Δύο χρόνια από τα Τέμπη: Σαν σκηνή αρχαίας τραγωδίας – Εις μνήμην ενός φωτεινού ανθρώπου που έφυγε νωρίς

Δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η εικόνα παραμένει ζωντανή στη μνήμη όλων, σαν μια σκηνή βγαλμένη από αρχαία τραγωδία. Η σύγκρουση των δύο τρένων, η έκρηξη, η φωτιά, ο θρήνος, ο πόνος, η οργή, η αναζήτηση της αλήθειας, η δικαίωση, η τιμωρία, η κάθαρση, η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο,συνθέτουν ένα σκηνικό που παραπέμπει σε αρχαίο δράμα.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ένα απλό δυστύχημα. Ήταν ένα έγκλημα, ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, αποτέλεσμα της χρόνιας αδιαφορίας μας… «γιατί επειδή στην Ελλάδα είμαστε, φίλε». Ήταν η κορύφωση μιας σειράς παραλείψεων, μιας αλυσίδας ευθυνών, ενός συστήματος που όσο digital και αν γίνεται, άλλο τόσο σαπίζει με αμιγώς αναλογικό τρόπο in real life. Ήταν η κραυγή αγωνίας μιας κοινωνίας που ζητά δικαιοσύνη, που απαιτεί να μάθει την αλήθεια, που διεκδικεί ένα ασφαλές μέλλον.

Στην τραγωδία των Τεμπών, οι ήρωες δεν ήταν οι πολιτικοί ή οι κρατικοί λειτουργοί. Ήταν οι απλοί άνθρωποι, οι συγγενείς των θυμάτων, οι επιζώντες, οι διασώστες, οι εθελοντές, οι δημοσιογράφοι, οι δικαστικοί λειτουργοί, οι πολίτες που βγήκαν στους δρόμους, που διαδήλωσαν, που απαίτησαν δικαιοσύνη. Ήταν αυτοί που δεν λύγισαν, που δεν φοβήθηκαν, που δεν σιώπησαν. Και εδώ δεν διαχωρίζουμε τους ανθρώπους σε κυβερνητικούς και μη: Χυδαιότητες έχουν εκστομιστεί από όλα τα πολιτικά στρατόπεδα…

Περί ελπίδας και κάθαρσης

Η κάθαρση στην τραγωδία των Τεμπών δεν έχει έρθει ακόμη. Η αλήθεια παραμένει καλυμμένη, οι ευθύνες δεν έχουν αποδοθεί, η δικαιοσύνη δεν έχει αποκατασταθεί. Η κοινωνία διψά για δικαίωση, για τιμωρία των ενόχων, για ένα τέλος στην ατιμωρησία. Η κάθαρση θα έρθει όταν η αλήθεια λάμψει, όταν οι ένοχοι τιμωρηθούν, όταν η δικαιοσύνη αποδοθεί. Όμως παρά την τραγωδία, παρά τον πόνο, παρά την οργή, υπάρχει ελπίδα. Η ελπίδα βρίσκεται στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Να δημιουργήσει τον σιδηρόδρομο που αξίζει στο πιο ασφαλές μέσο μαζικής μεταφοράς. Τρένο γρήγορο και ασφαλές από την Καλαμάτα μέχρι την Αλεξανδρούπολη.

Η μνήμη των θυμάτων των Τεμπών θα παραμείνει ζωντανή για πάντα. Η μνήμη είναι η φλόγα που καίει, που δεν σβήνει, που φωτίζει τον δρόμο προς την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την κάθαρση. Η μνήμη είναι η υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουμε, όπως υποσχέθηκα πριν από δύο χρόνια στη Σαμάνθα. Και για να μην ξεχάσουμε, αύριο διαδηλώνουμε για τη Δικαιοσύνη. Χωρίς κομματικές σημαίες και λάβαρα. Για εμένα, για σένα, για τον δίπλα μας: Για να μην πάει χαμένη η θυσία 57 παιδιών. Για να τιμωρηθούν εκείνοι που τσιμέντωσαν τον τόπο του εγκλήματος, όταν στην αρχαία Ελλάδα η σκύλευση του νεκρού συνιστούσε ύβρη.

Εις μνήμην του Βάιου Βλάχου, ενός ανθρώπου που έφυγε άδικα από τη ζωή στα 34 του, ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται δίπλα μας και να μας φωτίζει με το γέλιο του.

• Βάιος Βλάχος
• Τέμπη
• Τραγωδία στα Τέμπη