Δημοσίευση: ’
Από τη Φανή Πλατσατούρα
H Francoise Sagan, σύγχρονη βραβευμένη Γαλλίδα συγγραφέας, όταν κλήθηκε να μιλήσει περί Τέχνης, σημείωσε πως “η Τέχνη πρέπει να αιφνιδιάζει την πραγματικότητα”. Η ανεργία των Ελλήνων ηθοποιών που αγγίζει το 95%, η διήμερη απεργία για την καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας τους και η απόφαση του Δήμου Αθηναίων για την άμεση σφράγιση τουλάχιστον 35 πολυχώρων Τέχνης, αποδεικνύει πως η ελληνική πραγματικότητα είναι εκείνη που τελικά αιφνιδίασε την Τέχνη…
Πριν λίγα μόνο 24ωρα πληροφορηθήκαμε πως αρμόδια κλιμάκια του Δήμου Αθηναίων, με εντολή Καμίνη, διενήργησαν ελέγχους σε 82 θέατρα της Αθήνας και διέταξαν το κλείσιμο κάποιων εξ΄ αυτών, καθώς δεν τηρούν τα απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας, δεν έχουν άδεια λειτουργίας, δεν διαθέτουν πιστοποιητικά πυρασφάλειας. Κοινώς είναι επικίνδυνα…
Προσωπικά, κάθε φορά που μπαίνω σε ένα θέατρο, μόνο ασφάλεια νιώθω -παρότι είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια ότι αρκετά από αυτά είναι ακατάλληλα για λειτουργία-. Νιώθω ότι είναι χώροι ιεροί, που ενώνουν φωνές, αφυπνίζουν συνειδήσεις, εξημερώνουν ανθρώπους, ανοίγουν νέους πνευματικούς ορίζοντες…
Αναρωτιέμαι ως Αθηναίος πολίτης, γιατί σε ένα κέντρο που καθημερινά συναντάς ναρκομανείς να παίρνουν πρέζα, ιερόδουλες να πουλάνε το κορμί τους για 20 ευρώ, έγχρωμους να πωλούν παράνομα κάθε είδους μικροαντικείμενα, καταστήματα αγοράς χρυσού να ξεφυτρώνουν χωρίς άδεια λειτουργίας σε κάθε γωνιά του κέντρου, ζώα αδέσποτα και μολυσμένα να αναζητούν λίγο νερό και τα σκουπίδια να σχηματίζουν μικρούς λοφίσκους, πρώτη προτεραιότητα του Δήμου είναι να βάλει λουκέτο σε θέατρα που δεν έχουν άδεια λειτουργίας. Μία άδεια, που όλοι γνωρίζουμε ότι για να βγει απαιτεί χρόνο, χρήμα, και φυσικά απύθμενη υπομονή λόγω της ελληνικής γραφειοκρατίας. Μια άδεια, τα κριτήρια για τη χορήγηση της οποίας, βασίζονται σε νόμο του 1937 (!) που θεσπίστηκε από τον Ιωάννη Μεταξά και υπέστη μόνο μικρές αναθεωρήσεις στο πέρασμα του χρόνου.
Κανείς δε διαφωνεί ότι οι χώροι που στεγάζουν τον πολιτισμό και την Τέχνη πρέπει να είναι ασφαλείς, καθόλα νόμιμοι και να εξυπηρετούν τον στόχο τους, που δεν είναι άλλος από το να αγγίζουν και να λυτρώνουν ανθρώπινες ψυχές. Εντούτοις η απόφαση του Δήμου Αθηναίων, εγείρει κάποια ερωτηματικά, άξια αναφοράς, προβληματισμού και άμεσης απάντησης.
– Γιατί ο Δήμος Αθηναίων δεν ξεκίνησε την… κάθαρση του κέντρου από τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα; Εκεί που συνήθως συνταντάς κάθε είδους ακολασία, παρανομία και η ανομία ξεπερνά κάθε προηγούμενο;
– Γιατί ο Δήμος Αθηναίων θυμήθηκε τώρα ότι πολλοί θεατρικοί χώροι δεν έχουν άδεια λειτουργίας; Κοινό μυστικό ήταν τόσα χρόνια και ανάλογες καταγγελίες είχαν γίνει και παλαιότερα, οι οποίες καθώς φαίνεται, ξεχάστηκαν σε κάποιο συρτάρι.
– Γιατί ο Δήμος Αθηναίων δεν περίμενε να τελειώσει πρώτα η θεατρική σεζόν – επίσημα λήγει την Κυριακή 28 Απριλίου- και έπειτα να σφραγίσει τους ακατάλληλους χώρους Τέχνης; Μια μικρή περίοδο χάριτος θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα.
Το μόνο σίγουρο συμπέρασμα είναι ότι το νομοθετικό πλαίσιο που αφορά στις άδειες λειτουργίας των θεατρικών χώρων πρέπει να εκσυγχρονιστεί, να επανεξεταστεί και να επαναπροσδιοριστεί σε νέες βάσεις. Δεν ξέρω κατά πόσον αυτό είναι εφικτό, σε μία χώρα που το υπουργείο Πολιτισμού της συρρικνώθηκε βίαια, οι μηχανισμοί υποστήριξης της Τέχνης αφαιρούνται το ίδιο βίαια και η πολιτιστική συνείδηση των υπευθύνων έχει πάει προ πολλού περίπατο…
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr