Δύο δημοσκοπήσεις, ένα μήνυμα και μια αντιπολίτευση σε… κομμάτια – Ο «στόχος» Σκέρτσος και τα νεύρα των… γαλάζιων- Όταν η «τοξικότητα» γίνεται χούντα… αλά πάνελ

Στο Μαξίμου κοιτούν τους αριθμούς με ψυχραιμία – προς τα έξω. Γιατί προς τα μέσα, τα ευρήματα των RealPolls και Interview δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ωραιοποιήσεις: η ΝΔ υποχωρεί. Όχι καταρρέει, αλλά φθείρεται. Και η φθορά αυτή έχει ονοματεπώνυμο: ΟΠΕΚΕΠΕ, Λαζαρίδης και μια αίσθηση «κόπωσης» που αρχίζει να παγιώνεται.

Το ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι μόνο η πτώση. Είναι το τι δεν συμβαίνει απέναντι. Γιατί αν η κυβέρνηση χάνει μονάδες, η αντιπολίτευση δεν τις κερδίζει με όρους συγκρότησης. Δύο δημοσκοπήσεις, δύο διαφορετικές «γεωμετρίες»: στη μία το ΠΑΣΟΚ δείχνει να πατάει καλύτερα, στην άλλη το σκηνικό ανοίγει προς νέους παίκτες. Κοινός παρονομαστής; Καμία καθαρή εναλλακτική.

Στα γαλάζια πηγαδάκια, το εύρημα που συζητείται περισσότερο δεν είναι τα ποσοστά, αλλά το «κανένας». Όταν ο δεύτερος στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός είναι… ο «κανένας», το μήνυμα είναι διπλό: φθορά για την κυβέρνηση, αλλά και αδυναμία της αντιπολίτευσης να πείσει.

Την ίδια ώρα, τα νέα σενάρια –κόμμα Καρυστιανού, πιθανή επιστροφή Τσίπρα– λειτουργούν σαν μεταβλητές που κανείς δεν μπορεί ακόμη να υπολογίσει με ακρίβεια. Άλλες εταιρείες τα εντάσσουν, άλλες τα κρατούν εκτός. Αλλά όλοι ξέρουν ότι όταν μπουν «κανονικά» στο παιχνίδι, θα αλλάξουν τις ισορροπίες.

Με απλά λόγια: το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε φάση ρευστότητας. Η κυβέρνηση χάνει έδαφος, αλλά το έδαφος αυτό δεν έχει ακόμη ιδιοκτήτη. Και σε αυτές τις περιόδους, η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ο αντίπαλος. Είναι το κενό.

Ο «στόχος» Σκέρτσος και τα νεύρα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας

Δεν είναι απλώς μια ακόμα εσωκομματική γκρίνια. Είναι κάτι πιο δομικό. Και ο Άκης Σκέρτσος βρέθηκε, για πολλούς στη ΝΔ, στο λάθος σημείο τη σωστή στιγμή – ή μάλλον στο σωστό σημείο για να συγκεντρώσει πάνω του όλη τη συσσωρευμένη ένταση.

Η αφορμή ήταν μια ανάρτηση. Η αιτία, όμως, είναι βαθύτερη. Οι «γαλάζιοι» βουλευτές δεν αντέδρασαν μόνο στη φράση περί «πελατειακών σχέσεων». Αντέδρασαν σε ένα μοντέλο. Σε μια λογική που –όπως λένε– αποφασίζει χωρίς αυτούς και μετά τους ζητά να πληρώσουν τον λογαριασμό στην περιφέρεια.

Οι δημόσιες αιχμές του Γιάννη Οικονόμου άνοιξαν την κάνουλα. Οι παρεμβάσεις του Γιώργου Βλάχου για «αρχοντόπουλα», οι παλαιότερες βολές του Δημήτρη Μαρκόπουλου, η διαφοροποίηση του Στέλιου Πέτσα – όλα συνθέτουν ένα παζλ εσωτερικής δυσφορίας που δεν κρύβεται πια πίσω από χαμόγελα.

Στο παρασκήνιο, η λέξη που επανέρχεται είναι μία: «εκπροσώπηση». Οι βουλευτές αισθάνονται ότι χάνουν έδαφος απέναντι σε ένα επιτελικό σύστημα που δεν μετριέται με σταυρό. Και όταν ανοίγουν ζητήματα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, το ασυμβίβαστο ή ακόμη και σενάρια για εκλογικούς χάρτες, η ένταση μετατρέπεται σε πολιτική αντίδραση.

Ο Σκέρτσος, με την απευθείας γραμμή στο Μαξίμου και χωρίς εκλογική «ασπίδα», λειτουργεί πια ως αγωγός δυσαρέσκειας. Όχι απαραίτητα γιατί είναι ο μόνος υπεύθυνος, αλλά γιατί συμβολίζει για πολλούς αυτό που θέλουν να αμφισβητήσουν.

Στην πραγματικότητα, το μήνυμα δεν έχει μόνο αποδέκτη τον υπουργό Επικρατείας. Έχει κατεύθυνση προς το κέντρο λήψης αποφάσεων. Και είναι σαφές: «δεν μπορείτε να κυβερνάτε χωρίς εμάς και να ζητάτε να εξηγούμε εμείς τα δύσκολα».

Όταν η «τοξικότητα» γίνεται ιστορική ερμηνεία… αλά πάνελ

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια βαριά ιστορική στιγμή «στριμώχνεται» σε τηλεοπτικό πάνελ. Αλλά αυτή τη φορά, ο Γιάννης Ανδριανός το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Με φόντο τη συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η 21η Απριλίου –η πιο σκοτεινή σελίδα της μεταπολεμικής δημοκρατίας– μετατράπηκε σε… case study «τοξικότητας».

Η φράση «η τοξικότητα οδήγησε στη Χούντα» δεν πέρασε απαρατήρητη. Και όχι άδικα. Γιατί στην πολιτική, οι λέξεις δεν είναι ουδέτερες – κουβαλούν βάρος, ιστορία, ευθύνες. Και εδώ το ερώτημα δεν είναι απλώς τι ειπώθηκε, αλλά γιατί ειπώθηκε τώρα.

Στο παρασκήνιο, φαίνεται ότι τα κυβερνητικά στελέχη έχουν έναν διακριτικό εκνευρισμό και προσπαθούν να «πιαστούν» από παντού. Γιατί όταν επιχειρείς να «απαντήσεις» σε πολιτική πίεση (βλ. ΟΠΕΚΕΠΕ), με αναγωγές στη Χούντα, το ρίσκο είναι προφανές: αντί να αποφορτίσεις, ανεβάζεις κι άλλο τη θερμοκρασία.

Και κάπως έτσι, η «τοξικότητα» που υποτίθεται ότι καταγγέλλεται… επιστρέφει ως μπούμερανγκ στο ίδιο το αφήγημα. Στην πολιτική, άλλωστε, η υπεραπλούστευση της Ιστορίας σπάνια μένει χωρίς κόστος.

 

• Άκης Σκέρτσος
• δημοσκόπηση