοί” μου απέτυχαν να καταδικάσουν κάθετα μία τέτοια φασιστική δήλωση.  Διότι δικαιούμαστε όλοι να μην εκτιμούμε κάποιον ανάλογα με την συμπεριφορά και τα πεπραγμένα του.  Φυσικά δικαιούμαστε να μην τον θαυμάζουμε.  Αλλά από πότε το δημοσιογραφικό συνάφι θεωρεί δικαίωμα του οποιουδήποτε να μην σέβεται τον διπλανό του και να το δηλώνει ευθαρσώς;;;!!!

Δημοσιογράφοι όπως ο Χαρισόπουλος,  ο Κωνσταντινίδης κι ένα σωρό άλλοι και κυρίως άλλες,  που ούτε το ονομά τους δεν θυμάμαι,  αμολάνε μπούρδες σωρό προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα! Γιατί άραγε; Με ποιόν στόχο; Είναι δυνατόν να ακούμε στην τηλεόραση ότι είναι δικαίωμα μας να μην σεβόμαστε κάποιον; Ή να μεταδίδουμε λάθος πληροφορίες για ένα σοβαρό θέμα παραβίασης της δεοντολογίας λέγοντας,  “δεν θυμάμαι πώς ξεκίνησε αυτό,  νομίζω έτσι…” Όταν δεν θυμόμαστε δεν μιλάμε και δεν διατυπώνουμε άποψη επί λανθασμένων δεδομένων. Τελεία και παύλα!

Για την ιστορία,  όσοι μεγαλώσαμε σε  σπίτι και σοβαρή οικογένεια μάθαμε ότι οφείλουμε σεβασμό στους πάντες.  Ακόμα και σε καταδικασμένους βαρυποινήτες. Σεβόμαστε κάθε άνθρωπο.  Αλλά και τα ζώα,  την φύση,  το περιβάλλον,  την περιουσία των άλλων,  τις απόψεις τους,  την σχέση τους,  τις επιλογές τους.  Σεβόμαστε κύριε Χαρισόπουλε.  Όχι αν θέλουμε.  Είμαστε υποχρεωμένοι.  Και φυσικά αγαπητέ συνάδελφε με αφήνει έκπληκτο η αδυναμία σου να αντιληφθείς την σχέση του φασισμού με την έλλειψη σεβασμού.  Διότι αυτή ακριβώς είναι η πηγή και η πεμπτουσία του φασισμού.  Όποιος δεν σέβεται έναν φυσικά δεν σέβεται κάποιους.  Κι αυτοί οι κάποιοι είτε είναι μια ομάδα συγκεκριμένων απόψεων είτε έχουν άλλο κοινό χαρακτηριστικό,  “οι ανάπηροι,  οι γύφτοι,  οι αδελφές,  οι Εβραίοι” τότε η έλλειψη σεβασμού σημαίνει ναζισμό. Εμείς , η “Άρια φυλή” και οι άλλοι , που δεν σεβόμαστε και τους κάνουμε σαπούνι! Και νομίζω επίσης ότι φασισμός είναι το δεν σέβομαι τον μετανάστη,  οπότε τον δέρνω ή τον αφήνω να πνιγεί κάπου στη μεσόγειο.  Θα μπορούσα να δώσω χιλιάδες παραδείγματα πώς συνδέεται ο φασισμός με το “δεν σέβομαι ” αλλά φαντάζομαι δεν είναι όλοι χαζοί ούτε σκέφτονται όλοι ρηχά…Οπότε δεν χρειάζεται…

Εν κατακλείδι,  αν βολεύει πολύ το μιντιακό σύστημα να μετατρέπει το θύμα σε θύτη και τανάπαλιν , ειδικά όταν μία διαμάχη αφορά έναν άνδρα και μία γυναίκα,  οπότε κατά τους άρρωστους και μικρόνοες φταίει πάντα ο άνδρας,  τότε δεν θα κάτσω να σκάσω.  Γελάω με την κατάντια! Εγώ το “τέρας” που τολμάω να αναφερθώ στην ηλικία μίας γυναίκας! Και με κρίνουν όλοι αυτοί που γράφουν σε έντυπα ή στον ηλεκτρικό τύπο  ΠΆΝΤΑ την ηλικία όλων των καλλιτεχνών πριν από το όνομά τους,  ηθοποιών,  τραγουδιστών,  παρουσιαστών !!! Εγώ το “τέρας” που όπως είπε μία παρουσιάστρια έχω “μιλήσει για πολλές γυναίκες και άνδρες με κακό τρόπο”, όμως δεν αισθάνθηκε την ΥΠΟΧΡΈΩΣΗ να μας πει πέντε έξι από τις “πολλές φορές ” ως παράδειγμα.  Διότι αν το έκανε,  θα ήταν φανερό ότι όσοι δεν συμφωνούν μαζί της είναι οι “κακοί”. Νοσηρή πλάνη; Φασισμός; Ή η απόλυτη σύγχυση; Ή μήπως λάσπη για την δημιουργία εντυπώσεων από απλό κόμπλεξ;

Αυτό που με πικραίνει πάντως δεν είναι όλα τα παραπάνω.  Ξέρω ότι δε ζω σε κόσμο Αγγέλων.  Είναι ο αποπροσανατολισμός των νέων που βομβαρδίζονται από όλα ΤΑ ΛΆΘΟΣ μηνύματα που με πικραίνει. Κι ακόμα περισσότερο πικραίνομαι όταν σε αυτόν τον “πολιτικά ορθό ” αλλά εντελώς άδικο συρφετό μπαίνουν και οι στενοί φίλοι  ή αυτοί που θεωρούσα στενούς φίλους! Η προδοσία από αυτούς είναι που σε  θλίβει βαθειά.  Όχι το άλλα’ ντ’άλλων και η κοινωνική υποκρισία του συρφετού… Καλά Χριστούγεννα εύχομαι σε όλους.  Φίλους και εχθρούς.  Διότι,  τουλάχιστον από την πλευρά μου, όχι μόνο σέβομαι κάθε άνθρωπο αλλά προσεύχομαι και για την ευημερία και την ευτυχία όλων.

• media
• Χριστούγεννα