Δώσε και μένα, Μπάρμπα-Κράτος – Μπατζελή: «Εντός γραμμής» ή εντός τρέλας; – Το «πουργκατόριο» του πράσινου ήλιου – Φάμελλος vs Πολάκης

Όταν ο λαϊκισμός ντύνεται συνδικαλιστής και οι αυξήσεις είναι σαν τα ρέστα από χαρτοπόλεμο. Το πρώτο επεισόδιο του νέου σεναρίου «Δημοσιονομικής φαντασίας», βρίσκει την κυβέρνηση να μιλά στον εαυτό της, με τη χάρη του Γούντι Άλεν σε επεισόδιο “Black Mirror”:

1.  «Θα δώσουμε 13η και 14η σύνταξη!»
2.  «Όχι, είναι πολλά τα λεφτά!»
3.   «Μα είναι θέμα δικαιοσύνης!»
4.   «Ή μήπως κοινωνικής θολούρας;»

Σκηνοθέτης: Μαξίμου.
Σενάριο: Γράφεται on the go.
Πρωταγωνιστές: Άδωνις, Κικίλιας, Μηταράκης.
Συντονιστής: Κώστας Χατζηδάκης. Ή έστω, τη μέρα που ανακοινώθηκε ο ανασχηματισμός. Τώρα απλώς μετράει γκολ σε μαγνητοσκόπηση.

“Η κυβέρνηση μιλάει σαν συντονισμένη χορωδία… με ακουστικά διαφορετικού ραδιοφωνικού σταθμού.”
— Ανώνυμος μαέστρος της ΝΔ

Η σχιζοφρένεια του κράτους: Πατερούλης ή HR;

Πότε είναι εργοδότης και πότε… παραδοσιακός πολιτικός θείος με φακελάκι;
Από τη μία, αναζητά σστρατιωτικούς με έξτρα επίδομα. Από την άλλη, «σκέφτεται» να δώσει 13η σύνταξη σε όλους. Όχι γιατί περισσεύουν τα χρήματα.
Αλλά γιατί κάποιος πρέπει να υποσχεθεί κάτι, να περάσει ο καιρός.

«Το κράτος υπόσχεται ό,τι δεν έχει. Και απολογείται για ό,τι ποτέ δεν είπε.», Μισέλ ντε Μονταίν, Πολ Βαλερύ ή ακόμα και Αλμπέρ Καμί, θα μπορούσαν να το είχαν πει…

Τα τάπερ των διαρροών και το κουτάλι του λαϊκισμού

Η ιδέα για 13η σύνταξη ήρθε ως πληροφορία. Όχι ως μέτρο. Όχι ως δέσμευση. Ως test-balloon:
«Ας το ρίξουμε. Αν χειροκροτήσουν, θα πούμε “το εξετάζουμε”. Αν όχι, δεν το είπαμε ποτέ.»

Στο μεταξύ, ο Στουρνάρας μίλησε για κόστος 8 δισ. ευρώ.
Και ο μόνος πανικός που δημιουργήθηκε ήταν όταν κόπηκε το “Μαύρο Ρόδο” από την prime time.

Η Λογική φεύγει, οι… ακραίοι μπαίνουν

Όταν σταματά να μιλά η λογική, μιλάνε οι φωνές:
– Αυτοί που υπόσχονται τα πάντα
– Αυτοί που μιλούν για «τιμωρία του κράτους»
– Αυτοί που δεν διαβάζουν προϋπολογισμό, αλλά καταλαβαίνουν ότι “κάτι μας χρωστάτε”

Το bonus track που κανείς δεν ζητά: Η εισφορά υπέρ ανεργίας

Από το 2011, οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνουν 2% εισφορά υπέρ ανέργων. Τότε η ανεργία ήταν 28%. Τώρα είναι 8,7%.
Η εισφορά όμως μένει. Γιατί;
Είναι «μη συγκινησιακή». Δεν έχει φαντεζί τίτλο. Δεν έχει “δώρο”.
Δεν είναι Instagrammable.

Το μόνο που δίνουμε τελικά, είναι ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις τυλιγμένες σε υποσχέσεις.
Με γαρνιτούρα από tweets υπουργών και κλείσιμο ματιού στο κοινό.
Ψευδαισθήσεις που κοστίζουν δισεκατομμύρια.
Αλλά κρατάνε μέχρι τις ευρωεκλογές.
Ή μέχρι να ξανασβήσει ο Σκέρτσος το excel.

«Δώσε στον λαό άρτο και θέαμα. Και μετά, κάνε ότι δεν τον βλέπεις.»
— Ιουβενάλης (ή ένας υπουργός με άγνοια επιτοκίων)

ΥΓ: Η επόμενη σαιζόν λέγεται “Συνταξιοδοτικά Φαντάσματα: Η Επιστροφή του ΠΕΔΥ”.
Κλείσε θέση από τώρα. Ίσως έχει δώρο… μία υπόσχεση.

«Εντός γραμμής» ή εντός τρέλας;

Η Κατερίνα Μπατζελή, με τη νηφαλιότητα Ρωμαίας πατρικίας μπροστά στην Ιερά Εξέταση, δήλωσε πως η παραπομπή της στο Πειθαρχικό την βρίσκει… σύμφωνη. Και όχι μόνο αυτό – ήταν, λέει, και «εντός γραμμής κόμματος». Ποιας γραμμής όμως; Της ευθείας; Της καμπύλης; Της καρδιογράφησης νεκρού πολιτικού σώματος;

Στο ΠΑΣΟΚ οι γραμμές έχουν πάψει να είναι πολιτικές – είναι προϊόντα περιποίησης. Σαμπουάν και κοντίσιονερ, που έλεγαν και στον κάμπο της Λάρισας, με άρωμα από ΔΕΘ και υφή από τα ντεφιλέ της ΕΡΤ.
Και αφού, όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, «τα πάντα ρει», γιατί να μη ρέουν και οι εσωκομματικές τοποθετήσεις;

Πινγκ-πονγκ δηλώσεων με μπαλάκι την Ιφιγένεια

Η σπίθα της εσωστρέφειας άναψε με μια ατάκα της Μπατζελή περί τοξικότητας στις ανακοινώσεις ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ για τον Νίκο Παππά. Το αποτέλεσμα; Παραπομπή στο Πειθαρχικό, τηλεφωνήματα, κύκλοι, υπόγειες αιχμές, ανασκαφές στο πρόσφατο παρελθόν και ένας απλός παρατηρητής να αναρωτιέται αν παρακολουθεί πολιτικό διάλογο ή scenes deleted from “The Banshees of Inisherin”.

Κι εκείνη, με το στόμφο που αρμόζει σε πρώην υπουργό, απάντησε πως δεν προτίθεται «να γίνει Ιφιγένεια».
Εντάξει, αλλά στην Αυλίδα δεν πήγες, Κατερίνα μου. Στη Χαριλάου Τρικούπη πήγες – κι εκεί οι θυσίες δεν εξευμενίζουν θεούς, απλώς φτιάχνουν κλίμα για ανασχηματισμούς στο κομματικό σύμπαν.

Όλοι οι πρόεδροι του κόσμου

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έριξε, λένε, μια “προειδοποιητική βολή”. Μόνο που εδώ δεν είχαμε ήχο όπλου – είχαμε τον ήχο της μασέλας που τρίζει, καθώς ο μηχανισμός σφίγγει τα δόντια.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε να λείπει στις ΗΠΑ, λες και η εσωκομματική κρίση είναι ιός που δεν πιάνει πέραν του Ατλαντικού. Όμως, το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι και όταν επιστρέψει, κανείς δεν περιμένει ότι θα φέρει τη λύση.

Ή όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι: «Ο ηγεμόνας πρέπει να φοβάται τη σκιά του περισσότερο απ’ τους εχθρούς του». Στην περίπτωση Ανδρουλάκη, μάλλον φοβάται τις σκιές των συνεργατών του, που κάθε τόσο εμφανίζονται με λίστες ποιοι «μιλούν πολύ» και ποιοι «λένε λίγα αλλά υπονοούν πολλά».

Δύο μέτρα, πολλές φωνές

Από το στρατόπεδο Δούκα οι αιχμές ήταν πιο κομψές από κοστουμάκι Brioni σε διάσκεψη δημάρχων. Μίλησαν για «δύο μέτρα και δύο σταθμά». Γιατί, λένε, όταν μιλούν η Διαμαντοπούλου ή ο Γερουλάνος, η καμπάνα είναι… διακοσμητική.

Το επιτελείο του Δημάρχου, σε ρόλο Αντουάν ντε Σεντ-Εξυπερύ της Χαριλάου Τρικούπη, μας θύμισε πως όλοι πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Ναι, αλλά ποια δουλειά; Την εξωραϊστική επιτροπή του κόμματος ή την πολιτική επανεκκίνηση;

Όπως θα έλεγε και ο Τολστόι: «Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους· κάθε δυστυχισμένη οικογένεια δυστυχεί με τον δικό της τρόπο».
Και το ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι η πιο δυστυχισμένη οικογένεια στη βουλή – γιατί δεν έχει αποφασίσει αν θέλει να είναι καν οικογένεια.

Το «πουργκατόριο» του πράσινου ήλιου

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ιδεολογικό στίγμα. Έχει ιδεολογικό φάντασμα, που κυκλοφορεί ντυμένο με λινά και ψάχνει ψηφοφόρους που νοσταλγούν το ’81, αλλά ψηφίζουν πια στο TikTok.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα γκάλοπ παραμένει η απάντηση «ίσως το ψήφιζα».
Αλλά, όπως θα έλεγε και ο Οσκαρικός Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο “There Will Be Blood”:
“I drink your milkshake!”
Οι υπόλοιποι πίνουν το γάλα του ΠΑΣΟΚ – και το κόμμα μένει με το μπουκάλι στο χέρι.

Σύντροφοι υπό το άγρυπνο βλέμμα του Πειθαρχικού

Η παραπομπή Μπατζελή δεν είναι εξαίρεση. Είναι ο καθρέφτης. Όχι για να κοιταχτεί η ίδια – αλλά για να δει το ΠΑΣΟΚ πόσο θολή είναι η εικόνα του.
Η ηγεσία βλέπει σχέδιο υπονόμευσης. Οι άλλοι βλέπουν αστοχία στρατηγικής. Κι οι τρίτοι – οι «άφωνοι» – βλέπουν για μια ακόμη φορά ένα momentum να ξεγλιστρά μέσα απ’ τα χέρια τους.

Η αληθινή κρίση δεν είναι οι δηλώσεις. Είναι ότι κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει πια “πράσινη ταυτότητα”. Είναι μανιφέστο; Είναι παρελθόν; Είναι σλόγκαν για τα social;
Όσο το κόμμα προσπαθεί να επανασυνδεθεί με το ένδοξο παρελθόν του, ξεχνά να ορίσει ένα αξιοπρεπές παρόν.

Πράσινο δεν είναι μόνο το χρώμα της ελπίδας. Είναι και το χρώμα της ζήλιας

Η στήλη απλώς υπενθυμίζει: η αληθινή πειθαρχία δεν επιβάλλεται. Εμπνέεται.
Και η ηγεσία που ψάχνει εχθρούς στο εσωτερικό της, απλώς ξεχνά να πολεμήσει τους αληθινούς απέναντι.
Στην τελική, δεν σε ρίχνει ποτέ αυτός που διαφωνεί μαζί σου. Σε ρίχνει εκείνος που παριστάνει πως συμφωνεί – μέχρι να μετρήσει πτώματα και να φτιάξει ο ίδιος τη δική του γραμμή.

Ο Πολάκης πήρε τ΄όπλο του!

 Μπουρλότο από τον Παύλο Πολάκη στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ! Και τι δεν είπε ο Κρητικός με το απύλωτο στόμα: Είναι προβληματική η εσωκομματική λειτουργία, Δεν έπρεπε να επιστρέψουν στα όργανα οι Βασιλειάδης, Τεμπονέρας και Τζουμάκας αλλά ως απλά μέλη, και τάχθηκε εναντίον της πρότασης Φάμελλου για νέο φορέα στο πλαίσιο της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ

Αυτό ήταν καυτό βέλος κατ΄ευθείαν στην καρδιά του Φάμελλου : «Παλεύω μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί πιστεύω ότι είναι το μόνο όχημα που είναι ικανό να μας φέρει μια μέρα ξανά στην εξουσία. Καθαρά πράγματα. Ο,τι άλλο λέγεται η γράφεται δεν έχει καμία βάση».

Ας δούμε αναλυτικά την δήλωσή του για το επίμαχο θέμα της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και την πρόταση Φάμελλου για νέο φορέα:

«Πρόκειται για κίνηση πραγματικά χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του κόμματος. Χωρίς καμία απολύτως συζήτηση στα όργανα, χωρίς να έχει τεθεί το θέμα στην Κ.Ε., ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει δημόσια για δημιουργία νέου φορέα, προαναγγέλλοντας μάλιστα ότι θα συμβάλει για να μην κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτόνομα στις εκλογές.

Και σας ρωτάω, με ποιο ΠΑΣΟΚ θα συμμαχήσουμε συντρόφισσες και σύντροφοι; Με αυτό που θεωρεί το πρόγραμμα rearm Europe ως πρώτο βήμα και ζητά επιπλέον κεφάλαια, ή με κάποιο άλλο φαντασιακό ΠΑΣΟΚ; Με αυτό που θέλει την κατάργηση του άρθρου 16, ή με το υπόλοιπο; Με το ΠΑΣΟΚ που ψήφισε υπέρ των Ωνάσειων σχολείων;

Αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία δεν είναι να πέσει ο Μητσοτάκης ως πρόσωπο, αλλά οι πολιτικές της ΝΔ. Υπάρχει έστω μία, ή ένας σε αυτή την αίθουσα, που πιστεύει ότι αυτό μπορεί να συμβεί με τη δημιουργία κοινού φορέα με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη;».

Αν λάβουμε υπόψιν ότι και στο ΠΑΣΟΚ μαίνονται οι εσωκομματικές μάχες , και ότι πάνε κατά διαόλου δημοσκοπικά τα δύο αυτά κόμματα, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ποια είναι η προοπτική της…Μεγάλης Κεντροαριστεράς: Μηδενική! Τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα…

“Φάμελλος vs Πολάκης: Το (προ)συνέδριο των Αντιφάσεων”

Στον ΣΥΡΙΖΑ, η γεωμετρία έχει καταρρεύσει. Η παραδοσιακή ευθεία γραμμή μετατράπηκε σε σπείρα. Οι κανόνες της πολιτικής λογικής παραδόθηκαν στη μεταφυσική του παραλόγου.
Ο Φάμελλος καλεί σε προγραμματικές συγκλίσεις. Ο Πολάκης σε ανατίναξη της γέφυρας προς ΠΑΣΟΚ.
Κι έτσι, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, δεν είχαμε απλώς σύγκρουση στρατηγικής. Είχαμε “Marriage Story” σε έκδοση εσωκομματικού θρίλερ, όπου ο καθένας θεωρεί ότι είναι ο Σκάρλετ Γιόχανσον – και βλέπει στον άλλον τον Άνταμ Ντράιβερ.

Ο Παύλος Πολάκης, με στόμφο Λουδοβίκου σε λαϊκή συνέλευση, κατηγόρησε τον Φάμελλο (και τον πρόεδρο φυσικά, γιατί κανείς δεν μιλά χωρίς ακουστικό πλέον) ότι μιλάει για δημιουργία νέου φορέα «χωρίς καμία απολύτως συζήτηση στα όργανα».
Στην Κουμουνδούρου, δηλαδή, δεν έγινε λάθος.

Έγινε ατόπημα τελετουργικής φύσης.

Συμπόρευση ή συμπαιγνία;

Η ιδέα να μην κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτόνομα στις ευρωεκλογές, αν και παρουσιάστηκε σαν “πλατφόρμα διαλόγου για τις προοδευτικές δυνάμεις”, για τον Πολάκη ήταν απλώς ένας ευφημισμός για την πολιτική αυτοδιάλυση με δόσεις.

«Υπάρχει έστω ένας εδώ μέσα που να πιστεύει ότι θα φτιάξουμε κοινό φορέα με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη;» ρώτησε ρητορικά, σαν άλλος Αντιγόνη απέναντι στην ΚΕ που παρίστανε τον Κρέοντα.

Η απάντηση ήρθε σιωπηλή.
Το κοινό δεν πίστεψε στην ανάγκη για νέο φορέα.
Πίστεψε, όμως, αρκετοί, στην ανάγκη για νέο επεισόδιο της εσωκομματικής σειράς:
“ΣΥΡΙΖΑ: The Last Ideologue”.

Από την Πολιτική Γραμματεία με αγάπη

Ο Νίκος Παππάς, σε ρόλο πολιτικού ενοποιητή με ροπή στη στήριξη Πολάκη, συμφώνησε σε όλα εκτός από τον τόνο της φωνής. Δήλωσε πως η στρατηγική για συνεργασίες είναι ψηφισμένη, αλλά ο νέος φορέας δεν είναι. Σωστά. Γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουν τα πάντα – εκτός από τον κοινό νου.

Η πρόταση Πολάκη – Παππά για εκλογή νέας Γραμματείας Οργανωτικού απορρίφθηκε.
Η εισήγηση Φάμελλου πέρασε.
Η Πολιτική Γραμματεία θα επιλέξει τη σύνθεση.
Και η ΚΟΕΣ, αυτό το μυστηριώδες σώμα που ακούγεται σαν διαστημικός οργανισμός από το Dune, παρακολουθεί σιωπηλά.
Αποτέλεσμα; Ένας μηχανισμός ελέγχεται πια από ένα άλλο κέντρο – κι όλα αυτά εν όψει ενός συνεδρίου που υπόσχεται να είναι πιο θολό κι από το “Everything Everywhere All at Once”.

Οι μεταγραφές, οι επιστροφές και οι αναστηλώσεις
Αν νομίζετε ότι η στρατηγική Φάμελλου απέτυχε, σκεφτείτε ξανά. Μπορεί να έχασε τη μάχη της ομοφωνίας, αλλά κέρδισε δύο παίκτες:
Οι πρώην τομεάρχες του ΠΑΣΟΚ Μαριζέτα Αντωνοπούλου και Δημήτρης Μελίδης εισήχθησαν με τιμές στην Κεντρική Επιτροπή Επανεκκίνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επανεκκινείται με αρχεία ΠΑΣΟΚ 2009.
Αυτό δεν είναι πολιτική διεύρυνση. Είναι format με λειτουργικό του Γιώργου Παπανδρέου.

Όταν η συζήτηση γίνεται για να μη γίνει
Η βασική καταγγελία Πολάκη ήταν ότι τα όργανα δεν ενημερώνονται, δεν συζητούν, δεν αποφασίζουν.
Εν ολίγοις, στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ένα νέο πολίτευμα: Ολιγαρχία των “μη ανακοινώσεων”.
Όπου τα πάντα λέγονται στα media και τίποτα στα κομματικά φόρουμ.
Σαν να προσπαθείς να λύσεις την Οδύσσεια με Instagram Stories.

Όπως θα έλεγε και ο Κίσινγκερ: «Η εξουσία είναι το απόλυτο αφροδισιακό. Αλλά η εσωκομματική εξουσία είναι απλώς εθισμός χωρίς δημοκρατικό αντίκρισμα.»
Κι εδώ, ο εθισμός είναι βαριάς μορφής.

Συμπόρευση με τα φαντάσματα

Το δίλημμα είναι υπαρξιακό:
Θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να μετασχηματιστεί σε έναν κεντροαριστερό ευρωπαϊκό πόλο, ή θέλει να παραμείνει παγιδευμένος στο “αντι-σύστημα χωρίς εναλλακτική”;
Και μέχρι να απαντήσει, θα συνεχίσει να φτιάχνει νέες Κεντρικές Επιτροπές για να συζητήσει τα ίδια – χωρίς καμία κεντρική απόφαση.

Στο μεταξύ, κάπου στο βάθος, ο Αριστοφάνης γελάει.
Και μονολογεί:
«Οι συνελεύσεις είναι ωφέλιμες όταν δεν μιλούν οι ίδιοι άνθρωποι με διαφορετικά προσωπεία.»

“Η Συμμαχία των Αντιφάσεων”

Στην Κουμουνδούρου πλέον δεν έχουν απλώς δύο ρεύματα. Έχουν δύο ρεύματα που κινούνται με την ίδια ταχύτητα προς αντίθετες κατευθύνσεις. Το ένα –του Σωκράτη Φάμελλου -ονειρεύεται φιλοπασοκική σύμπλευση. Το άλλο –του Παύλου Πολάκη και των «αριστερόστροφων υπερηχητικών»– θεωρεί την ιδέα ως κάτι μεταξύ πολιτικού πραξικοπήματος και σεναρίου επιστημονικής φαντασίας.

Ο Πολάκης το είπε πιο καθαρά κι από Λακεδαιμόνιο σε σύνοδο στρατηγών: «Κίνηση πραγματικά χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του κόμματος».
Και δεν έχει άδικο. Το να αποφασίζει ο αρχηγός ότι το κόμμα δεν θα κατέβει αυτόνομο στις ευρωεκλογές χωρίς καμία συζήτηση στα όργανα, είναι σαν να ανακοινώνει ο καπετάνιος ότι το πλοίο θα μετατραπεί σε υποβρύχιο – και όποιος δεν έχει μάθει να κρατάει την αναπνοή του, απλώς δεν είναι αρκετά προοδευτικός.

Πάντως, κατά το «διχασμένοι ναι, μπερδεμένοι ποτέ», ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σήμερα το μοναδικό κόμμα με απολύτως καθαρές γραμμές. Δύο. Και διαμετρικά αντίθετες.
Αριστοτέλης: «Η ενότητα χωρίς σκοπό είναι πιο επικίνδυνη από τη διχόνοια με πυξίδα».

Αβραμόπουλος και οι αυξήσεις των… ψηφοφόρων

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν μιλά συχνά, αλλά όταν μιλά, θυμίζει γιατί τον έλεγαν «Διεθνή». Με δήλωσή του ζήτησε αυξήσεις στους ένστολους – της Αστυνομίας, του Λιμενικού, της Πυροσβεστικής. Όχι, δεν διεκδικεί επιστροφή στην ενεργό πολιτική· απλώς διεκδικεί να μην ξεχαστεί.

Άλλωστε, η τέχνη του timing δεν διδάσκεται. Όταν πλησιάζουν οι εκλογές, οι παροχές δεν είναι απλώς πολιτική πρόταση· είναι πολιτική ύπαρξη.

Ή όπως θα έλεγε κι ο Τσώρτσιλ: «Η δημοτικότητα είναι το να λες στους ανθρώπους αυτά που θέλουν να ακούσουν, τη στιγμή που θέλουν να τα ακούσουν».
Και ο Αβραμόπουλος ήξερε πάντα πότε να πει το σωστό – ακόμα κι αν το ίδιο το σωστό ήταν λάθος.

Νίκος Παπαδόπουλος: Ο Δον Κιχώτης της Πινακοθήκης

Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ δεν πήγε για ναυπηγός και βρέθηκε ζωγράφος. Η παρέμβασή του στην Πινακοθήκη τού στοίχισε δύο τιμωρίες: μία από τη Βουλή (μισός μισθός) και μία από το ίδιο του το κόμμα (καθολική εξαφάνιση από τα social media).

Ο ίδιος, βέβαια, το εξέλαβε ως χτύπημα στην πολιτική του έκφραση. Μάλλον δεν διάβασε Σουν Τσου: «Ο μεγαλύτερος θρίαμβος είναι να νικήσεις χωρίς μάχη. Ο μεγαλύτερος εξευτελισμός είναι να μη σου επιτραπεί ούτε να πολεμήσεις».

Και όπως κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του, δεν τον ενοχλεί που μιλούν για αυτόν. Τον ενοχλεί που δεν μιλούν καθόλου.

Στην εποχή της αυτοέκθεσης, η σιωπή είναι η πιο ανελέητη ποινή. Ο Νίκος Παπαδόπουλος δεν αποκλείεται να προσφύγει στον ΟΗΕ για καταπάτηση του δικαιώματος του post.

Το κόμμα, η κάμερα και το χάος

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ταινία, θα ήταν το Everything Everywhere All At Once – μόνο που εδώ, ο τίτλος λειτουργεί κυριολεκτικά.
Αν η ΝΔ ήταν ταινία, θα ήταν το The Wolf of Wall Street, σε εκδοχή δημόσιου λογιστηρίου.
Και η ΝΙΚΗ; Ίσως μια σκηνοθετημένη μεταφορά του Truman Show, μόνο που ο Τρούμαν το κατάλαβε αργά.

Η πολιτική είναι πράγματι τέχνη. Αλλά κάποιες φορές θυμίζει περισσότερο… installation στην Μπιενάλε: όλοι παριστάνουν ότι καταλαβαίνουν, κανείς δεν παραδέχεται ότι βαριέται, κι ο καλλιτέχνης απλώς ελπίζει να πάρει χρηματοδότηση.

• Κατερίνα Μπατζελή
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Παύλος Πολάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ
• Σωκράτης Φάμελλος