Δηλαδή, θα πάμε στις εκλογές χωρισμένοι σε «εθνικιστές» και «προδότες»;

«Πατριωτισμός είναι όταν η αγάπη για τους δικούς σου ανθρώπους έρχεται πρώτη. Εθνικισμός είναι όταν το μίσος για τους άλλους έρχεται πρώτο.»

ΣΑΡΛ ΝΤΕ ΓΚΩΛ (1890-1970)

Γάλλος Πρόεδρος

Η Συμφωνία των Πρεσπών συνεχίζει να κρατάει οξυμένα τα πάθη. Αντί ο χρόνος να μετράει υπέρ της κυβέρνησης και τα αποτυπώνονται τα θετικά σημεία της, όπως προσδοκούσε το Μαξίμου, αυτό που εμπεδώνεται περισσότερο είναι ότι Τσίπρας και Κοτζιάς παραχώρησαν μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα, όπως διακηρύττει με κάθε ευκαιρία ο Ζόραν Ζάεφ. Επιτακτικά γίνονται πλέον τα προβλήματα και στην καθημερινότητα των Βορειοελλαδιτών. Οι εμπορικές ονομασίες των προϊόντων αντιμετωπίζουν αθέμιτο ανταγωνισμό από τα «μακεδονικά» προϊόντα της Βόρειας Μακεδονίας.

Η υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης, Ελευθερία Χατζηγεωργίου εξαπέλυσε προσωπική επίθεση κατά του προέδρου του Επαγγελματικού  Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης Μιχάλη Ζορπίδη μετά την απόφαση του φορέα να μην συμμετάσχει στην επιχειρηματική αποστολή που θα συνοδεύει τον πρωθυπουργό στο πρώτο επίσημο ταξίδι του στα Σκόπια, στις 2 Απριλίου. Τον κατηγόρησε για «υποκρισία και πατριδοκαπηλία».

«Η μόνη σου δράση είναι τα κομματικά ένσημα» απάντησε ο Ζορπίδης. Τα προβλήματα δεν λύνονται πάντως με την αποχή αλλά με την διεκδικητική συμμετοχή.

Από τις μαύρες σελίδες της Δημοκρατίας μας είναι οι αποδοκιμασίες υπουργών και κυβερνητικών στελεχών. Παλιότερα ήταν για τα μνημόνια. Τώρα για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Πριν ήταν οι «γερμανοτσολιάδες» απέναντι στους «αντιμνημονιακούς». Σήμερα είναι οι «εθνικιστές» απέναντι στους «προδότες».

Όταν τέτοιες κατηγορίες ανταλλάσσονται μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του συνταγματικού τόξου μόνο η Χρυσή Αυγή ωφελείται. Κάνουν πάρτι οι ναζιστές και οι χουντικοί. Βγαίνουν από τα λαγούμια τους για να υφαρπάξουν ψήφους οργής και πολιτικής απαξίας.

Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι ευρωπαϊκό φαινόμενο. Αναμένεται να διπλασιάσει τις έδρες της στο ευρωκοινοβούλιο που θα προκύψει από τις εκλογές του Μαΐου. Από 37 που έχει στην παρούσα ευρωβουλή αναμένεται να τις αυξήσει τουλάχιστον στις 67.

Η διαφορά της χώρα μας από τις άλλες της ΕΕ είναι ότι εδώ, η ακραία σύγκρουση αφορά ένα μείζον εθνικό θέμα. Και δεν είναι μόνο η ακροδεξιά που αναζητεί τα κενά για να τρυπώσει. Είναι ο διχασμός που επικρατεί στην κοινωνία. 

Λάδι στη φωτιά ρίχνουν και ατυχείς ή ιδεοληπτικές δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ή συνεργαζόμενων, που αφορούν στην Τουρκία και τροφοδοτούν με επιχειρήματα την στρατηγική «καζάν καζάν», ή αλλοιώς win win, του Ταγίπ Ερντογάν που παραπέμπει στην (ενεργειακή) συνδιαχείριση του Αιγαίου.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει χαρακτηρίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών μοντέλο για την επίλυση ιστορικών εκκρεμοτήτων. Το ίδιο πιστεύει και ο αμερικανικός και ευρωπαικός παράγοντας. Υπάρχει καχυποψία για ενδοτικότητα στην πολιτική διαχείριση των εθνικών κομμάτων από την κυβέρνηση Τσίπρα τόσο σε ότι αφορά στα ελληνοτουρκικά όσο και στο κυπριακό για το οποίο αναθερμαίνονται οι διαπραγματεύσεις.

Όμως δεν είναι «εθνικιστές» και «ακροδεξιοί» όλοι όσοι αντιδρούν στη Συμφωνία όπως φαντασιώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε βέβαια είναι «εθνομηδενιστές» και «προδότες» όλοι όσοι την στηρίζουν. Η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει με αυτόν τον διχασμό, παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι σιωπηλή.

Θα πρέπει να γίνουν βήματα από όλες τις πλευρές. Ο πρωθυπουργός θα πρέπει με σοβαρότητα και υπευθυνότητα να θέσει στον Ζάεφ όλα τα προβλήματα που του έθεσαν Βορειοελλαδίτες επιχειρηματίες για τα μακεδονικά προϊόντα και τα οποία είναι απόρροια των κενών που υπάρχουν στη Συμφωνία που υπέγραψε. Να γίνουν όλα τα αναγκαία βήματα για τη βελτίωση των όρων εφαρμογής της. Μην εγκαταλείψει ο Τσίπρας το τιμόνι στα χέρια του Ζάεφ και των «γκρουεφσκικών» που μπορεί να τον διαδεχθούν. Φέρει ιστορικές ευθύνες.

Όπως δεν πρέπει και οι πολίτες που αισθάνονται οργή για τη Συμφωνία να την αφήνουν να εκδηλώνεται με επιθετικούς προσδιορισμούς και φραστικές επιθέσεις. Το ίδιο ισχύει και για όσους την υπερασπίζονται.

Και για τους μεν και για τους δε, υπάρχουν οι κάλπες. Είναι η πιο ηχηρή απάντηση και το μεγαλύτερο όπλο της Δημοκρατίας.

• Συμφωνία Πρεσπών