Δημοσίευση: ’
Ειρήνη υπό επαχθείς όρους στην Ουκρανία: Το «πίσω κείμενο» των αιτημάτων του ρωσικού υπομνήματος
Το υπόμνημα που παρουσίασε η Ρωσία στις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης δεν συνιστά απλώς μια διπλωματική χειρονομία, αλλά μοιάζει περισσότερο με τελεσίγραφο.
Το υπόμνημα που παρουσίασε η Ρωσία στις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης δεν συνιστά απλώς μια διπλωματική χειρονομία, αλλά μοιάζει περισσότερο με τελεσίγραφο.
Ένα νέο επεισόδιο ξεδιπλώνεται στη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Ευρώπης, καθώς έρχονται στο φως οι όροι που προτείνει η Μόσχα ως προϋπόθεση για ειρηνευτική συμφωνία με το Κίεβο. Το υπόμνημα που παρουσίασε η Ρωσία στις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης δεν συνιστά απλώς μια διπλωματική χειρονομία, αλλά μοιάζει περισσότερο με τελεσίγραφο που θέτει στο στόχαστρο την ουκρανική κυριαρχία και τη δυτική στρατηγική στην περιοχή.
Η ρωσική πρόταση: Διπλωματία ή επιβολή;
Οι βασικοί άξονες του ρωσικού υπομνήματος δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Η απαίτηση για εθνικές εκλογές με στόχο την απομάκρυνση της κυβέρνησης Ζελένσκι, η αποστρατιωτικοποίηση, η στρατηγική ουδετερότητα και η απαγόρευση ξένης στρατιωτικής παρουσίας συνιστούν όχι απλώς στρατιωτικές απαιτήσεις, αλλά θεμελιώδη αναδιάταξη του γεωπολιτικού status quo στην Ανατολική Ευρώπη.
Η Ουκρανία, όπως προκύπτει από τις ρωσικές αξιώσεις, καλείται να μετατραπεί σε μια αποστρατευμένη ουδέτερη ζώνη υπό διαρκή περιορισμό κυριαρχίας — μια προσέγγιση που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το Διεθνές Δίκαιο, τη Χάρτα του ΟΗΕ και το δικαίωμα των κρατών στον αυτοκαθορισμό.
Στόχος η ευρωπαϊκή ασφάλεια ή η αναθεώρησή της;
Η Μόσχα δεν επιδιώκει απλώς ένα τέλος στις εχθροπραξίες· επιδιώκει ένα νέο μοντέλο ασφαλείας, όπου η Δύση θα παραμερίζεται από τον πρώην σοβιετικό χώρο και η Ρωσία θα λειτουργεί ως ρυθμιστής. Το υπόμνημα δεν αποτελεί εργαλείο για ειρηνική μετάβαση, αλλά προσπάθεια γεωπολιτικής επιβολής, προβάλλοντας μια ειρήνη υπό όρους πλήρους υποταγής.
Αυτό εξηγεί και την αντίδραση της Δύσης, η οποία –παρά την κόπωση από τη μακρόχρονη σύγκρουση– δεν μπορεί να αποδεχτεί μια συμφωνία που θα δημιουργούσε προηγούμενο αναθεώρησης συνόρων και αποδόμησης της έννοιας της κρατικής κυριαρχίας στην Ευρώπη.
Η θέση του Κιέβου και το αδιέξοδο της πραγματικότητας
Από πλευράς Ουκρανίας, το υπόμνημα αντιμετωπίζεται ως «μη ρεαλιστικό» και «μονομερές». Πράγματι, η αποδοχή των ρωσικών όρων θα σήμαινε την de facto παράδοση όχι μόνο εδαφών, αλλά και της πολιτικής αυτοδιάθεσης της χώρας. Η Ουκρανία πολεμά για την ανεξαρτησία της και όχι για μια υποτιθέμενη ειρήνη που θα προκύψει ως αποτέλεσμα γεωπολιτικού εκβιασμού.
Ωστόσο, το αδιέξοδο είναι υπαρκτό: ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε φθοράς, με τεράστιο ανθρώπινο και υλικοτεχνικό κόστος, ενώ καμία από τις δύο πλευρές δεν δείχνει διατεθειμένη να κάνει την κρίσιμη υπαναχώρηση.
Διπλωματία με το δάχτυλο στη σκανδάλη
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει διπλωματική διέξοδος χωρίς τον εξαναγκασμό. Η διπλωματία παραμένει το μόνο βιώσιμο μονοπάτι, όμως, όταν διεξάγεται με τους όρους του ισχυρού, καταλήγει να είναι απλώς προέκταση της σύγκρουσης με άλλα μέσα.
Η ιστορία διδάσκει πως οι εκεχειρίες που βασίζονται στην ταπείνωση και την ανισορροπία δεν οδηγούν σε σταθερότητα, αλλά σε μελλοντικές αναζωπυρώσεις. Η ειρήνη, αν πρόκειται να είναι βιώσιμη, οφείλει να στηρίζεται σε ισότιμο διάλογο, σεβασμό της κυριαρχίας και εγγυήσεις για ασφάλεια – όχι στην επιβολή ζωνών επιρροής.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr