Εμπρός, να βουλώσουμε τα στόματα των νέων!

 

Δεν ήθελε πολύ για να θρηνήσουμε θύματα στο ΑΠΘ.
Δεν ήθελε πολύ για να ποδοπατηθούν κάποιοι ή κάποιες, να φάνε καμιά κρότου λάμψης στη μούρη, να τους έρθει κατακέφαλο το γκλομπ και να τους συντρίψει. Συμβαίνουν αυτά όταν τα ΜΑΤ έχουν το ελεύθερο (φρη χαντ, στη γλώσσα του Χάρβαρντ) να κάνουν ό,τι γουστάρουν, όπως το γουστάρουν, οπότε το γουστάρουν. Διότι η ακτινοβολία της γνώσης δεν μπορεί να επισκιαστεί ξανά από κουκούλες, που είπε κι ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως. Κι άσε την Ένωση Αστυνομικών Θεσσαλονίκης να δηλώνει ότι “δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο πανεπιστημιακή αστυνομία”…

Αλλά δεν είναι ο νόμος και η τάξις το θέμα, ας το παραδεχθούν επιτέλους οι κάθε λογής “αρμόδιοι”. Το θέμα είναι να μαντρωθούν οι νέοι και οι νέες, το θέμα είναι να απονευρωθούν οι νέοι και οι νέες, το θέμα είναι να φάνε τόσο πολύ ξύλο οι νέοι και οι νέες, ώστε και για ν’ αναπνεύσουν ακόμη να ζητάνε ταπεινά την άδεια των αρχών. Και στις καρδιές τους να φωλιάσει μια για πάντα ο τρόμος. Να γίνουν στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα όπως ουκ ολίγοι εκ των μεγαλυτέρων τους. Γιατί τους νέους και τις νέες, όχι απλώς δεν τους γουστάρουμε αλλά τους μισούμε, με μίσος βαθύ.

Βλέπε, για παράδειγμα, όσα αναφέρει η Μάνια, ένα από τα πρόσωπα στο τελευταίο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη που φέρει τον τίτλο “Το κίνημα της αυτοκτονίας”:
«Θα σας εξηγήσω. Οι νέοι της εποχής σας πάλευαν για τη φτώχεια και την αδικία. Η γενιά του ’68 πάλευε για περισσότερη ελευθερία και δικαιοσύνη. Η γενιά του Πολυτεχνείου ξεσηκώθηκε ενάντια στη χούντα. Σήμερα οι περισσότεροι νέοι ζουν σε οικονομική άνεση και σπουδάζουν όπου και όσο θέλουν. Από εκεί και πέρα η ζωή τους περνάει στα κοινωνικά δίκτυα, στις καφετέριες και στα μπαρ. Κάποια στιγμή αυτή η καθημερινότητα τους πνίγει και ψάχνουν την έκρηξη που θα τους δώσει ανάσα από τη μονοτονία και την πλήξη. Ο κορωνοϊός και τα περιοριστικά μέτρα τους προσφέρουν μια ωραία αφορμή για έκρηξη».

Αυτά υποστηρίζει η μία πλευρά, για τους νέους. Υπάρχει, ωστόσο, και ο αντίλογος που τον αλίευσα από ένα προ εικοσιπενταετίας τεύχος του ενθέτου “Έψιλον”. Μιλάει ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης:
«Τους βλέπω τους νέους, τους ακούω, τους αισθάνομαι, τους διαισθάνομαι και τους ζηλεύω, τους καμαρώνω. Μια χαρά είναι. Τι κακό κάνουν; Τι τους απασχολεί; Τα νιάτα τους μέσα σ’ έναν κόσμο που τον φιλοτεχνήσαμε στα μαύρα χάλια που έχει εμείς, οι μεγάλοι στα χρόνια και στα αξιώματα. Ποιο αύριο τους περιμένει; Μια κοινωνία που σέρνεται πίσω από το άρμα του καταναλωτισμού. Που θα βρουν δουλειά; Προλετάριοι θα γίνουν, λοιπόν, όχι μόνο του μεροκάματου αλλά, προπάντων, πνευματικά και ψυχικά προλετάριοι. Εδώ κι έναν αιώνα, τότε που ήμουν κι εγώ παιδί, είχα γράψει ένα ποίημα:
Ω, αφήστε τα παιδιά να κάνουν φασαρία, μην τα μαλώνετε παρακαλώ…
Ας μην γκρινιάζουμε συνεχώς με τα νιάτα. Τι παριστάνουμε δηλαδή απέναντί τους; Την Τροχαία που τους την έχει στημένη στη γωνία, έτοιμη με το μπλοκ να τους κόψει κλήση για παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας γιατί τολμούν να πηγαίνουν κόντρα στο προβατίσιο ρεύμα της καθεστηκυίας κυκλοφορίας;»

Υ.Γ.: Εξίσου γελοία με το μίσος, είναι και η λαγνεία για τους νέους. Με συγχωρείτε πολύ, αλλά διόλου ανάγκη δεν την έχουν. Το μόνο που χρειάζονται είναι κατανόηση και όταν μιλάνε να τους ακούμε αντί να ξύνουμε τα παπάρια μας.

 

 

• ΑΠΘ
• Πανεπιστημιακή Αστυνομία