Ένα Κοινοβούλιο γεμάτο κάλπες – και όχι μόνο… – Σιωπή ο Καραμανλής, ετοιμάζεται ο Σαμαράς – και τα ντραμς του νέου κόμματος χτυπούν – «The Last Dance» του ΣΥΡΙΖΑ: Ο ξάδερφος και η έξοδος 

Και καθώς ο ήλιος θα ανατέλλει την Τετάρτη πάνω από τη Βασιλίσσης Σοφίας, 300 εκλεγμένοι εκπρόσωποι του έθνους θα βαδίζουν αγέρωχοι προς το πρώτο θεσμικό escape room της νεότερης κοινοβουλευτικής ιστορίας: 14 κάλπες, 4.200 ψηφοδέλτια, τρεις προτάσεις για προκαταρκτική εξέταση, και ένα Κοινοβούλιο που μετατρέπεται για μία μέρα σε σετ γυρισμάτων του “12 Angry Men” (12 θυμωμένοι – και 288 μπερδεμένοι).

Κάθε κάλπη θα αναγράφει ένα όνομα. Κάθε βουλευτής θα κρατά στα χέρια του ένα ψηφοδέλτιο και ένα καρδιοχτύπι. Γιατί το μόνο πιο δύσκολο από το να ψηφίσεις υπέρ ή κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να θυμάσαι αν ο Θανάσης Μωραΐτης ήταν τελικά υφυπουργός Υποδομών ή απλώς πέρασε να αφήσει έναν καφέ.

Η αποθέωση του πολιτικού… multiverse

Η εικόνα θυμίζει “Inception”: ένας κόσμος μέσα στον κόσμο, προτάσεις μέσα σε προτάσεις, συμμαχίες που υπερβαίνουν τον χώρο, τον χρόνο και την κοινή λογική. Από τη μία η ΝΔ που θυμήθηκε να τιμήσει τη φράση “χτύπα πρώτος” του Νετανιάχου, από την άλλη το ΠΑΣΟΚ που ψάχνει ακόμα αν έχει μείνει κάτι από το σοσιαλιστικό του DNA, και στην άλλη πλευρά – εκεί, στα σύνορα με τη Στρατόσφαιρα – μια all-star ομάδα που θυμίζει περισσότερο το “Suicide Squad” παρά Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Ελληνική Λύση, Νίκη, Πλεύση και οι τελευταίοι των Συριζαίων βουλευτών ενώνονται για την τιμή των Τεμπών – και για μια προανακριτική που απειλεί να γίνει ο νέος εθνικός μας διαγωνισμός Eurovision: όλοι ψηφίζουν, κανείς δεν καταλαβαίνει.

Οδηγίες χρήσης: Μην αναπνέετε δυνατά

Για την αποφυγή παρεξηγήσεων, η Βουλή ετοιμάζει εγχειρίδιο χρήσης. Μετά από τόσες κάλπες, ο «μπούσουλας» είναι πια πιο απαραίτητος κι από το αυτοκόλλητο «βάλτε σωστά τη μάσκα». Διότι ποιος θυμάται με σιγουριά αν ο Γιώργος Καραγιάννης είναι ο υφυπουργός ή ο γραμματέας της ποδοσφαιρικής ένωσης Ανατολικής Αττικής;

Η διαδικασία αναμένεται να κρατήσει 12 ώρες, δηλαδή όσο κρατά μια extended version του “The Irishman”, αλλά με λιγότερο δράμα και περισσότερες… αποχές. Κι επειδή κάποιες ψήφοι είναι πιο καυτές κι από ραντεβού στα τυφλά, ορισμένοι θα αναζητήσουν την ασφάλεια του «λευκού». Ενδεχομένως και του λευκού καναπέ.

Η Δημοκρατία σε κρίσιμο test drive

Το ερώτημα όμως είναι άλλο: πρόκειται για ένα ξέσπασμα λογοδοσίας ή απλώς για προεκλογικό θέατρο σε slow motion; Τα Τέμπη είναι ακόμη εδώ, αλλά το πολιτικό σύστημα μοιάζει να παίζει “Don’t Look Up” – κοιτώντας αλλού την ώρα που 57 οικογένειες περιμένουν απαντήσεις.

Και καθώς πλησιάζει η ώρα της κάλπης – της πραγματικής, όχι της αριθμημένης – κανείς δεν ξεχνά ότι σε μια χώρα όπου οι εξεταστικές έχουν τη διάρκεια ζωής μιας μπανάνας σε καύσωνα, η πιθανότητα να τιμωρηθεί κάποιος είναι περίπου ίδια με το να πάρει Όσκαρ ο Γιώργος Κιμούλης.

Επίλογος: Από την Τετάρτη και βλέπουμε

Μέχρι να πέσει η αυλαία – περίπου στα μεσάνυχτα της Τετάρτης – οι μάσκες θα μείνουν στη θέση τους και οι κάμερες θα γράφουν. Κάποιοι θα μιλήσουν για θεσμική κάθαρση, άλλοι για πολιτικό κανιβαλισμό. Όμως όπως είπε κι ο Άλ Πατσίνο στο “Scent of a Woman”: “There is nothing like the sight of an amputated spirit.” Ένα πνεύμα ακρωτηριασμένο από την ατιμωρησία, τη μικροπολιτική και την υποκρισία.

Ποιος θα βγει νικητής από αυτό το πανηγύρι της κάλπης; Ποιος θα καεί από την υπερβολική έκθεση; Κανείς δεν ξέρει. Αυτό που ξέρουμε, είναι ότι η Δημοκρατία – για άλλη μια φορά – θα περάσει από 14 φίλτρα. Μόνο που αντί για φως, μάλλον θα βγουν πάλι σκιές.

Πολεμικό Μουσείο, Δύο πρώην, μία Παράταξη, καμία Επικοινωνία

Σήμερα στο Πολεμικό Μουσείο, το σκηνικό θυμίζει “The Imitation Game”: όλοι προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τι θα πει ο Σαμαράς, ποιον θα καρφώσει ο Σαμαράς, αν θα μιλήσει για νέο κόμμα ο Σαμαράς – και στο βάθος, ο Καραμανλής να κάνει ό,τι κάνει πάντα με απαράμιλλο στιλ: να μην λέει τίποτα για τα εσωκομματικά. Κλασικός Καραμανλής – “No Country for Old Men”, αλλά και χωρίς καινούργιους.

Ο πρώην πρωθυπουργός Καραμανλής θα αναλύσει το Ουκρανικό με στόφα γεωπολιτικού παρατηρητή της CIA και φινέτσα διεθνολόγου των 8μιση, χωρίς ούτε ένα υπονοούμενο για τον Κυριάκο. Ούτε μία ατάκα. Ούτε ένα «παιδιά να προσέχετε την παράταξη». Τίποτα. Ίσως το πιο ηχηρό σιωπηλό σχόλιο της βραδιάς.

Ο Αντώνης και το τηλεφώνημα του λαού

Ο Σαμαράς, από την άλλη, κάνει πρόβα λόγου με πάθος “Lincoln” πριν από τη Γκέτισμπεργκ. Δεν μιλάει με βουλευτές, για να μην κατηγορηθεί για υπονόμευση (ή μήπως για να τους κρατήσει στο stand-by;), αλλά σύμφωνα με το ρεπορτάζ το τηλέφωνό του χτυπάει περισσότερο από τηλεφωνικό κέντρο του ΕΦΚΑ την ώρα αιχμής.

Καλαμάτα, Πάτρα, Λάρισα, Γρεβενά: τοπικά στελέχη, παλαιά κομματικά στελέχη, νέοι νοσταλγοί του “πατρίς – θρησκεία – αντίσταση στην Τουρκία” μιλούν με τον Μεσσήνιο. Και ο ίδιος ακούει. Σημειώνει. Ζυγίζει. Και σκέφτεται – ή ίσως και σχεδιάζει. Άλλωστε, όπως είπε ο Μάικλ Κορλεόνε στο “The Godfather Part II”: “Keep your friends close, but your enemies closer.” Κι εδώ το ερώτημα είναι ποιοι είναι ποιοι.

Ουκρανία, Τουρκία και… Κυριάκος στο background

Και ενώ ο Καραμανλής θα αναλύει τον ρόλο της Τουρκίας στον νέο γεωπολιτικό χάρτη και ο Σαμαράς θα ξεμπροστιάζει την εξωτερική πολιτική του Γεραπετρίτη (και εμμέσως τον Κυριάκο), οι φίλοι της ΝΔ θα παρακολουθούν με το ύφος των “Everything Everywhere All at Once”: λίγο χαμένοι, λίγο ενθουσιασμένοι, λίγο έτοιμοι για spin-off.

Το βέβαιο είναι πως ο Σαμαράς δεν θα χάσει την ευκαιρία. Θα χτυπήσει, όχι μόνο επειδή τον πονάει η γραμμή του Μαξίμου, αλλά επειδή μυρίζει κενό. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πτώση. Η εξωτερική πολιτική δεν πουλάει πια όπως πριν. Και ο ίδιος ξέρει καλά πως τα μεγάλα comeback ξεκινούν από μικρές, καλά υπολογισμένες εμφανίσεις – όπως το πρώτο τραγούδι της Σελίν Ντιόν στο “Titanic”.

Η παράσταση αρχίζει. Το χειροκρότημα κρατείται.

Όσο για τον Κυριάκο; Θα παρακολουθεί από μακριά, σαν σκηνοθέτης που βλέπει το μοντάζ να ξεφεύγει από τα χέρια του. Στο Πολεμικό Μουσείο, δεν παρουσιάζεται μόνο ένα βιβλίο – παρουσιάζεται μια πολιτική δυναμική σε πλήρη εξέλιξη. Αν η παρουσίαση καταλήξει να θυμίζει “The Departed”, δεν φταίει το κοινό. Το σενάριο ήταν γραμμένο. Ο τίτλος του βιβλίου είναι άγνωστος.

Και κάπου στο βάθος, ένα ερώτημα αιωρείται σαν φιγούρα σε νουάρ ταινία:
Αν δεν μιλάς με βουλευτές, αν δεν λες ξεκάθαρα ότι φτιάχνεις κόμμα, αν δεν καρφώνεις αλλά αφήνεις να εννοηθεί… τότε τι κάνεις;

Απλό:
Κάνεις πολιτική όπως την έμαθες στα 80s. Με σασπένς, με backdoor και με slow burn.
Όπως κάθε καλό οσκαρικό δράμα.

Στο Περιστέρι παίχτηκε το φινάλε – αλλά χωρίς αυλαία

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ στο κλειστό του Περιστερίου δεν ήταν ακριβώς πολιτική διαδικασία. Ήτανκάτι μεταξύ “Don’t Look Up” και “The Curious Case of Alexis Tsipras”. Οι παρόντες προσποιούνταν ότι συζητούν για το μέλλον της Αριστεράς, την ώρα που όλοι ήξεραν πως δεν υπάρχει πια ούτε μέλλον, ούτε Αριστερά. Μόνο ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις – και πολλή άρνηση.

Σαν το τελευταίο πάρτι πριν το τέλος. Μόνο που αντί για μουσική, ακουγόταν ο πολιτικός τριγμός. Ο καθένας μιλούσε σαν να μην είναι σίγουρος αν αύριο θα υπάρχει το κόμμα. Και οι πιο ειλικρινείς, απλώς δεν ήρθαν.

Ο ξάδερφος Γιώργος και το “I’m out” 

Ο Γιώργος Τσίπρας –ο μόνος Τσίπρας που δεν έφυγε νύχτα, αλλά έστειλε επιστολή– αποφάσισε να σηκώσει το τηλέφωνο και να πει “I’m leaving the party”, όπως θα έλεγε και ο Joaquin Phoenix στο “Her” όταν τελειώνει η φωνητική σχέση με το λειτουργικό σύστημα.

Ο πρώην βουλευτής δεν μάσησε τα λόγια του:
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναξιόπιστος, ανυπόληπτος, αυτογελοιοποιείται – και κάποιοι απλώς κοιτούν πώς θα πιάσουν καλύτερη θέση στο καράβι που βουλιάζει. (“Titanic”, αλλά χωρίς ΝτιΚάπριο να πνίγεται με στιλ.)

Κασσελάκης: Από το TikTok στο πάρτι της Αυταπάτης

Και μέσα σε όλα, ο Στέφανος (a.k.a. “The Accidental President”) που δεν θα έπρεπε να είχε παραμείνει ούτε έντεκα ώρες, έμεινε έντεκα μήνες. Γιατί; Γιατί η μισή ηγεσία απλώς περίμενε να δει αν θα τους κάτσει θέση. Σαν σε καστ για το “Spotlight”, όπου όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν μιλάει.

Οι δε “στραβοτιμονιές”, λέει ο ξάδερφος, είχαν τη συναίνεση του στελεχικού δυναμικού. Ή αλλιώς: “Everything Everywhere All at Once”, με υπογραφή Πολιτικής Γραμματείας.

Η μετά Κασελάκη εποχή: Μια μεγάλη “Ομπρέλα” γεμάτη τρύπες

Στο φόντο αυτής της αποχώρησης, τίποτα δεν αλλάζει. Όλοι συνεχίζουν «ενωτικά», λες και δεν συνέβη τίποτα. Κανείς δεν θυμάται τα μαργαριτάρια, τις τηλεκαρφίτσες, τα Insta stories και τις φωτογραφίες με σκυλιά. Ούτε ότι το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε το πρώτο κόμμα που κατάφερε να χάσει και από τον εαυτό του.

Ο Γιώργος Τσίπρας κλείνει με ένα spoiler: Αν συνεχίσετε έτσι, και το νέο κόμμα (με ή χωρίς Αλέξη) θα έχει ίδια κατάληξη.
Το είπε ευγενικά. Εμείς το λέμε όπως το είπε και η Βάιολα Ντέιβις στο “Fences”:
“You can’t build nothing with what you’re doing.” Μόνο που ο ίδιος είχε στηρίξει τον Στέφανο Κασσελάκη με πάθος και μετά ξίνισε γιατί του έκοψε τα… οδοιπορικά. Τώρα πηδάει από το καράβι που και ο ίδιος φρόντισε να του ανοίξει τρύπες…

Στο επόμενο επεισόδιο: Έχει μείνει τίποτα για να σωθεί;

Το συνέδριο τελείωσε χωρίς αποφάσεις. Χωρίς δάκρυα. Χωρίς καθαρή έξοδο. Μόνο με γκρίνια, ξινίλα και χαμηλό ηθικό. Σαν το “The Irishman”, που όλοι περίμεναν το μεγάλο φινάλε και τελικά… μιλούσαν μόνοι τους σε ένα δωμάτιο.

Ό,τι κι αν ακολουθήσει, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια αυτός που ξέραμε. Και οι περισσότεροι που τον έφτιαξαν, ούτε που τον αναγνωρίζουν. Το μόνο που μένει είναι το ερώτημα:

Ήταν το συνέδριο το κύκνειο άσμα;
Ή μήπως… ακόμα πιο τραγικά, ούτε άσμα δεν ήταν;

ΣΥΡΙΖΑ στον γκρεμό…

Τι Συνέδριο κι αυτό! Αρκετά προβεβλημένα στελέχη απέφυγαν να μιλήσουν, άλλα άρχισαν τις ξιφομαχίες μεταξύ τους, κάποια πρόσφεραν γέλιο με την εμφάνισή τους, ορισμένα παραιτήθηκαν από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και οι περισσότεροι Σύνεδροι είχαν το ματάκι τους στον Αλέξη Τσίπρα! Μιλάμε για γκράν σουξέ…

Προσπάθησε ο καημένος ο Φάμελλος να ανορθώσει το ηθικό, αλλά τίποτε. Ολοι έφυγαν με στυφή γεύση και με την αίσθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού αλλά κατρακυλάει με θόρυβο στην άβυσσο.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα κλασικά ΜΜΕ, τα σάιτ και τα σόσιαλ ελάχιστα ασχολήθηκαν με το πολιτικό στίγμα του Συνεδρίου. Και πώς να γίνει αλλιώς; Ούτε στίγμα υπήρξε ότι κάτι που να πείς «να, ρε παιδί μου, αυτό παρουσιάζει ενδιαφέρον».

Ηταν ένα Συνέδριο απελπισίας, κατάρρευσης και-για τους περισσότερους εκεί μέσα- αναμονής για κάτι άλλο(Κίνηση Τσίπρα κλπ). Κι αυτό γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει την ιδιότητα του φοίνικα που αναγεννάται από την τέφρα του.

Λίπασμα η τέφρα για αυτό το «κάτι άλλο»; Μπορεί. Αλλά όχι για όλους. Γιατί αρκετοί ΣΥΡΙΖΑιοι δεν θέλουν ούτε ζωγραφιστό να βλέπουν τον Τσίπρα. Ειδικά τώρα που…ξέχασε την Αριστερά και πλέει σε άλλη ρότα, θα του χυμήξουν και θα τον φάνε ζωντανό.

Κακό χωριό τα λίγα σπίτια…

• Αντώνης Σαμαράς
• Κώστας Αχ. Καραμανλής