Αιφνιδίασε βέβαια τους πάντες και κυρίως τους συντρόφους του που τσακώνονταν ως εκείνη την ώρα μεταξύ τους με απίστευτη σκληρότητα για το ποιος και τι έφταιξε που έπαθαν τέτοιο κάζο στις εκλογές.
Μόλις μάλιστα την προηγουμένη της απόφασής του, εκτυλίσσονταν σκηνές απείρου κάλλους στην Κουμουνδούρου με τα γραφεία και τις καρέκλες να…ίπτανται με οργή από τον κ. Τζανακόπουλο κατά του κ. Ρήγα!
Ευτυχώς (για τον ίδιο) κατάλαβε ότι οι επιλογές του ήταν εξαιρετικά περιορισμένες μετά τις δυο αλλεπάλληλες συντριπτικές του ήττες.
Δεν ξέρω αν όντως το μαξιλάρι του έπαιξε καταλυτικό ρόλο σε αυτή του την απόφαση, όμως δεν ήθελε και πολλή φιλοσοφία για να συνειδητοποιήσει ότι από αγαπημένο παιδί της κοινωνίας, είχε χάσει σχεδόν κάθε υπόληψη στη συνείδηση των πολιτών.
Και ότι επομένως κάθε προσπάθεια να προσποιείται ότι δεν έγινε και κάτι φοβερό την περασμένη Κυριακή, θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη οργή της κοινωνίας που θα τον έριχνε στα τάρταρα της ανυποληψίας.
Δυστυχώς όμως η απόφασή του δεν συνοδεύτηκε και από μια σοβαρή παραδοχή λαθών, από μια αυτοκριτική, από μια αλλαγή στάσης. Τίποτα από όλα αυτά δεν έκανε. Ούτε τώρα, ούτε μετά την ήττα του 2019, ούτε μετά την ήττα του Μαϊου.
Τι μας είπε λοιπόν χθες; Αόριστα πράγματα και γενικότητες για λάθη. Αναφέρθηκε έστω σε ένα; Όχι!
Αντίθετα ύμνησε και πάλι το έργο το δικό του και της κυβέρνησής του και αφού αυτοεπαινέθηκε, μας ανακοίνωσε ότι παραιτείται! Μα αφού τα έκανε όλα τόσο καλά, τότε γιατί παραιτήθηκε; Γιατί καταδικάσθηκε με τόση αυστηρότητα από τους πολίτες; Προφανώς κατά τον ίδιο, ήταν στραβός ο γιαλός, δεν αρμένιζε εκείνος στραβά. Ή για να το πω αλλιώς, φταίνε ξανά οι πολίτες που δεν κατάλαβαν….
Σίγουρα με την παραίτησή του κλείνει ένας μεγάλος ιστορικός κύκλος. Ο Αλέξης Τσίπρας πιστώνεται ότι πήρε ένα κόμμα του 4% και το οδήγησε αρχικά στην αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια στην εξουσία. Ότι άλλαξε το πολιτικό σκηνικό και παρολίγο να εξαφανίσει το ιστορικό κόμμα της μεταπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ! Κατάφερε επίσης κάτι που δεν μπόρεσαν άλλοι ιστορικοί ηγέτες της Αριστεράς. Ο Ηλίας Ηλιού, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Χαρίλαος Φλωράκης. Να την κάνει κυβερνώσα παράταξη.
Τι χρεώνεται όμως; Χρεώνεται ότι όλα αυτά τα κατάφερε με όπλα του τον τοξικό πολιτικό λόγο και την κάθετη άρνησή του στα πάντα. Δίχασε και δεν ένωσε τους πολίτες. Η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας πίστεψε τα μεγάλα λόγια και τις ανερμάτιστες υποσχέσεις του και τον ακολούθησε με φανατισμό. Ανέβηκε στην εξουσία παίζοντας τα ρέστα του στον άκρατο λαϊκισμό και κυβέρνησε υπηρετώντας με συνέπεια τα ακριβώς αντίθετα από όσα υποσχόταν. Και μάλιστα με κραυγαλέα συνέπεια. Για αυτό και λειτούργησε – συνειδητά ή ασυνείδητα αγνοώ – σαν συκοφάντης της Αριστεράς εξευτελίζοντάς την τελικά στα μάτια όλων εκείνων που τον λάτρεψαν. Ή τουλάχιστον των περισσότερων.
Ο κ. Τσίπρας πληρώνει σήμερα την αναξιοπιστία του, την ασυνέπειά του και τα ψέματά του. Εμφανίσθηκε από το πουθενά σαν υπέρλαμπρο άστρο στον ουρανό της πολιτικής ζωής και γκρεμοτσακίσθηκε σαν κομήτης. Με κρότο και πρωτοφανή ταχύτητα. Άδοξα. Οι ευθύνες για αυτό το τέλος είναι αποκλειστικά δικές του. Και μόνο δικές του. Λυπάμαι αλλά δεν τον λυπάμαι…
Μείνετε ενημερωμένοι με το Newpost.
Ακολουθήστε μας για να μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο.
Δημοσίευση: ’
Επιμέλεια: Λαμπριάνα Κυριακού 
