Έκαναν… ΕΦΕΕ τον ΣΥΡΙΖΑ και όλοι δηλώνουν «νικητές» – Στο PASOK ράβουν κοστούμια – Ο Μητσοτάκης απέναντι στον εκλογικό γρίφο – Καραμανλής και Σαμαράς σαν σε ταινία του…  Αλμοδόβαρ

Αγαπητοί αναγνώστες των Hard Talks, καλωσορίσατε σε άλλη μια δόση πολιτικού ρεαλισμού και διπλωματικών τρικ, εκεί όπου τα αντικλείδια δεν ανοίγουν μόνο πόρτες διαμερισμάτων, αλλά και μονοπάτια στη νεο-τρομοκρατία και οι διπλωματικές «γέφυρες» φτιάχνονται για να αντέξουν την καχυποψία. Έχουμε τον «σταρ» της τουρκικής διπλωματίας, Χακάν Φιντάν, να φέρνει μαζί του ένα «βαρύ» αεροσκάφος με σφιχτό πρόγραμμα και αρκετές τυπικές χειραψίες. Σαν να το ζούμε ξανά, αλλά με φρέσκες πινελιές: από τα βόρεια προάστια μέχρι την πολιτική αρένα της Κουμουνδούρου, φαίνεται πως όλοι είναι σε έναν αγώνα δρόμου, άλλοι για την ανοιχτή γέφυρα του Έβρου και άλλοι για να προλάβουν τις πολιτικές εξελίξεις εντός των τειχών.

Εκλογές συνέδρων: Το πάρτι της διχόνοιας στα εκλογικά κέντρα

Κι όμως, στο κλείσιμο της κάλπης, δεν έμεινε καμία αμφιβολία: ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε διπλό μεταπτυχιακό στο «πολιτικό χάος» και την ΕΦΕΕ νοσταλγία. Αν κλείνατε τα μάτια και βρισκόσασταν σε κάποιο από τα εκλογικά τμήματα, θα ορκιζόσασταν ότι ακούγατε συνθήματα από φοιτητικές παρατάξεις, ενώ το τραπεζάκι κάθε στρατοπέδου διακοσμούσαν παγωμένα βλέμματα και η ένταση της αναμονής – με μόνη διαφορά ότι εδώ κανείς δεν επρόκειτο να κεράσει μπίρες.

Όλοι, λοιπόν, δηλώνουν «νικητές». Η ομάδα των «87» ισχυρίζεται πως επικρατεί, ενώ οι υποστηρικτές του Κασσελάκη μιλούν για «ιστορική ανατροπή». Το σκηνικό θυμίζει εκείνη τη σκηνή στο Fight Club, όπου όλοι νομίζουν ότι παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ στην πραγματικότητα… είναι όλοι έτοιμοι να χτυπηθούν. Όπως φαίνεται, η αγάπη και η συντροφικότητα δίνουν ραντεβού «από Δευτέρα», γιατί στα εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ μόνο αγκαλιές δεν υπήρχαν. Ο καθένας είχε το βλέμμα στραμμένο στο τραπεζάκι του, ενώ οι «εχθροί» τους κοιτούσαν καχύποπτα σαν να επρόκειτο για σκηνή από το Reservoir Dogs του Ταραντίνο – όλοι έτοιμοι να ορμήσουν.

Από τον ενθουσιασμό στην «καμένη γη» της επόμενης μέρας

Στο στρατόπεδο Κασσελάκη, τα αποτελέσματα που έβγαιναν σταδιακά προκαλούν ενθουσιασμό, με τους υποστηρικτές του να κάνουν λόγο για «συντριπτική νίκη». Από την άλλη, οι «87» μιλούν για μια ξεκάθαρη νίκη της πλειοψηφίας. Ούτε Πύρρειος νίκη να ήταν, με κάθε πλευρά να κρατά την καρέκλα της για να δηλώσει την κυριαρχία της. Το κλίμα μεταξύ των «συντρόφων» δείχνει τις προοπτικές της επόμενης μέρας: αν για κάτι είναι σίγουροι οι σύνεδροι, είναι πως τα τραπεζάκια αυτά δεν θα ενωθούν ποτέ.

Ένα από τα πιο σοφά αποφθέγματα λέει πως «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Εδώ όμως οι «σύντροφοι» δεν είναι ούτε καν φίλοι του εαυτού τους – περισσότερο σαν εκείνους στο Gladiator που, αφού πολεμήσουν, περιμένουν ποιος θα καταφέρει να βγει αλώβητος. Και μπορεί να λένε όλοι «νικητές», αλλά η ερώτηση της επόμενης μέρας είναι άλλη: πόσοι θα επιζήσουν και πόσο θα αλλάξει η εικόνα του κόμματος μέχρι να βγει ο «τελικός απολογισμός»;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει πια μια παράσταση χωρίς τέλος, όπου ο Κασσελάκης μιλάει για μια «νίκη» που οι άλλοι ήδη έχουν αποδομήσει. Από τη μια, οι «87» καταγγέλλουν fake αποτελέσματα, από την άλλη, ο Κασσελάκης πανηγυρίζει την «επιστροφή στη Δημοκρατία». Κάθε πλευρά φαίνεται να γράφει το δικό της σενάριο: οι μεν αμφισβητούν και προετοιμάζονται για «χειρουργικά» φίλτρα στους σύνεδρους, οι δε προειδοποιούν για «σκοτεινά χρόνια» και «πιστοποιητικά φρονημάτων».

Το πικρό, όμως, στοιχείο της παράστασης είναι πως, όσο πιο πολύ μιλούν για Δημοκρατία, τόσο πιο θολό φαίνεται το πρόσωπό της στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κασσελάκης κατηγορεί τους άλλους ότι φοβούνται την κάλπη και μιλούν για «δημοκρατία» με όρους αποκλεισμών, ενώ οι «87» απαντούν με την υπόνοια ότι ο αντίπαλός τους έχει ήδη σχεδιάσει την επόμενη μέρα του, προετοιμάζοντας έτσι τη μεγάλη αμφισβήτηση. Το αποτέλεσμα; Μια «νίκη» χωρίς πραγματικό θριαμβευτή και ένα Συνέδριο που ετοιμάζεται να γραφτεί στην ιστορία του κόμματος ως μια πικρή παρωδία εξουσίας.

Διπλωματική γέφυρα ή ακόμα μια πρόφαση;

Ο Χακάν Φιντάν, ο νέος «σταρ» της τουρκικής διπλωματίας, έρχεται στην Αθήνα με το ιδιωτικό του αεροσκάφος και ένα πρόγραμμα τόσο σφιχτό που θυμίζει επίσκεψη υψηλού επισκέπτη από την… Εξωτερική Γαλαξία. Στο υπουργείο Εξωτερικών, η τουρκική σημαία θα υψωθεί με την τυπική ευγένεια ανάμεσα στην ελληνική και την ευρωπαϊκή, μα η ουσία της συνάντησης ίσως να περιοριστεί σε ένα τετ-α-τετ συνάντησης “συμφωνίας για τη διαφωνία” με τον Γιώργο Γεραπετρίτη. Όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «το μισό από τη σοφία είναι η αντοχή στο παράλογο», και εδώ μάλλον θα την χρειαστούν και οι δύο πλευρές.

Ένα γεύμα, λίγη καλή θέληση και… η γέφυρα του Έβρου: σύμβολο ή καραγκιοζιλίκι;

Η περίφημη γέφυρα Κήποι-Υψαλα έχει καταστεί «αόρατη» στην ελληνική πλευρά, μια και η κατασκευή της παραμένει ξεχασμένη, ενώ στην τουρκική πλευρά ήδη εκτυλίσσονται σύγχρονες υποδομές που θυμίζουν σκηνικό από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Η συμφωνία υπογράφηκε το 2005, όταν ο Κώστας Καραμανλής και ο Ερντογάν ανακοίνωναν «νέα εποχή» στις σχέσεις των δύο χωρών. Πλην όμως, σήμερα το μόνο που συνδέει τις δύο πλευρές του Έβρου είναι μια παλαιάς κατασκευής γέφυρα, σύμβολο της «καχυποψίας» και της ελληνικής καθυστέρησης. Τώρα, λοιπόν, η Αθήνα λέει πως θα «επενδύσει» στη νέα γέφυρα με ελληνικά κεφάλαια και σύγχρονες εγκαταστάσεις, μήπως και κάποτε σταματήσει η προσμονή. Αλλά για να θυμηθούμε μια ατάκα από το «Νονό», «οι υποσχέσεις είναι σαν τα όνειρα – εύκολα γίνονται, δύσκολα υλοποιούνται».

Βαλίτσες, κοστούμια και απελπισμένα καμώματα

Και έτσι, όπως λένε, κάποιοι ετοιμάζουν βαλίτσες. Η τρέχουσα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει την πόρτα της εξόδου στους υποστηρικτές του Στέφανου Κασσελάκη, και βέβαια στον ίδιο τον «σταρ» της νέας εποχής, με τις φήμες περί δημιουργίας νέου κόμματος να διαρρέουν σαν τρέιλερ για μια ταινία που κανείς δεν ζήτησε αλλά όλοι θέλουν να δουν. Από την άλλη, η ηγεσία προτιμά να σιωπά για το τι μέλλει γενέσθαι με τους βουλευτές. Ποιοι θα φύγουν; Ποιοι θα μείνουν; Και το βασικότερο, ποιος θα ράψει το κοστούμι της αξιωματικής αντιπολίτευσης αν η Κουμουνδούρου χάσει τη θέση της από το ΠαΣοΚ; Πάρτε χαρτί και μολύβι και γράψτε ονόματα: Παππάς, Αυλωνίτης, Αποστολάκης, Τζάκρη, Κασιμάτη… μύλος!

Εκεί που ράβονται κοστούμια και στήνονται “παιχνίδια εξουσίας”.

Στο ΠαΣοΚ, το εκ νέου ράψιμο των κοστουμιών φαίνεται να προκαλεί πονοκέφαλο σε πολλούς. Η Χαριλάου Τρικούπη, μετά την επανεκλογή Ανδρουλάκη, έχει αναθαρρήσει και οι παλιοί λογαριασμοί ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο. Ο Λευτέρης Καρχιμάκης, με το «μανίκι σηκωμένο», φαίνεται να ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα της Δυτικής Αθήνας, ενώ η Νάντια Γιαννακοπούλου κοιτάει με ανησυχία, καθώς οι νέες «συμμαχίες» την απειλούν. Και τι να πει κανείς για τον Μανώλη Χριστοδουλάκη; Ανατολική Αττική, λένε, και μάλλον… ανησυχεί. Όπως το έλεγε κι ο Μάικλ Κορλεόνε στο «Νονό»: «Κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς σου πιο κοντά». Μάλλον στη Χαριλάου Τρικούπη το πήραν τοις μετρητοίς.

Και τέλος, ο Αλέξης Τσίπρας. Στο συνέδριο για τη Δημοκρατία, με βλέμμα απογοήτευσης και με διάθεση «μη με ρωτάτε, ξέρω κι εγώ;», απάντησε σε δημοσιογράφο με ένα «Ασ’ τα…», ενώ όταν άκουσε το σχόλιο για την ενδεχόμενη επιστροφή του, είπε: «Εδώ είμαι, δεν έφυγα». Κι όπως το έλεγε και το Ευαγγέλιο, «Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Αλλά ποιος να ακούσει; Στο σήριαλ της πολιτικής, το σενάριο γράφεται από άλλους, και οι πρωταγωνιστές καλούνται απλώς να παίξουν τον ρόλο τους.

Η τέχνη του εκλογικού γρίφου

Παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις του πρωθυπουργού για «τετραετία ως το τέλος», οι φήμες για πρόωρες εκλογές και αλλαγές στον εκλογικό νόμο παραμένουν ζωντανές. Είναι που ο υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης άναψε το φιτίλι με την αναφορά του, και τώρα ο πολιτικός κόσμος αναρωτιέται: μήπως το Μαξίμου κάνει πρόβες για «πρόωρη παράσταση»; Με το κυβερνών κόμμα να «ίπταται» δημοσκοπικά μεταξύ 21,7% και 26,5%, η σκέψη μιας στασιμότητας στις επόμενες εκλογές αρχίζει να μοιάζει εφιαλτική. Για να θυμηθούμε μια ατάκα από το Gladiator: «Are you not entertained?» Μάλλον όχι, γιατί το κοινό φαίνεται να «βαριέται» την πλειοψηφία – και η εκλογολογία κάνει το κλίμα ακόμα πιο… «δυστοπικό».

Μπόνους και κόφτες: Το εκλογικό σύστημα γίνεται πολυεργαλείο.

Στο στρατόπεδο της κυβέρνησης μελετούν τώρα την ιδέα του εκλογικού «αερόστατου» – αλλαγές για να σηκώσουν το πρώτο κόμμα λίγο ψηλότερα. Το σενάριο να αποσυνδεθεί η αυτοδυναμία από το ποσοστό των κομμάτων εκτός Βουλής και να προσφερθεί μπόνους 50 εδρών αδιακρίτως, θα κατέβαζε τον πήχη της αυτοδυναμίας στο 30% (!). Η ιδέα ενός πλαφόν εισόδου 5% και άλλες αναβαθμίσεις στο σύστημα μπόνους στήνουν το σκηνικό για μια εκλογική μάχη που μοιάζει περισσότερο με παρτίδα σκάκι όπου ο ένας παίκτης έχει περισσότερα πιόνια. Όπως θα έλεγε και ο Μαρξ, «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία, μετά ως φάρσα». Και εδώ το σενάριο της αλλαγής του εκλογικού νόμου παίζεται σε επανάληψη – μέχρι ο πρωταγωνιστής να πετύχει το happy ending.

Χειραψίες, χαμόγελα και κρυφές ατζέντες

Η σκηνή την Πέμπτη το βράδυ στο Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής θα μπορούσε να ήταν βγαλμένη από ταινία του Αλμοδόβαρ: τυπικές χειραψίες, χαμόγελα που δεν φτάνουν στα μάτια και μια παγωμένη ατμόσφαιρα που δεν καλύπτει ούτε καν η σκεπή του Ιδρύματος. Κυριάκος Μητσοτάκης, Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς συναντιούνται ξανά, χωρίς όμως την παραμικρή διάθεση σύγκλισης. Όπως έλεγε κι ο Νονός, “Κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς σου πιο κοντά” – ίσως, ο Πρωθυπουργός να το έχει κατά νου βλέποντας τον Καραμανλή και τον Σαμαρά να δημιουργούν έναν άτυπο άξονα με θέμα τα εθνικά θέματα.

Όταν η σκακιέρα της Νέας Δημοκρατίας θυμίζει Game of Thrones

Ο Καραμανλής συνεχίζει τις παρεμβάσεις του με μετριοπαθή κριτική, εστιάζοντας στους «αναθεωρητικούς γείτονες», ενώ ο Σαμαράς ασκεί ανοικτή κριτική, κάτι που προκαλεί εμφανή ενόχληση στο Μαξίμου. Κι εδώ έρχεται το ερώτημα: Είναι πράγματι κοινό μέτωπο ή μια τυχαία ταύτιση απόψεων μεταξύ των δύο πρώην πρωθυπουργών; Στην πραγματικότητα, το Μαξίμου προσπαθεί να διατηρήσει τις σχέσεις με το καραμανλικό μπλοκ, αποφεύγοντας συγκρούσεις και δείχνοντας κατανόηση στις παρεμβάσεις Καραμανλή. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Βολταίρος, «Η πολιτική είναι το πεδίο της υπομονής» – και ο Μητσοτάκης, γνωρίζοντας την πολιτική ισχύ του καραμανλισμού, δείχνει διάθεση για ηρεμία.

Η άλλη πλευρά του νομίσματος: Σαμαράς και η ρήξη που έρχεται;

Όμως ο Σαμαράς είναι άλλη υπόθεση. Οι αιχμές του θεωρούνται από πολλούς στο Μαξίμου ως «προάγγελος κινήσεων» και όχι απλές εκφράσεις ανησυχίας για την Τουρκία. Είναι ξεκάθαρο πως εδώ το σκηνικό δεν είναι ούτε φιλικό ούτε διαχειρίσιμο. Ο Σαμαράς φαίνεται να αναζητά κάτι παραπάνω, μια δυναμική επανεμφάνιση ίσως; Και το ερώτημα παραμένει: θα οδηγηθούμε σε ανοιχτή ρήξη ή σε μια σιωπηρή ένταση που θα διαρκέσει; Σε κάθε περίπτωση, όπως θα έλεγε κι ο Σαίξπηρ, «Αυτά που φαίνονται, δεν είναι πάντα αυτά που είναι». Στο θέατρο της πολιτικής, οι παρασκηνιακές κινήσεις συχνά είναι πιο σημαντικές από τις δημόσιες εμφανίσεις.

…Και την θεωρούν σοβαρή

 Το κορίτσι από την Αρτα έγινε τα τελευταία πολιτικό όν(να μην πούμε Αριστοτελικά πολιτικό ζώο, γιατί θα το παρεξηγήσει). Και υπουργίνα έγινε και στα κανάλια σκίζει σχεδόν καθημερινά. Ειδικά τώρα με τις τρικυμίες στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι είπε λοιπόν προ καιρού η κυρία Ολγα Γεροβασίλη; Δε μπορεί, θα το θυμάστε. Τέλος πάντων, βγάζοντας από το θηκάρι της το σταλινικό μαχαίρι είπε ότι «θα κάνουμε τα πάντα για να μην κερδίσει ο Κασσελάκης».

Και πράγματι έκαναν κάθε μορφής ασχήμια όχι για να μην κερδίσει ο Κασσελάκης αλλά για να αποκλειστεί από υποψήφιος ο ουρανοκατέβατος. Γιατί ξέρουν-και η ίδια και οι υπόλοιποι της κουστωδίας- ότι θα κέρδιζε ο Κασσελάκης αν ήταν υποψήφιος. Αλλωστε, αυτό  δείχνουν καθαρά όλες οι δημοσκοπήσεις.

Είπε και κάτι άλλο…πολύ σοβαρό η κυρία. Ότι έκανε, λέει ,κριτική στον Κασσελάκη αλλά στις Ευρωεκλογές συντάχθηκε μαζί του για το καλό του κόμματος. Μιλάμε για θυσία, έτσι;

Θα ΄χει πλάκα να μην τους βγούν οι αποκλεισμοί και τα τερτίπια, και να πάρει με το μέρος του το Συνέδριο ο Κασσελάκης. Αυτό πάει να πεί ότι θα είναι κανονικά υποψήφιος σε πείσμα της σταλινικής ομαδούλας(λαμπρή εξαίρεση ο Πολάκης). Και είναι πολύ πιθανό να εκλεγεί Πρόεδρος με την ψήφο του των Συνέδρων.

Βέβαια, των ιντριγκαδόρων τα παιδιά ξέρουν κι άλλο μονοπάτι. Τον πλήρη έλεγχο της ψηφοφορίας, το Σάββατο, για την εκλογή Συνέδρων, με στόχο να μην έχει πλειοψηφία στο Συνέδριο ο Κασσελάκης.

Δεν λέμε ότι θα συμβεί οπωσδήποτε, αλλά όταν δηλώνουν ότι «θα κάνουν τα πάντα», πως μπορείς να τους έχεις εμπιστοσύνη ότι θα σεβαστούν την δημοκρατική τάξη στην διαδικασία της ψηφοφορίας για τους Συνέδρους;

Με QR code θα σκανάρονται οι σύνεδροι 

Οι κάρτες των συνέδρων θα έχουν QR code για να σκαναρονται και να μην μπορεί να τις χρησιμοποιήσει κανένας άλλος. Στην Κεντρική αίθουσα του χώρου στο Γκάζι χωράνε περί τους 3000 αντιπροσώπους. Αυτή η αίθουσα θα χρησιμοποιηθεί και όχι οι εξώστες γιατί μπορεί να υπάρχουν προβλήματα στατικότητας. Οι δημοσιογράφοι αποξενωμενοι κάπου στον 1ο όροφο…

Όλα των…άκρων δύσκολα

Αλήθεια, τι γίνεται στο πολιτικό…παράσπιτο που συγγενεύει με τη ΝΔ και το οποίο χαρακτηρίζεται ακροδεξιό ή πέραν της ΝΔ Δεξιά; Και στο απέναντι αριστερό οικόπεδο, αυτό που συνορεύει με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά έχει τα δικά του μικρά οικήματα; Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Η πέραν της ΝΔ Δεξιά ανεβαίνει δημοσκοπικά. Ειδικά ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου(λιγότερο η…θρησκευόμενη Νίκη του Νατσιού). Κι όλοι λένε ότι όπως πάει η ΝΔ, θα έχει και άλλες διαρροές προς τα δεξιά της.

Λέγεται επίσης ότι αν μπορούσε να ενωθεί αυτός ο χώρος έχοντας επικεφαλής ένα ηγέτη σαν την Μαρίν Λεπέν, τότε πιθανώς να εκτοξευόταν απειλώντας για τα καλά το σημερινό πολιτικό οικοδόμημα.

Ελα όμως που στο…παράσπιτο διεξάγονται μάχες αιματηρές με άδηλη κατάληξη. Για τον πόλεμο Βελόπουλου-Λατινοπούλου, λέμε, που έχει πια προσλάβει και δικαστική διάσταση μετά την αγωγή που έχει υποβάλει η επικεφαλής της Φωνής Λογικής εναντίον του Βελόπουλου «για ψεύδη και συκοφαντίες».

Το χάσμα δεν φαίνεται να γεφυρώνεται αν και ποτέ δεν ξέρεις. Ομως όταν υπάρχει και δικαστικό μπλέξιμο, τα πράγματα δυσκολεύουν…Ας πάμε όμως στα μικρά της Αριστεράς.

Εκεί, μονάχα η Πλεύση Ελευθερίας της Κωνσταντοπούλου φαίνεται να έχει αέρα στα πανιά της-δημοσκοπικά, φυσικά. Οι άλλοι, θαλασσοπνίγονται.

Ο Βαρουφάκης με κομμένα τα φτερά έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το προσκήνιο και το ΜέΡα 25 καταγράφει χαμηλές επιδόσεις. Τα ίδια και χειρότερα η Νέα Αριστερά. Λέμε χειρότερα-παρά τα σχεδόν ίδια με τον Βαρουφάκη απογοητευτικά ποσοστά- γιατί θα περίμενε κανείς να την ευνοήσει το μαλλιοτράβηγμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν…

Τώρα με το Συνέδριο(7-10 Νοεμβρίου) κάτι μπορεί να γίνει τουλάχιστον σε επίπεδο δημοσιότητας, αλλά ρε παιδάκι μου κάπως χαλαροί φαίνονται. Ασε που ορισμένα από τα στελέχη που συγκρότησαν την Νέα Αριστερά έχουν εξαφανιστεί(Τσακαλώτος, Τζανακόπουλος κ.α.).

Πάντως, το έργο έχει ψωμί ειδικά με την επανεμφάνιση Τσίπρα που δηλώνει παρών και καλοβλέπει την δημιουργία νέου Σχηματισμού στον χώρο της Κεντρο-Αριστεράς. Αναμείνατε στο ακουστικό σας.

Ξεψάρωσε ο Ανδρουλάκης!

Άλλος άνθρωπος μετά την επανεκλογή του ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Δυναμικός στη Βουλή, νηφάλιος και προσεκτικός στις ραδιο-τηλεοπτικές εμφανίσεις του και αποφασισμένος να διευρύνει τις επικοινωνιακές του δραστηριότητες (π.χ. επαφές με δημοσιογράφους τις οποίες/και τους οποίους απέφευγε κατά το παρελθόν).

Δέχθηκε μάλιστα να είναι ένας από τους εισηγητές στην παρουσίαση του βιβλίου του δημοσιογράφου Δημήτρη Μανιάτη(Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου, στις 19.30, στο εμπορικό κέντρο Αtrium– To βιβλίο λέγεται Η Καγκέλω. Απο τις εκδόσεις «Μετρονόμος»).

Μέχρι στιγμής τα πάει καλά ο Ανδρουλάκης, κάτι που φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις. Μόνο που κάποιοι εκεί μέσα δεν φαίνεται να ησυχάζουν, εκνευρισμένοι από την ήττα τους και την επανεκλογή Ανδρουλάκη.

Την αρχή έκανε ο Δούκας με κάτι δήθεν σοβαρές ενστάσεις για τις επιλογές του Προέδρου. Ακολούθησε-ποιος άλλος;- η μονίμως εκνευρισμένη Νάντια Γιαννακοπούλου. Που επιτέθηκε προχθές στον Πάρι Κουκουλόπουλο και του είπε επιθετικά «Δεν είσαι δάσκαλός μου. Δεν θα μου πείς τι θα κάνω».

Αυτό συνέβη στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Υπήρξε κάποια διαφωνία μεταξύ του βουλευτή Ξάνθης Μπουρχάν Μπουράν και της Γιαννακοπούλου, οπότε παρενέβη πυροσβεστικά ο Κουκουλόπουλος, αλλά εισέπραξε την τουλάχιστον αγενή αντίδραση της κυρίας.

Γιατί τέτοια αντίδραση απέναντι στον συγκεκριμένο συνάδελφό της; Μα διότι ο Κουκουλόπουλος ήταν και είναι στενός συνεργάτης του Ανδρουλάκη…

Τώρα κάνουν τις πάπιες για το 112

 Θυμάστε κάτι αντιπολιτευόμενες σαϊτιές που είχαν στόχο το 112; Τοξοφόροι προοδευτικοί- δημοσιολόγοι και πολιτικοί- προσπαθούσαν να μειώσουν την αξία του 112 ή να το απαξιώσουν πλήρως, λέγοντας σιγά το κατόρθωμα ή ότι αποτελεί άλλοθι για την απραγία της κυβέρνησης και την διαχειριστική της ανικανότητα.

Τώρα, μετά την τραγωδία της Ισπανίας, κάνουν τις πάπιες. Γιατί κατάλαβαν ότι έλεγαν ανοησίες σχετικά με το 112. Το οποίο θα έσωζε πολλές ζωές στην Βαλένθια αν στελνόταν την ώρα που έπρεπε από τους αρμόδιους.

Το ίδιο θα συνέβαινε εδώ με το Μάτι. Αλλά η τότε κυβέρνηση δεν είχε φροντίσει να εγκαταστήσει το 112. Είχε το νού της…στο Διάστημα και στις τηλεοπτικές συχνότητες. Ενώ, όπως αποδείχτηκε, ήταν τόσο απλό-και κυρίως σωτήριο- να το κάνει.

Το έπραξε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το πιστώνεται, για να λέμε του στραβού το δίκιο. Ακόμη κι αν τις καταλογίσει κανείς κάποια υπερβολή στην αποστολή του 112, η εγκατάσταση έκανε τη δουλειά της. Κι έτσι αποφύγαμε πιθανώς  νέες τραγωδίες. Σαν το Μάτι και την Βαλένθια.

 Το… Φάρ Ουέστ του ΣΥΡΙΖΑ

 Μονάχα μαχαίρια και πιστόλια δεν έχουν βγει στις λαγκαδιές του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα λοιπά, διαπληκτισμοί, βρισίδια, κραυγές, αλληλοκατηγορίες για αποκλεισμούς(συνέδρων) και για νοθεία- τραγική και απωθητική εικόνα.

Και ο ηθικός και φυσικός αυτουργός της κατάστασης  ο Τσίπρας σφυρίζει αδιάφορος λέγοντας-όταν ρωτήθηκε για τον ΣΥΡΙΖΑ-«Αστα, ας πούμε κάτι ευχάριστο»(οι υπαρκτές δικές του ευθύνες είναι άλλο θέμα). Το έχουμε ξαναπεί-κι όχι μονάχα εμείς: Ο κόσμος πέρασε από τη θυμηδία στην χλεύη και στην αποστροφή, βλέποντας αυτά που συμβαίνουν εκεί. Απ΄ο,τι φαίνεται θα τα καταφέρουν οι μπαγάσηδες. Θα κάνουν κομματάκια τον ΣΥΡΙΖΑ και θα τον βυθίσουν στα…γνώριμα ποσοστά του 3 με 5%. Μιλάμε για κατόρθωμα.

Οι Ήρωες που Έγιναν Προβοκάτορες

Και ξαφνικά, από εκεί που πριν λίγους μήνες οι εποχικοί πυροσβέστες θεωρούνταν ήρωες, τώρα έγιναν… προβοκάτορες! Έτσι είναι αυτά – στην πολιτική η απόσταση μεταξύ ηρώων και εχθρών είναι όσο ένα ραντεβού που ακυρώνεται. Ο κ. Κικίλιας, υπουργός Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Αλλαγής, προτίμησε να αποφύγει μια συνάντηση με τους πυροσβέστες. Φαίνεται πως οι υποσχέσεις είχαν τον χαρακτήρα… «ψεκασμού». Ίσως για αυτό ο υπουργός πήρε απόσταση ασφαλείας – όπως έλεγε και ο Forest Gump: «Η ζωή είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια· ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει». Κάπως έτσι, οι πυροσβέστες έμειναν με την πίκρα και το ραντεβού πήρε αναβολή.

Και το επιτελικό κράτος δείχνει το «αυστηρό» του πρόσωπο.

Σαν να μην έφτανε η αδιαφορία, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, φρόντισε να στείλει και τα ΜΑΤ, για να «διευθετήσουν» το θέμα – και να μην ξεχάσουμε, περιποιήθηκαν και τους δημοσιογράφους που τόλμησαν να είναι παρόντες. Με μια αλαζονεία που αναδύεται από το μαγικό ποσοστό του… 22%, το επιτελικό κράτος δείχνει πως δεν αστειεύεται. Σαν σε σκηνή από το Scarface, με το χαρακτηριστικό «Say hello to my little friend!», μόνο που εδώ τα… «μικρά φιλαράκια» ήταν τα ΜΑΤ και οι ασπίδες τους. Η αυθάδεια του κράτους όμως έχει όρια και, όπως λέει το σοφό ρητό, «στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό».

Από την ηρωοποίηση στην καταστολή, ένα βήμα δρόμος

Η αντιμετώπιση των πυροσβεστών δείχνει πόσο εύκολα το κράτος αποθεώνει και μετά εγκαταλείπει, ανάλογα με την πολιτική συγκυρία. Έτσι, οι πυροσβέστες βρέθηκαν ξαφνικά από το «ευχαριστώ» στο «άει στην άκρη», μέσα σε λίγες εβδομάδες. Στην πολιτική αρένα, όπου η «εικόνα» αλλάζει ανάλογα με το ποιος κάθεται στον θρόνο, η αξία των ηρώων μετράει μέχρι τη στιγμή που θα σηκώσουν το ανάστημά τους για να ζητήσουν τα αυτονόητα.

Επιχείρηση Συνήγορος του Πολίτη: Αναζητείται το Μαύρο Πρόβατο

Η κυβέρνηση λοιπόν στην αναζήτηση νέου προσώπου για τη θέση του Συνήγορου του Πολίτη. Μετά το «ναυάγιο» στη Διάσκεψη των Προέδρων, όπου για δεύτερη φορά δεν εγκρίθηκε ο καθηγητής Δημήτρης Σωτηρόπουλος, η ερώτηση κρέμεται σαν το σπαθί του Δαμοκλή: «Γιατί ξανά και ξανά ο ίδιος;» Λες και η πλειοψηφία δεν το ‘ξερε ότι αυτό το έργο δεν έχει «χάπι έντ». Κι όμως, στο Μαξίμου μάλλον πιστεύουν ότι αν το επιχειρήσεις αρκετές φορές, ίσως και να αλλάξει η μοίρα. Όμως, «ανόητος είναι αυτός που κάνει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και περιμένει διαφορετικό αποτέλεσμα», που είπε κι ο Αϊνστάιν. Στην προκειμένη περίπτωση, μήπως ο στόχος ήταν άλλος;

Και αν ο στόχος δεν ήταν μόνο η επιλογή του κατάλληλου προσώπου;

Η επιλογή του κ. Σωτηρόπουλου, ακαδημαϊκού με εντυπωσιακά διαπιστευτήρια αλλά χωρίς «ταυτότητα» από τη συντηρητική παράταξη, ήταν ιδέα του κ. Σκέρτσου. Και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης την πήρε πάνω του, προσπαθώντας να κερδίσει τη συναίνεση του κ. Νίκου Ανδρουλάκη. Όμως η συζήτηση των αρχηγών αποκάλυψε ότι, αν μη τι άλλο, το ΠαΣοΚ δεν φάνηκε διατεθειμένο να παραχωρήσει τη συγκατάθεσή του. Και τώρα η κυβέρνηση, βρισκόμενη σε ένα θεσμικό αδιέξοδο, καλείται να διαλέξει κάποιον που ίσως να μη βρει τέτοια εμπόδια στη Βουλή – ή μήπως αυτό ήταν το σχέδιο εξαρχής;

Όταν ο θεσμός και η στρατηγική μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά.

Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα; Μήπως μια ευκαιρία για το Μαξίμου να περάσει ένα έμμεσο μήνυμα στους «άλλους», θέτοντας το πλαίσιο της επόμενης συνταγματικής αναθεώρησης; Όταν ο πρωθυπουργός πετάει ατάκες τύπου «Τι θέλετε δηλαδή, να καταργήσουμε τα 3/5;», τότε ας το παραδεχτούμε: δεν ψάχνει απλά να γεμίσει τη θέση του Συνηγόρου του Πολίτη. Ίσως η κυβέρνηση θέλει να θέσει τους κανόνες του παιχνιδιού στο τραπέζι και, γιατί όχι, να δώσει την εντύπωση ότι οι συναινέσεις είναι πολύ ακριβό νόμισμα. Άλλωστε, όπως λένε, «πολιτική είναι η τέχνη του να κάνεις το αδύνατο, δυνατό» – έστω και αν στην προκειμένη περίπτωση η τέχνη παραμένει… υπό διαπραγμάτευση.

Κι ενώ οι γέφυρες, οι επισκέψεις και οι μικροπολιτικές ετοιμάζουν το σκηνικό, εμείς παραμένουμε θεατές σε ένα θέατρο που όλο αλλάζει σκηνικά, αλλά οι ρόλοι φαίνεται να μην αλλάζουν ποτέ. Ίσως, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η σοφία είναι η αντοχή στο παράλογο». Έτσι, σε μια Ελλάδα γεμάτη πολιτικά και διπλωματικά ραντεβού, η αντοχή μας στο παράλογο φαντάζει μάλλον αναγκαία. Και ό,τι κι αν βγάλει η επικαιρότητα, ας κρατήσουμε στο μυαλό ότι το παρασκήνιο είναι πάντα πιο ενδιαφέρον από την «παράσταση».

• Hard Talks
• Αντώνης Σαμαράς
• Κώστας Καραμανλής
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ