Δεν αρκεί να είσαι νέος, πρέπει να μην είσαι και ανόητος

Γενικά είναι καλό το να μπαίνουν νέοι στην πολιτική. Δεν είναι μόνο ότι φέρνουν τη φρεσκάδα της ηλικίας τους, αλλά και ότι δημιουργούν την κινητικότητα που είναι αναγκαία για να μην μένουν αδιατάρακτοι οι πολιτικοί ρόλοι και οι ιεραρχίες. Ειδικά για την Ελλάδα όπου το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία κι ένας σαραντάρης έγινε πρωθυπουργός, η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού πήρε τον χαρακτήρα ορμητικού κύματος. Τα κόμματα όχι μόνο άλλαξαν τους αρχηγούς τους, αλλά θεωρούν πλέον απολύτως απαραίτητο να εντάξουν στις λίστες τους μεγάλο αριθμό τριαντάρηδων και σαραντάρηδων. Επιπλέον, νέοι ή σχετικά νέοι ανεβαίνουν στις κομματικές ιεραρχίες με μια ταχύτητα που δεν είχε γνωρίσει ποτέ άλλοτε το πολιτικό σύστημα. 

Το τατουάζ

Ωστόσο, αυτή η ταχύτατη ανάδειξη νέων πολιτικών προκαλεί ολοένα και περισσότερα ερωτήματα. Πριν περίπου ένα χρόνο, δύο νεαρά στελέχη χτύπησαν τατουάζ με το όνομα του κόμματός τους. Στη συνέχεια, ανέβασαν τη φωτογραφία τους στο Instagram. Παρότι ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, έχω την αίσθηση ότι αυτό ήταν ό,τι πιο βλακώδες έχει γίνει στην ελληνική πολιτική ζωή τα τελευταία χρόνια. Και δεν έγινε από τους «παλιούς», αλλά από τους «νέους».

Επίσης, τώρα με τις παρουσιάσεις των υποψηφίων, παρακολουθούμε φερέλπιδες ευρωβουλευτές να έχουν ως μοναδικό επιχείρημα για την εκλογή τους, την ηλικία τους. Παρακολουθούμε επίσης υποψήφιους δημοτικούς άρχοντες της «νέας γενιάς» να μην μπορούν να αρθρώσουν λέξη εκτός του γραπτού κειμένου που τους έχουν προετοιμάσει οι σύμβουλοι επικοινωνίας τους. Το χειρότερο, όμως, είναι η διαφαινόμενη πεποίθηση ότι η καλά προετοιμασμένη (και αδρά πληρωμένη) παρουσία στα social media μπορεί να υποκαταστήσει το (απόν) πολιτικό περιεχόμενο ή να δώσει μια αύρα φρεσκάδας στην αναπαραγωγή των πλέον παλαιοκομματικών πρακτικών. 

Δεν είναι όλοι οι ίδιοι

Οι νέοι πολιτικοί, λοιπόν, δεν είναι εξ ορισμού ικανοί. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι πολλοί «νέοι» είναι στην πραγματικότητα πιο γέροι από τους γέρους. Εντούτοις, η αντίστροφη γενίκευση είναι εξίσου λανθασμένη. Δεν είναι όλοι οι νέοι πολιτικοί χαμηλών ικανοτήτων. Υπάρχουν οι καταφανώς ανόητοι που είναι να απορείς γιατί τους έβαλαν εκεί που τους έβαλαν. Υπάρχουν επίσης αυτοί που είναι μέτριων δυνατοτήτων και αν ήταν ενταγμένοι σε μια σοβαρή πολιτική διαδικασία, θα μπορούσαν να βελτιωθούν. Τέλος, είναι και κάποιοι που όντως έχουν ικανότητες.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι, αλλά η λογική των κομμάτων. Γιατί τα κόμματα επιχειρούν να απαντήσουν στο κοινωνικό αίτημα της ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού με τον πιο λανθασμένο τρόπο. Ανανέωση δεν σημαίνει να βάλεις υποψήφιο τον πρώτο ευειδή τριαντάρη που θα βρεις. Ανανέωση σημαίνει να δημιουργήσεις μια πολιτική διαδικασία μέσα από την οποία οι τριαντάρηδες θα έχουν τη δυνατότητα να γίνουν ικανά στελέχη. Για να βγεις μπροστά στην πολιτική πρέπει πρώτα να έχεις διαβάσει, να έχεις συζητήσει, να έχεις οργανώσει, να έχεις συγκρουστεί, να έχεις μάθει να λειτουργείς υπό καθεστώς πίεσης. Δεν αρκεί να γνωρίζεις ποιο φίλτρο πρέπει να επιλέγεις κάθε φορά για τις φωτογραφίες στο Instagram. Με το να βγαίνει κανείς μπροστά χωρίς να «τα λέει» απλώς εκθέτει τον εαυτό του και το κόμμα του. Γνώμη μου πάντα.

• υποψήφιοι