Ένας «δημιουργικός» διχασμός

Ξεκινώ με μια εικόνα που μοιάζει παράδοξη. Παρακολουθώντας τις εργασίες του Συνεδρίου της Νέας Αριστεράς, έχεις μπροστά σου ένα κόμμα που οι δημοσκοπήσεις το τοποθετούν στο 1% και κάτι. Κι όμως, η αίθουσα θυμίζει περισσότερο οργανωμένο πολιτικό οργανισμό άλλης εποχής παρά μικρό σχηματισμό υπό εξαΰλωση.
Πυρήνες μελών. Επιτροπές. Διαδικασίες. Παρεμβάσεις με αρχή, μέση και τέλος.
Κάποιος κακεντρεχής θα έλεγε ότι έχουν περισσότερα ενεργά μέλη από κόμματα τριπλάσιου εκλογικού μεγέθους. Και ίσως δεν θα είχε άδικο.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι το οργανωτικό. Είναι το πολιτικό.
Οι περισσότερες τοποθετήσεις δεν αφορούν το σήμερα. Αφορούν την «επόμενη μέρα». Το τι θα απομείνει από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς μετά την οριστική διάλυση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν πρόκειται για καβγά μηχανισμών ή προσωπικών φιλοδοξιών – τουλάχιστον όχι με τον ωμό τρόπο που το ζήσαμε στο παλιό μεγάλο κόμμα μετά το 2019.
Εδώ η σύγκρουση είναι πιο «καθαρή». Σχεδόν ιδεολογική.
Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται παλιομοδίτικο, έχει το δικό του ενδιαφέρον.

Τα δύσκολα αρχίζουν αμέσως μετά.
Το ερώτημα που πλανάται στους διαδρόμους είναι απλό και ταυτόχρονα υπαρξιακό:
Με ποιον πας;

Με μια ευρύτερη κεντροαριστερή σύμπραξη, που – αργά ή γρήγορα – θα περάσει και από τον Αλέξη Τσίπρα;
Ή με ένα πιο «καθαρό» μέτωπο διαμαρτυρίας, τύπου ΜΕΡΑ25 και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς;

Και, το πιο άβολο ερώτημα που λίγοι λένε δημοσίως αλλά πολλοί συζητούν κατ’ ιδίαν:

Τι κάνεις με το φαινόμενο Καρυστιανού;

Το παρακολουθείς από την κερκίδα, ελπίζοντας ότι θα ξεφουσκώσει;
Ή μπαίνεις στο γήπεδο;

Εκεί φαίνεται να διαμορφώνεται μια τρίτη γραμμή.

Πιο πραγματιστική. Λιγότερο «καθαρή».

Η λογική λέει το εξής: αν υπάρξει μια ευρύτερη συμπόρευση και αυτή αποδώσει εκλογικά, τότε μπορεί να δημιουργηθεί ένας χώρος με πραγματικό βάρος. Ένας χώρος που δεν θα περιορίζεται στη διαμαρτυρία, αλλά θα διεκδικεί παρεμβάσεις.

Όχι επαναστάσεις.
Αλλά κάτι ίσως πιο φιλόδοξο για τα σημερινά δεδομένα: αποκατάσταση θεσμών, κράτος δικαίου, μια στοιχειώδη κανονικότητα.
Με άλλα λόγια, επιστροφή σε μια αστική δημοκρατική λειτουργία που αρκετοί θεωρούν ότι έχει διαβρωθεί τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι σύνθημα. Είναι περισσότερο μια αίσθηση κόπωσης.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που περνά απαρατήρητο.

Η Νέα Αριστερά κουβαλά – έστω υπόγεια – μια παλιά κουλτούρα σύνθεσης. Κληρονομιά του ΚΚΕ εσωτερικού. Εκείνης της γενιάς που πίστευε περισσότερο στις γέφυρες παρά στα χαρακώματα.

Αυτό εξηγεί ίσως γιατί ο διχασμός τους δεν έχει ακόμη χαρακτηριστικά διάλυσης.

Μοιάζει περισσότερο με εσωτερική διαπραγμάτευση.

Σαν να ψάχνουν, μέσα από τη σύγκρουση, την ταυτότητά τους.

Κάποιες φορές τέτοιες διαδικασίες καταλήγουν σε φυγόκεντρες τάσεις.
Άλλες φορές, παραδόξως, λειτουργούν δημιουργικά.

Συσπειρώνουν.

Υποχρεώνουν σε αποφάσεις.

Ξεκαθαρίζουν ρόλους.

Το αν αυτός ο «δημιουργικός διχασμός» θα οδηγήσει σε ανασύνθεση ή σε ακόμη ένα μικρό κόμμα-υποσημείωση της Ιστορίας, θα φανεί σύντομα.

Στην πολιτική, άλλωστε, οι καλές προθέσεις μετράνε λιγότερο από τα ποσοστά.

Και η κάλπη έχει έναν τρόπο να προσγειώνει ακόμη και τις πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

• Μαρία Καρυστιανού
• Νέα Αριστερά
• ΣΥ​ΡΙΖΑ