Δυο – τρία πράγματα που ξέρω – και νιώθω – γι αυτήν… (Με αφορμή την 28η Οκτωβρίου)

Έτυχε να γεννηθώ στο έδαφός της. Μιλώ τη γλώσσα του, τη γλώσσα του χώματος και των πεδιάδων, των ορέων και της θάλασσας, τη γλώσσα του ήλιου που το φωταγωγεί και της αιθρίας που το κανακεύει. Έτσι μεγάλωσα. Κι αυτά αγαπώ. Επειδή αυτά με διαμόρφωσαν και αυτά με πήραν από το χέρι για να μάθω την ιστορία της. Κι από τότε που το συνειδητοποίησα, την αγαπώ τη χώρα μου…

Έμαθα ν΄ αγαπώ τη χώρα μου, όχι επειδή είναι κάτι ξεχωριστό , υπερέχον και περιούσιο, αλλά γιατί αυτή με έπλασε. Αυτή μού χάρισε την ιδέα του ανήκειν. Την ίδια αγάπη θα ένιωθα για οποιονδήποτε τόπο κι αν είχα γεννηθεί. Έτσι εννοώ τον διεθνισμό… Όμως ,όπως σέβομαι την ιστορία των άλλων και τα ιστορικά τους επιτεύγματα, έτσι θα σεβόμουνα  την Ελλάδα του Παρθενώνα και των Δελφών, του φιλοσοφικού στοχασμού και της δημοκρατίας. Θα την θαύμαζα και θα την αγαπούσα κι ας είχα γεννηθεί Λάπωνας, Ινδιάνος ή Κινέζος.

Μιλώ περήφανα για τη χώρα μου, αλλά ποτέ δεν υποτιμώ τις χώρες των άλλων. Και ποτέ δεν επιτρέπω στην αγάπη που νιώθω για τη χώρα μου να μετατρέπεται σε χολή και μίσος για τους άλλους λαούς. Όμως, όταν επιβουλεύονται τη χώρα μου, ορθώνω το ανάστημά μου και ρίχνομαι στη φωτιά για να την υπερασπιστώ. Ακόμη και με τη ζωή μου.

Τιμώ και υπερασπίζομαι την ιστορία της χώρας μου, ακόμη και τα κομμάτια που είναι συμπίλημα μύθων και πραγματικών ιστορικών στοιχείων. Μύθους κουβαλούν και προβάλλουν όλοι οι λαοί. Αρκεί να μην πρόκειται για τερατώδεις κατασκευές που υπονομεύουν την αυτογνωσία. Ακριβώς γι΄αυτό, επιδοκιμάζω τις απόπειρες δημιουργικής αναθεώρησης , αλλά αντιστρατεύομαι τα κρημνιστικά εγχειρήματα του εθνομηδενισμού .

Με συγκινεί η σημαία της χώρας μου και σέβομαι τις σημαίες των άλλων. Δεν πρόκειται για άχρηστο πανί, αλλά για στιβαρή υπόμνηση του ανήκειν. Και με συγκινεί ιδιαίτερα να βλέπω την σημαία της χώρας μου στα χέρια μεταναστών και προσφύγων που μετέχουν της ημετέρας παιδείας… Αλλά οφείλω να πv ότι δεν αντιλαμβάνομαι τι εξυπηρετεί  να ποινικοποιείται η καταστροφή της. Δεν προστατεύονται  με νόμους και ποινές τα σύμβολα. Αρκεί ένα «αφες αυτοίς» και τίποτε άλλο.

Την ίδια συγκίνηση νιώθω με τις παρελάσεις, οι οποίες ως μαθητή με απωθούσαν. Λένε ορισμένοι ότι με τις παρελάσεις στρατιωτικοποιείται η κοινωνία. Ανοησίες, επιτρέψτε μου να πω. Ασκήσεις μνήμης και εγρήγορσης είναι. Και για τους μεγαλύτερους, μια  τρυφερή ανάκληση της νεότητος που πέρασε είναι οι παρελάσεις- οι μαθητικές . Κι αν κάποτε η κοινωνία-και όχι κάποια εξουσία- αποφασίσει να τις καταργήσει, δεν πειράζει. Αρκεί να έχει βρει γόνιμους τρόπους να συντηρεί την μνήμη και την εγρήγορση.

Ε, ναι. Μιλώντας για τη χώρα μου, μιλώ για την πατρίδα. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν είτε να καπηλεύεται την ιδέα της είτε να μηδενίζει την έννοιά της.

• Δελφοί
• παρέλαση
• Παρθενώνας
• σημαία